"በቤቴ ውስጥ መብል እንዲሆን አስራቱን ሁሉ ወደ ጎተራ አምጡ" (ሚልክያስ 3፥10)። ይህ የእግዚአብሔር ትእዛዝ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የገንዘብ እና የሀብት ሥርዓት እንዴት መመራት እንዳለበት የሚያሳይ ግልጽ መመሪያ ነው። በዕብራይስጥ ቋንቋ "ጎተራ" (ኦትዛር) የሚለው ቃል ግምጃ ቤትን፣ የሀብት ማከማቻን ወይም መጋዘንን ያመለክታል። በእስራኤል ሥርዓት ውስጥ ይህ ጎተራ በቀጥታ በኢየሩሳሌም ቤተ መቅደስ ውስጥ የተሠራውን እና የእህል፣ የወይን፣ የዘይት እንዲሁም የገንዘብ መባዎች የሚሰበሰቡበትን ልዩ የቤተ መቅደስ ክፍል ይወክላል።
ታሪካዊውን ዳራ ስንመለከት፣ ቤተ መቅደሱ የእስራኤል ሃይማኖታዊ፣ ማኅበራዊ እና መንፈሳዊ ማዕከል ነበር። በዚያ ዘመን ይኖሩ የነበሩት ሌዋውያን እና ካህናት ርስት ስላልነበራቸው (ዘኍልቍ 18፥24)፣ ኑሯቸውን የሚመሩት ሕዝቡ ወደዚህ ማዕከላዊ ጎተራ በሚያመጣው አስራት ነበር። በተጨማሪም ይህ ጎተራ መበለቶች፣ ወላጅ አልባ ሕፃናት እና ስደተኞች በችግር ጊዜ የሚረዱበት የማኅበራዊ ዋስትና ማዕከልም ሆኖ ያገለግል ነበር። ነህምያ ቤተ መቅደሱን ባደሰ ጊዜ፣ ታማኝ የሆኑ ሰዎችን መርጦ በዚህ ጎተራ ላይ ኃላፊ አድርጎ ሾሞ ነበር (ነህምያ 13፥12-13)።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አውድ፣ "ወደ ጎተራ አምጡ" የሚለው ትእዛዝ የአምልኮን ማዕከላዊነት እና የእግዚአብሔርን ቤት ክብር ያሳያል። ሕዝቡ አስራታቸውን በየመንገዱ ለፈለጉት ሰው እንዲሰጡ አልተፈቀደላቸውም፤ ምክንያቱም አስራቱ የጌታ ስለሆነ ወደ ጌታ ቤት መምጣት ነበረበት። ይህም የእግዚአብሔር ቤት አገልግሎት (መንፈሳዊ ሥራው) የግብዓት እጥረት እንዳይገጥመው የሚያደርግ መለኮታዊ የኢኮኖሚ ሥርዓት ነው። "በቤቴ መብል እንዲሆን" የሚለው ቃል፣ የእግዚአብሔር ቤት ከሁሉ በፊት ሊሟላለት የሚገባ መንፈሳዊ ተቋም መሆኑን ሕጋዊ በሆነ መንገድ ያረጋግጣል።
በዚህ ጉዳይ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ራስን በራስ ማስተዳደር እና ለመንፈሳዊ አመራር መገዛት መካከል የሚገኝ ነው። ብዙ ሰዎች ገንዘባቸውን ራሳቸው ለሚመርጡት የበጎ አድራጎት ሥራ መስጠትን ይመርጣሉ። አንዳንዴም የቤተ ክርስቲያን አስተዳዳሪዎችን ባለማመን አስራትን ይከለክላሉ። ነገር ግን የእግዚአብሔር ቃል አስራቱ መሰብሰብ ያለበት መንፈሳዊ ምግብ ወደምናገኝበት ማዕከላዊ የአምልኮ ስፍራ (ወደ አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን) መሆኑን ያመለክታል። የገንዘቡ አጠቃቀም ኃላፊነት በመሪዎቹ ላይ ሲሆን፣ የማምጣት ግዴታው ደግሞ በምእመናኑ ላይ ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ማኅበራዊ ተቋማትን የመገንባት ግዴታ አለበት። የእግዚአብሔር ቤት ወይም የአካባቢው ቤተ ክርስቲያን የነፍስ እንጀራ የሚከፋፈልበት መንፈሳዊ ጎተራ ነው። ምእመናን መንፈሳዊ ሀብትን ከሚካፈሉበት ስፍራ፣ አካላዊ ሀብታቸውን ማካፈል መለኮታዊ ግዴታቸው ነው። ቤተ ክርስቲያን የተሟላ አቅም ሲኖራት ወንጌልን ታስፋፋለች፣ ደካሞችን ትረዳለች፣ አገልጋዮችንም ትደግፋለች።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ለአጥቢያ ቤተ ክርስቲያናችን ያለንን ኃላፊነት በግልጽ ያስተምረናል። እግዚአብሔር ያዘዘው አስራታችንን እንድንበትን ሳይሆን፣ መንፈሳዊ ቤት እንዲገነባ ወደ አንድ ጎተራ እንድናመጣ ነው። "የእግዚአብሔር ቤት መንፈሳዊ ምግብ እንዲትረፈረፍ፣ የእኛ ምድራዊ ጎተራ በእምነት መከፈት አለበት" እንደሚባለው፣ መንፈሳዊ ማዕከላችንን በገንዘባችንም ሆነ በጉልበታችን ልንደግፍ ይገባል።