በፊልጵስዩስ 4፥8 ላይ የተጠቀሰው ሌላው የአእምሮ ማዕከል፣ “ጽድቅ የሆነውን ሁሉ… አስቡ” የሚለው ነው (በአንዳንድ ትርጉም ትክክል የሆነውን ሁሉ ይላል)። ጽድቅ ወይም ትክክል መሆን ማለት፣ ከእግዚአብሔር ሕግጋት፣ ከፍትሕና ከሞራል ፍጹምነት ጋር የተስማማ ሐሳብ ማለት ነው። እግዚአብሔር ጻድቅ እንደሆነ ሁሉ፣ የልጆቹም አእምሮ በጽድቅና በቅንነት ላይ የተመሠረተ እንዲሆን ይጠበቃል።
በታሪካዊ አውድ የሮማውያን የፍትሕ ሥርዓት የሰውን ልጅ ሕግ መሠረት ያደረገ ቢሆንም፣ በሙስና፣ በአድልዎና በጭቆና የተሞላ ነበር። ሰዎች ትክክል የሆነውን ነገር የሚመዝኑት በራሳቸው ጥቅም ወይም በማኅበረሰቡ ልማድ ነበር። ጳውሎስ ይህንን አንጻራዊ የሆነ የፍትሕ መለኪያ ውድቅ በማድረግ፣ ለክርስቲያኖች ፍጹም የሆነው ትክክለኛነትና ጽድቅ የሚለካው በእግዚአብሔር ቃል መለኪያ ብቻ መሆኑን አስገነዘበ።
በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት፣ የጽድቅ ምንጩ ራሱ እግዚአብሔር ነው። እኛ በሐሳባችን ትክክል በሆነው ላይ ስናስብ፣ የእግዚአብሔርን ልብና ፈቃድ እያሰላሰልን ነው። ነቢዩ ሲናገር “ሰው ሆይ፥ መልካሙን ነግሮሃል፤ እግዚአብሔርም ከአንተ የሚሻው ምንድር ነው? ፍርድን ታደርግ ዘንድ፥ ምሕረትንም ትወድ ዘንድ፥ ከአምላክህም ጋር በትሕትና ትሄድ ዘንድ አይደለምን?” ብሏል (ሚክያስ 6፥8)። አእምሮን በጽድቅ መሙላት የእግዚአብሔርን ፈቃድ መኖር ነው።
የዚህ ትምህርት ውጥረት ከዓለም አቋራጭ መንገዶችና ከማታለል ጋር ይጋጫል። ዓለም የራሷን ጥቅም ለማግኘት ስትል ማጭበርበርን፣ ጉቦንና ፍትሕ ማጓደልን እንደ ብልሃት ትቆጥራለች። ነገር ግን በመንፈስ የሚመራ አእምሮ ምንም ያህል ዋጋ ቢያስከፍለውም፣ ትክክል የሆነውንና ጽድቅ የሆነውን ነገር ከማሰብ ወደ ኋላ አይልም። አእምሮን በጽድቅ ላይ መትከል ማለት ከኃጢአት ጋር ላለመደራደር ቀድሞ መወሰን ነው።
ቃሉ ለእኛም በሥራ ቦታችን፣ በንግዳችንና በግንኙነታችን ሁሉ ፍጹም ቅን እንድንሆን ያሳስበናል። በውሳኔዎቻችን ጊዜ “ይህ ነገር በእግዚአብሔር ፊት ትክክል ነውን?” ብለን ራሳችንን መጠየቅ አለብን። ሐሳባችን በጽድቅ የተሞላ ከሆነ፣ ድርጊታችንም እግዚአብሔርን የሚያስደስትና ፍትሕን የሚያንጸባርቅ ይሆናል። የዓለምን መለኪያ ትተን መለኮታዊውን መለኪያ መከተል አለብን።
በማጠቃለያው፣ ጽድቅ የሕይወት ብርሃን ነው። “ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ ብፁዓን ናቸው፥ ይጠግባሉና” በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንደተናገረው፣ አእምሮአችንን ትክክል በሆነው የእግዚአብሔር መንገድ ላይ ብቻ በማሳረፍ የጽድቅን ፍሬ በብዛት ልናፈራ ይገባል (ማቴዎስ 5፥6)።