የሁለተኛ ዜና መዋዕል ምዕራፍ ሰባት ቁጥር አሥራ አራት ትርጉም ምንድን ነው?

"በስሜ የተጠሩት ሕዝቤ ራሳቸውን አዋርደው ቢጸልዩ፥ ፊቴንም ቢፈልጉ፥ ከክፉ መንገዳቸውም ቢመለሱ፥ በሰማይ ሆኜ እሰማለሁ፥ ኃጢአታቸውንም ይቅር እላለሁ፥ ምድራቸውንም እፈውሳለሁ" (2 ዜና መዋዕል 7፥14)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሰጠውን ታላቅ የንስሐና የዕርቅ ቃል ኪዳን ያዘለ ማዕከላዊ የጸጋ አዋጅ ነው። በዕብራይስጥ ቋንቋ በዚህ ጥቅስ ውስጥ ያሉት "መዋረድ"፣ "መጸለይ"፣ "መፈለግ" እና "መመለስ" የሚሉት አራት ቃላት፣ እውነተኛ ንስሐ ምን መምሰል እንዳለበት በተግባር የሚያሳዩ እርምጃዎች ናቸው። ትርጉሙም ውጫዊ ሐዘን ሳይሆን፣ የልብን ትዕቢት መስበርና አቅጣጫን ወደ እግዚአብሔር መለወጥ ማለት ነው።

ታሪካዊውን ዳራ ስንመለከት፣ ይህ ቃል የተነገረው ንጉሥ ሰሎሞን ታላቁን የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ ሠርቶ ከጨረሰና ቀድሶ ከሰጠ በኋላ ነው። በዚያ ታላቅ የክብር ቀን፣ ሰሎሞን ወደፊት ሕዝቡ ኃጢአት ሠርተው ሰማይ ቢዘጋ፣ ድርቅ ቢመጣ፣ ወይም ጠላት ቢወርራቸው ጸሎታቸውን እንዲሰማ እግዚአብሔርን ለምኖ ነበር (2 ዜና መዋዕል 6፥26-28)። እግዚአብሔርም በሌሊት ለሰሎሞን ተገልጦ፣ ሕዝቡ ወደ በደል አዘንብለው መቅሠፍት ቢመጣባቸው እንኳ፣ ንስሐ ገብተው ወደ እርሱ ቢጮኹ ምድራቸውን እንደሚፈውስ ይህንን ቃል ኪዳን ሰጠው።

በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ ይህ ጥቅስ "የቃል ኪዳን ሥነ መለኮት" መሠረት ነው። የእግዚአብሔር በረከት ከታዛዥነት ጋር የተቆራኘ ነው። ሕዝቡ ኃጢአት ሲሠሩ ምድሪቱ (ተፈጥሮ) አብራ ትረክሳለች፤ ዝናብ ይከለከላል፣ አዝመራ ይጠፋል። ነገር ግን እግዚአብሔር ፍርዱን በምሕረት ለመለወጥ የሰጠው ሕጋዊ መንገድ፣ ራስን ማዋረድና መጸለይ ነው። ኃጢአት ይቅር ሲባል፣ መንፈሳዊውም ሆነ አካላዊው የሕይወት ክፍል (ምድሪቱ) ይፈወሳል። ይህ ቃል የእግዚአብሔር ምሕረት ከፍርዱ እንደሚበልጥ የሚያረጋግጥ ሕጋዊ ሰነድ ነው።

በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ በሕዝቡ መታመክና በእግዚአብሔር ፍጹም ቅድስና መካከል የሚገኝ ነው። ሰዎች ብዙ ጊዜ የእግዚአብሔርን በረከት እና ምድር መፈወስ ይፈልጋሉ፤ ነገር ግን ከክፉ መንገዳቸው መመለስና ራሳቸውን ማዋረድ አይፈልጉም። ውጥረቱ የሚፈታው፣ እግዚአብሔር ፈውሱን ከእውነተኛ የልብ ንስሐ ጋር በማቆራኘቱ ነው። ምድርን ለመፈወስ መጀመሪያ ልብ መፈወስ አለበት።

በሰው ልጅ ሕይወት፣ ቀውስና ችግር ሲበዛ መፍትሔውን በፖለቲካ፣ በኢኮኖሚ ወይም በሳይንስ ብቻ መፈለግ የተለመደ ነው። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ የብሔርም ሆነ የግለሰብ ታላቁ ቀውስ መንሥኤው መንፈሳዊ መሆኑን ያስተምረናል። የችግራችን መፍትሔ ያለው በምድራዊ ጥበባችን ሳይሆን፣ ተንበርክከን የፈጣሪያችንን ፊት በመፈለግና ኃጢአታችንን በመተው ውስጥ ነው።

ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ እውነተኛ ንስሐና ጸሎት ኃይል በጥልቀት ያስገነዝበናል። የፈረሰውን ሕይወታችንንና ምድራችንን ለመጠገን እግዚአብሔር ዛሬም ይህንኑ ቃል ኪዳን አቅርቦልናል። "እውነተኛ መንፈሳዊ ፈውስ የሚጀምረው፣ ጣታችንን ወደ ሌሎች ከመጠቆም ይልቅ፣ ራሳችንን በአምላካችን ፊት በማዋረድ የራሳችንን ልብ ስንመረምር ነው" እንደሚባለው፣ ፈጣሪያችንን በሙሉ ልባችን ፈልገን የጸጋው ተካፋዮች ልንሆን ይገባል።