“በክርስቶስም አንዳች ምክር ቢሆን፥ የፍቅር መጽናናት ቢሆን፥ የመንፈስ ኅብረት ቢሆን…” በማለት ጳውሎስ ክርስቲያናዊ አንድነትን የሚያጠናክሩ መሠረቶችን ይዘረዝራል (ፊልጵስዩስ 2፥1)። “የመንፈስ ኅብረት” ማለት በመንፈስ ቅዱስ አሠራር አማካኝነት በአማኞች መካከል የሚፈጠር ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መተሳሰር፣ መካፈልና የጋራ ሕይወት ማለት ነው። ይህ ኅብረት ሥጋዊ ወይም ማኅበራዊ ስብስብ ሳይሆን፣ መለኮታዊ ምንጭ ያለው የወንድማማችነት ትስስር ነው።
በጥንቱ የግሪኮች ባህል “ኅብረት” (በግሪክኛው ኮይኖንያ) የሚለው ቃል ለንግድ አጋርነት፣ ለቅርብ ጓደኝነት ወይም የጋራ ዓላማ ላለው ማኅበር ይሠራበት ነበር። ጳውሎስ ይህንን ቃል ወስዶ በመንፈሳዊ አውድ ሲተረጉመው፣ ክርስቲያኖች በገንዘብ ወይም በሥጋዊ ጥቅም ሳይሆን በአንድ መንፈስ ቅዱስ አማካኝነት ወደማይበጠስ የቤተሰብነት ትስስር ውስጥ መግባታቸውን አብራራ። ይህ ኅብረት ከማንኛውም ምድራዊ ወዳጅነት የጠለቀ ነው።
በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት፣ የመንፈስ ኅብረት አግድምና ሽቅብ የሚደረግ ግንኙነት ነው። በመጀመሪያ፣ እያንዳንዱ አማኝ ከመንፈስ ቅዱስ ጋር ግላዊ የሆነ ኅብረት አለው። በመቀጠል፣ ያ አንድ መንፈስ በሁላችንም ውስጥ ስለሚያድር አማኞችን እርስ በርስ አንድ አካል አድርጎ ያዋሕዳቸዋል (አንደኛ ቆሮንቶስ 12፥13)። በዚህም ምክንያት የአንዱ ደስታ የሌላው ደስታ፣ የአንዱም መከራ የሌላው መከራ የሚሆንበት ፍጹም የሆነ መንፈሳዊ መካፈል ይፈጠራል።
የዚህ ኅብረት ውጥረት የሚታየው የተለያየ ዳራ፣ ባህል፣ የትምህርት ደረጃና ፆታ ያላቸው ሰዎች አንድ ላይ በሚመጡበት ጊዜ ነው። በተፈጥሮ የሰው ልጅ ከሚመስለው ጋር ብቻ መቧደን ይፈልጋል። ነገር ግን የመንፈስ ኅብረት የሰዎችን ልዩነት ጥሶ በመግባት፣ አይሁድንና አሕዛብን፣ ጌታንና ባሪያን በአንድ ማዕድ ዙሪያ በፍቅር ያስቀምጣቸዋል። ይህን ኅብረት መጠበቅ ራስ ወዳድነትን መግደልን በጥብቅ ይጠይቃል።
ቃሉ ለእኛም ቤተ ክርስቲያን ዝም ብላ የሰዎች ስብስብ ሳትሆን የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ መሆኗን ያስገነዝበናል። በእኛ መካከል መከፋፈል፣ ሐሜትና የዘር ልዩነት ሲፈጠር፣ ያዘነው ሰው ብቻ ሳይሆን ኅብረቱን የፈጠረው መንፈስ ቅዱስ ጭምር መሆኑን ማወቅ አለብን። ኅብረታችንን በመጠበቅ፣ የሌላውን ሸክም በመሸከምና በፍቅር በመመላለስ የመንፈስን ጸጋ በተግባር ማሳየት አለብን።
በማጠቃለያው፣ የመንፈስ ኅብረት የክርስትና ሕይወት የደም ሥር ነው። “በሰላም ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ትጉ” በሚለው ሐዋርያዊ አደራ መሠረት፣ በክርስቶስ ያገኘነውን ይህንን ክቡር ኅብረት ከማንኛውም ጥቃት ጠብቀን በእውነተኛ ፍቅርና ወንድማማችነት ልንመላለስ ይገባል (ኤፌሶን 4፥3)።