"የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ ይህ ሕዝብ የእግዚአብሔር ቤት የሚሠራበት ዘመን ገና አልደረሰም ይላሉ" (ሐጌ 1፥2)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ከባቢሎን ምርኮ የተመለሱት እስራኤላውያን የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ መልሰው ላለመገንባት ያቀረቡትን መንፈሳዊ ሰበብ ቁልጭ አድርጎ ያሳያል። ሕዝቡ ቤተ መቅደሱን አንሠራም ብለው በእምቢተኝነት አልተቃወሙም፤ ይልቁንም "ጊዜው ገና አልደረሰም" በማለት የራሳቸውን መንፈሳዊ ድንዛዜ በእግዚአብሔር የጊዜ ሰሌዳ ላይ አሳበቡ። የዚህ ቸልተኝነት መንሥኤ ታሪካዊ ተግዳሮቶችንና የውስጥ ልብ መዛባትን አጣምሮ የያዘ ነበር።
ወደ ታሪካዊው ዳራ ስንመለስ፣ እስራኤላውያን ከባቢሎን እንደተመለሱ የቤተ መቅደሱን መሠረት በደስታ ጥለው ነበር (ዕዝራ 3፥11)። ሆኖም፣ በአካባቢው ይኖሩ የነበሩት ሳምራውያን እና ሌሎች ጎረቤት ሕዝቦች ግንባታውን በመቃወም ከፍተኛ የፖለቲካ እና የስነ ልቦና ጫና አሳደሩባቸው። ተቃዋሚዎቹ የፋርስ መንግሥት ሹማምንትን በገንዘብ በመግዛትና ለንጉሡ የሐሰት ደብዳቤ በመጻፍ የቤተ መቅደሱ ሥራ በኃይል እንዲቆም አደረጉ (ዕዝራ 4፥4-5)። ይህ ውጫዊ ተቃውሞ ሕዝቡን በፍርሃት እንዲዋጥ አደረገው፤ በዚህም የተነሣ ግንባታው ለአሥራ ስድስት ዓመታት ሙሉ ተቋረጠ።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ ሕዝቡ ውጫዊውን ችግር እንደ መለኮታዊ ፈቃድ አድርገው መተርጎማቸው ትልቅ ስሕተት ነበር። ተቃውሞ ሲበረታባቸው፣ "እግዚአብሔር ቤቱ አሁን እንዲሠራ ቢፈልግ ኖሮ መንገዱን አልጋ በአልጋ ያደርግልን ነበር" ወደሚል የተሳሳተ ድምዳሜ ደረሱ። ነቢዩ ሐጌ የተጋፈጠው ይህንን የሐሰት ሥነ መለኮት ነው። እግዚአብሔር የሕዝቡን ልብ ሲመረምር፣ ችግሩ የጠላቶቻቸው ኃይል ሳይሆን የሕዝቡ ራስ ወዳድነት መሆኑን አጋለጠ። ለእግዚአብሔር ቤት "ጊዜው አልደረሰም" ያሉት ሰዎች፣ ለራሳቸው የተዋቡ ቤቶችን ለመሥራት ግን ጊዜ፣ ገንዘብ እና ጉልበት አልጠፋባቸውም (ሐጌ 1፥4)።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ሰውን በመፍራት እና እግዚአብሔርን በመፍራት መካከል የተደረገውን ትግል ያሳያል። ሕዝቡ የፋርስን ንጉሥ አዋጅ እና የአካባቢውን ጠላቶች ዛቻ በመፍራት የእግዚአብሔርን ትእዛዝ ወደ ጎን አደረጉ። ነገር ግን ይህ ውሳኔያቸው ከፍተኛ የኢኮኖሚ እና የመንፈሳዊ ኪሳራ አስከተለባቸው። እግዚአብሔር በረከቱን ስለከለከላቸው፣ ብዙ ዘርተው ጥቂት አጨዱ፤ ያገኙትም ገንዘብ በቀዳዳ ከረጢት ውስጥ እንደሚገባ ሆነባቸው (ሐጌ 1፥6)። ፈጣሪን ችላ ብሎ የተገኘ ሰላም እና ብልጽግና በመጨረሻው ውድቀት መሆኑን ይህ ክስተት ያረጋግጣል።
የሰው ልጅ የልብ ዝንባሌ ከሁሉ ይልቅ ተንኮለኛ እንደሆነ፣ እስራኤላውያን ምቾትን በመምረጥ መለኮታዊ ኃላፊነታቸውን ሸሹ። የፈረሰው ቤተ መቅደስ የጠፋውን የእግዚአብሔርን ክብር እና የሕዝቡን የፈረሰ መንፈሳዊ ማንነት የሚወክል ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር በሐጌ በኩል "መንገዳችሁን አስቡ" ብሎ በጠራቸው ጊዜ፣ ሕዝቡ ከእንቅልፋቸው ነቅተው ወደ እግዚአብሔር ቃል ተመለሱ። ፈሪነታቸውን አሸንፈው ወደ ተራራ ወጥተው እንጨት በማምጣት ቤቱን መሥራት ጀመሩ።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የሕይወታችንን ቅድሚያ ምርጫ እንድንመረምር አጥብቆ ያሳስበናል። ብዙ ጊዜ ለመንፈሳዊ ሥራ እና ለእግዚአብሔር መንግሥት አገልግሎት "ጊዜ የለኝም" ወይም "ሁኔታዎች አልተመቻቹም" እያልን ራሳችንን እናታልላለን። "መንፈሳዊ እንቅፋቶችን እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ቆጥረን ከማንቀላፋት ይልቅ፣ በእምነት ተነሥተን የተጠራንበትን ዓላማ መፈጸም አለብን" እንደሚባለው፣ ዛሬውኑ የእግዚአብሔርን ቃል ታዘን የፈረሰውን መንፈሳዊ ሕይወታችንን ዳግም መገንባት መጀመር ይኖርብናል።