የሉቃስ ወንጌል የጥናት መምሪያና ማብራሪያ
ምልከታ እና ትርጓሜ
ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በሉቃስ ወንጌል ምዕራፍ አሥራ ስምንት መጀመሪያ ላይ አማኞች በጸሎት ሕይወታቸው ሊኖራቸው የሚገባውን ጽናትና በፈጣሪ ፊት ሊኖራቸው የሚገባውን ትክክለኛ ማንነት በሁለት ተከታታይ ምሳሌዎች አስተምሯል፡፡ የመጀመሪያው ትምህርት ሰዎች ሳይታክቱ ዘወትር መጸለይ እንዳለባቸው ለማሳየት የቀረበ ነው፡፡ ጸሎት የእግዚአብሔርን እጅ ለማንቀሳቀስ የሚደረግ ጥረት ብቻ ሳይሆን፣ ከሰማያዊው አባት ጋር ያለንን ግንኙነት በጽናት የምናጸናበት የሕይወት እስትንፋስ መሆኑን ጌታችን አስገንዝቧል፡፡
ጌታችን ትምህርቱን የጀመረው እግዚአብሔርን የማይፈራና ሰውን የማይያፍር አንድ ዓመፀኛ ዳኛ በነበረበት ከተማ ስለምትኖር አንዲት መበለት ታሪክ በመተረክ ነው፡፡ ይህች መበለት ወደ ዳኛው ዘወትር እየመጣች “ከባላጋራዬ ፍረድልኝ” በማለት ትለምነው ነበር፡፡ ዳኛው ለተወሰነ ጊዜ እምቢ ቢልም፣ መበለቲቱ ግን ተስፋ ሳትቆርጥ መመላለሷን አላቆመችም፡፡ በመጨረሻም ዳኛው “እግዚአብሔርን ባልፈራ ሰውንም ባላፍር፣ ይህች መበለት ስለምታደክመኝ ሁልጊዜም እየመጣች እንዳታሰለችኝ እፈርድላታለሁ” በማለት ለጥያቄዋ ምላሽ ሰጠ፡፡
ይህ ምሳሌ እግዚአብሔርን እንደ ዓመፀኛው ዳኛ ለመመሰል ሳይሆን፣ የእኛን የጽናት አስፈላጊነት ለማሳየት የቀረበ ንጽጽር ነው፡፡ ዓመፀኛው ዳኛ እንኳ ከልመናው ብዛት የተነሳ ከፈረደ፣ የሁሉ ጌታና ጻድቅ የሆነው እግዚአብሔርማ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለተመረጡት እንዴት አይፈርድላቸውም? ጌታችን እግዚአብሔር ለልጆቹ ፈጥኖ እንደሚፈርድ አረጋገጠልን፡፡ ሆኖም ትልቁ ጥያቄ “የሰው ልጅ በመጣ ጊዜ በምድር ላይ እምነትን ያገኝ ይሆንን?” የሚለው ነው፡፡ ይህም ጸሎት ከእምነትና ከትዕግሥት ጋር የተቆራኘ መሆኑን ያሳያል፡፡
ከዚህ በመቀጠል ጌታችን ጻድቃን እንደሆኑ በራሳቸው ለሚታመኑና ሌላውን ሁሉ ለሚንቁ ሰዎች ሌላ አስደናቂ ምሳሌ ተረከ፡፡ ሁለት ሰዎች ሊጸልዩ ወደ መቅደስ ወጡ፤ አንዱ ፈሪሳዊ ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ ቀራጭ ነበር፡፡ ፈሪሳዊው ቆሞ በልቡ “አምላክ ሆይ፥ እንደ ሌላው ሰው ሁሉ ቀማኛና ዓመፀኛ አመንዝራም ስላልሆንሁ፥ ወይም እንደዚህ ቀራጭ ስላልሆንሁ አመሰግንሃለሁ” በማለት መጸለይ ጀመረ፡፡ በሳምንት ሁለት ጊዜ እንደሚጾም እንዲሁም ከሚያገኘው ሁሉ አሥራት እንደሚያወጣ በመናገር በራሱ ጽድቅ ላይ ተማመነ፡፡ የእርሱ ጸሎት እግዚአብሔርን ከማመስገን ይልቅ ራሱን ማወደስና በሌላው ላይ መፍረድ ነበር፡፡
በአንጻሩ ግን ቀራጩ በራቁት ቆሞ፣ ዓይኖቹን እንኳ ወደ ሰማይ ሊያነሳ ባልደፈረበት ሁኔታ ደረቱን እየመታ “አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ” በማለት ብቻ ለመነ፡፡ ይህ ሰው በአምላክ ፊት የቀረበው በሥራው ተመክቶ ሳይሆን በፈጣሪ ምሕረት ላይ ብቻ ተደግፎ ነበር፡፡ ጌታችንም ትምህርቱን ሲደመድም “ከዚያኛው ይልቅ ይህ ጻድቅ ሆኖ ወደ ቤቱ ተመለሰ” አለ፡፡ እውነተኛ ጽድቅ በሰው ጥረት የሚመጣ ሳይሆን፣ ራስን ዝቅ አድርጎ የእግዚአብሔርን ጸጋ በመጠየቅ የሚገኝ ስጦታ ነው፡፡
ከእነዚህ ሁለት ታሪኮች የምንረዳው ታላቅ ቁምነገር፣ ራስን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ እንደሚዋረድ ራስን ግን ዝቅ የሚያደርግ ከፍ እንደሚል ነው፡፡ በጸሎታችን ወቅት እንደ መበለቲቱ ጽናት፣ እንደ ቀራጩ ደግሞ ትሕትና ሊኖረን ይገባል፡፡ እግዚአብሔር የሚሰማው የቃላትን ብዛት ሳይሆን የልብን ቅንነትና ሰባሪነት ነው፡፡ የምንጸልየው የምንፈልገውን ለማግኘት ብቻ ሳይሆን፣ ወደ እግዚአብሔር ዙፋን በድፍረትና በትሕትና በመቅረብ ከእርሱ ጋር ያለንን ኅብረት ለማደስ መሆን ይኖርበታል፡፡ ዛሬም ጌታ የልባችንን በር እያንኳኳ ነው፤ እኛም እንደ ቀራጩ በምሕረቱ ላይ ተደግፈን ወደ እርሱ ልንቀርብ ይገባል፡፡
ተግባራዊ የውይይት ጥያቄዎች
👉መበለቲቱ ከዳኛው ፍርድ ለማግኘት ያደረገችው ጽናት (ቁ. 5) ለጸሎት ሕይወታችን ምን ትምህርት ይሰጣል?
👉“የሰው ልጅ በመጣ ጊዜ በምድር ላይ እምነትን ያገኝ ይሆን?” (ቁ. 8) የሚለው ጥያቄ ስለ መጨረሻው ዘመን ምን ያስጠነቅቃል?
👉የፈሪሳዊው ጸሎት ለምን ተቀባይነት አጣ? (ቁ. 11-12) የቀራጩስ ጸሎት ለምን ተሰማ?
👉ራስን ከፍ ማድረግና ዝቅ ማድረግ በመንፈሳዊ ውጤቱ እንዴት ይገለጣል?
👉“እግዚአብሔር ሆይ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ” የሚለው ጸሎት የእውነተኛ ንስሐ መግለጫ የሆነው እንዴት ነው?
👉ጸሎታችን ስለ ራሳችን ጽድቅ ወይስ ስለ እግዚአብሔር ምሕረት ነው?
👉መበለቲቱ ደካማ ሆና ሳለ በጽናቷ ማሸነፏ ለተገፉት ምን ተስፋ ይሰጣል?
👉እግዚአብሔር ለቅዱሳኑ “ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል” መባሉ ለምን በተግባር የዘገየ ይመስለናል?