"አካዝያስም መንገሥ በጀመረ ጊዜ የሀያ ሁለት ዓመት ጐልማሳ ነበረ፥ በኢየሩሳሌምም አንድ ዓመት ነገሠ" (2 ነገሥት 8፥26)። በሌላ በኩል ደግሞ የዜና መዋዕል ጸሐፊ "አካዝያስ መንገሥ በጀመረ ጊዜ የአርባ ሁለት ዓመት ጐልማሳ ነበረ" (2 ዜና መዋዕል 22፥2) በማለት ይመዘግባል። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ ለዘመናት በርካታ ጥያቄዎችን ሲያስነሣ የኖረ ሲሆን፣ የብራና ጽሑፎች ቅጂ ስሕተት በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ውስጥ እንዴት እንደሚታይ ቁልጭ አድርጎ የሚያሳይ ነው። በጥንቱ የዕብራይስጥ ጽሑፍ፣ ቁጥሮች የሚጻፉት በፊደላት ሲሆን፣ የሀያ (ካፍ) እና የአርባ (ሜም) ፊደላት እጅግ ተቀራራቢ ቅርጽ ስለነበራቸው ይህ የጽሑፍ ግድፈት ሊፈጠር ችሏል።
ታሪካዊውንና ቤተሰባዊውን ዳራ ስንመረምር፣ የንጉሥ አካዝያስ አባት የሆነው ኢዮራም መንገሥ የጀመረው በሠላሳ ሁለት ዓመቱ ሲሆን፣ የሞተው ደግሞ ገና በአርባ ዓመቱ ነበር (2 ዜና መዋዕል 21፥20)። አባቱ የሞተው በአርባ ዓመቱ ከሆነ፣ ልጁ አካዝያስ ዙፋን ሲረከብ አርባ ሁለት ዓመት ሊሆነው በምንም ተአምር አይችልም፤ ምክንያቱም ከአባቱ በሁለት ዓመት ሊበልጥ አይችልምና። ስለዚህ፣ በታሪካዊ እውነታና በተፈጥሮ ሕግ መሠረት አካዝያስ ዙፋን ላይ የወጣው በሁለተኛ ነገሥት ላይ እንደተጻፈው በሀያ ሁለት ዓመቱ መሆኑ በማያሻማ ሁኔታ የተረጋገጠ ነው።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ ይህ ዓይነቱ የቅጂ ልዩነት የመጽሐፍ ቅዱስን ስሕተት አልባነት ያፋልሳልን? በፍጹም አያፋልስም። ሥነ መለኮታዊው መርህ የሚያስተምረው፣ የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ መሪነት ያለበት የመጀመሪያዎቹ ጸሐፊዎች ጽሑፍ ላይ እንጂ፣ በዘመናት ውስጥ ቅጂውን ሲያባዙ በነበሩት ሰዎች የእጅ ጽሑፍ ላይ አይደለም። አይሁዳውያን ገልባጮች ጽሑፉን ከማክበራቸው የተነሣ፣ ግልጽ የሆነ የቁጥር ስሕተት መሆኑን እያወቁ እንኳ የደረሳቸውን ቅጂ ሳያርሙ እንዳለ ማስተላለፋቸው የቅጂውን ታማኝነት ያሳያል።
በዚህ ጉዳይ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ በጥርጣሬና በእምነት መካከል የሚደረግ ፍልሚያ ነው። የመጽሐፍ ቅዱስ ተቺዎች ይህንን የመሰለውን የጽሑፍ ግድፈት በመጠቀም የእግዚአብሔርን ቃል ለማቃለል ይሞክራሉ። ነገር ግን ውጥረቱ የሚፈታው፣ እግዚአብሔር ታሪኩን በሁለት የተለያዩ መጻሕፍት (በነገሥታትና በዜና መዋዕል) እንዲጻፍ በማድረጉ ነው። አንዱ የጽሑፍ ግድፈት ቢኖረው፣ ሌላኛው እውነተኛውን ታሪክ አቆይቶልናል። ቃሉ ራሱን በራሱ የሚያርም መለኮታዊ ጥበብ አለው።
በሰው ልጅ የታሪክ አያያዝ ውስጥ፣ ሰዎች ምንም ያህል ጥንቃቄ ቢያደርጉ አነስተኛ ስሕተቶች መከሰታቸው አይቀርም። ነገር ግን እግዚአብሔር የመዳናችንን መልእክት፣ የክርስቶስን ወንጌልና የሕይወት መመሪያዎችን ያለ ምንም የትርጉም መዛባት ጠብቆልናል። የአካዝያስ ዕድሜ ሀያ ሁለትም ሆነ አርባ ሁለት፣ የሰውየውን የኃጢአት ሕይወትም ሆነ የእግዚአብሔርን የፍርድ ታሪክ አይቀይረውም። ዋናው መልእክት በሰዎች ድካም ውስጥ እንኳ ያልጠፋው መለኮታዊ እውነት ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በመጽሐፍ ቅዱስ ታማኝነት ላይ ያለንን እምነት ይበልጥ እንድናጸና ያስተምረናል። የቃሉ ጥቃቅን የቅጂ ልዩነቶች የእግዚአብሔርን ታላቅ የማዳን ሐሳብ ሊጋርዱት አይችሉም። "የእግዚአብሔር ቃል ታላቅነት የሚረጋገጠው በሰው እጅ በተጻፈው ፊደል ቅርጽ ሳይሆን፣ ፊደሉን አልፎ ልባችንን በሚለውጠው መንፈሳዊ ኃይል ነው" እንደሚባለው፣ ቃሉን በፍጹም መታመንና ማክበር ይኖርብናል።