"ይህ ቤት ፈርሶ ሳለ፣ እናንተ በተዋቡ ቤቶቻችሁ ለመኖር ጊዜው ነውን?" (ሐጌ 1፥4)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል የሚያነሳው ጥያቄ እጅግ መሠረታዊ የሆነውን የሰው ልጅ የሕይወት ቅድሚያ ምርጫ ይመለከታል። በዕብራይስጥ ቋንቋ "በተዋቡ" ወይም "ሰፉን" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በዝግባ እንጨት የተለበጡ፣ ያጌጡ እና በከፍተኛ ጥራት የተሠሩ የቅንጦት ቤቶችን ያመለክታል። ነቢዩ ሐጌ ይህንን መልእክት ሲያስተላልፍ እግዚአብሔር የተዋቡ ቤቶችን መጥላቱን ወይም የሰዎችን በምቾት መኖር መቃወሙን ለማሳየት አልነበረም፤ ይልቁንም የልብን ዝንባሌ እና የቅድሚያ ትኩረት መዛባትን ለመሞገት ነው።
ታሪካዊውን ዳራ ስንመለከት፣ አይሁዳውያን ከባቢሎን ምርኮ ወደ ኢየሩሳሌም ከተመለሱ በኋላ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ መልሰው ለመገንባት ጀምረው ነበር። ነገር ግን በአካባቢው ከነበሩት ሕዝቦች ተቃውሞ ሲገጥማቸው፣ የቤተ መቅደሱን ሥራ አቋርጠው የራሳቸውን ኑሮ በማደላደል ላይ ብቻ ትኩረት አደረጉ። ለአሥራ ስድስት ዓመታት ያህል የእግዚአብሔር ማደሪያ ፈርሶና ባዶ ሆኖ ሳለ፣ እነርሱ ግን ከሊባኖስ በመጣ የዝግባ እንጨት የራሳቸውን ቤቶች እያሳመሩ ይኖሩ ነበር። እግዚአብሔር የጠየቀው ጥያቄ ይህንን መንፈሳዊ ድንዛዜ የሚያነቃ ነው።
በሕግ እና በባህል አንፃር ሲታይ፣ በብሉይ ኪዳን ዘመን የዝግባ እንጨት ለቤተ መቅደስ እና ለቤተ መንግሥት ግንባታ ብቻ የሚውል እጅግ ውድ የሆነ ቁሳቁስ ነበር (1 ነገ 6፥9)። ሕዝቡ ይህንን ውድ ነገር ለራሳቸው ጥቅም አውለው የእግዚአብሔርን ቤት ግን ችላ ማለታቸው፣ ከእግዚአብሔር ጋር የነበራቸውን የቃል ኪዳን ግንኙነት ማቃለላቸውን ያሳያል። እግዚአብሔር የሚቃወመው መልካም ኑሮን ሳይሆን፣ የፈጣሪ ክብር ከፍጡር ምቾት በታች ሲወርድ የሚታየውን የልብ መታወር ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት ግልጽ ነው፤ በረከትን ከሰጪው አብልጦ መውደድ መንፈሳዊ ክስረትን ያመጣል። ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ በማለት እንዳስተማረው (ማቴ 6፥33)፣ የሕይወታችን ማዕከል እግዚአብሔር ካልሆነ ምድራዊ ስኬታችን ሁሉ ከንቱ ነው። ኃጢአቱ ያለው በተዋበ ቤት መኖሩ ላይ ሳይሆን፣ የተዋበውን የፈጣሪን ኅልውና በሚያፈርሰው ራስ ወዳድነት ላይ ነው።
በሰው ልጅ የሕይወት ጉዞ ውስጥ ራሳችንን እና ቤተሰባችንን ለማስደሰት የምናደርገው ጥረት ተገቢ ቢሆንም፣ ይህ ጥረት የእግዚአብሔርን መንግሥት ሥራ ወደ ጎን የሚያስነቅፍ መሆን የለበትም። የፈረሰው ቤተ መቅደስ ዛሬ ለኛ የሚያመለክተው ያልተሠሩትን የእግዚአብሔርን መንግሥት ሥራዎች፣ ያልተደረሰላቸውን ነፍሳት እና በጸሎት ማነስ የፈረሰውን መንፈሳዊ ሕይወታችንን ነው። የራሳችንን ግድግዳ እያሳመርን የእግዚአብሔርን ግድግዳ ማፍረስ የለብንም።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ቅድሚያ የምንሰጣቸውን ነገሮች በጥልቀት እንድንመረምር ያሳስበናል። ጊዜያችንን፣ ጉልበታችንን እና ሀብታችንን በምን ላይ እያዋልን እንደሆነ ራሳችንን መጠየቅ አለብን። "እውነተኛው የሕይወት ውበት የሚገኘው በምናስጌጠው ምድራዊ ቤት ሳይሆን፣ እግዚአብሔርን በማስቀደም በምናገኘው መንፈሳዊ ሙላት ውስጥ ነው" እንደሚባለው፣ ፈጣሪያችንን በሕይወታችን ዙፋን ላይ እናስቀምጥ።