"ሰው እግዚአብሔርን ይሰርቃልን? እናንተ ግን ሰርቃችሁኛል። እናንተም፦ በምን ሰረቅንህ? ብላችኋል። በአስራትና በበኵራት ነው" (ሚልክያስ 3፥8)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል እጅግ ከባድ የሆነ መንፈሳዊ ክስ የያዘ ሲሆን፣ የሰው ልጅ ከፈጣሪው ጋር ባለው የገንዘብ እና የሀብት ግንኙነት ላይ ጥልቅ ትምህርት ይሰጣል። በዕብራይስጥ ቋንቋ "መስረቅ" (ቃባ) የሚለው ቃል ማጭበርበርን፣ የሚገባውን መከልከልን ወይም የሌላውን ንብረት በሐሰት ማስቀረትን ያመለክታል። እግዚአብሔር ይህንን ቃል ሲጠቀም፣ ሕዝቡ በግልጽ የፈጣሪን ሕጋዊ ድርሻ ወደ ራሳቸው ኪስ ማዞራቸውን ለማሳየት ነው።
ታሪካዊውን ሁኔታ ስንመረምር፣ ከባቢሎን ምርኮ የተመለሱት እስራኤላውያን በኢኮኖሚ ድቀት እና በድርቅ ተመተው ነበር። በዚህ የኑሮ ውድነት ምክንያት፣ ለእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ አገልግሎት እና ለካህናቱ መተዳደሪያ ሊሰጡ የሚገባውን አስራት እና በኩራት ማምጣት አቆሙ። ቤተ መቅደሱን የሚያገለግሉት ሌዋውያንም የሚበሉት ሲያጡ አገልግሎታቸውን ትተው ወደ እርሻቸው ለመመለስ ተገደዱ (ነህምያ 13፥10)። ይህ ተግባር በሕዝቡ ዘንድ እንደ ተራ የኢኮኖሚ ውሳኔ ቢታሰብም፣ በእግዚአብሔር ዓይን ግን የቤተ መቅደሱን ሥርዓት የሚያፈርስ መንፈሳዊ ስርቆት ነበር።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አውድ፣ አስራት እና በኩራት የእግዚአብሔር ንብረቶች እንጂ የሰው ስጦታዎች አይደሉም። ሕጉ የምድር አስራት ሁሉ፣ ከዘርም ቢሆን ከዛፍም ፍሬ ቢሆን፣ ለእግዚአብሔር የተቀደሰ መሆኑን ይደነግጋል (ዘሌዋውያን 27፥30)። እግዚአብሔር የሁሉ ነገር ባለቤት ሆኖ ሳለ፣ ዘጠና በመቶውን ለሰው ሰጥቶ አሥር በመቶውን ብቻ ለቤቱ አገልግሎት እንዲውል አዘዘ። ነገር ግን ሕዝቡ ይህንን የእግዚአብሔርን ድርሻ ባለመስጠት፣ የፈጣሪን ሉዓላዊ ባለቤትነት ክደው ራሳቸውን ባለቤት አደረጉ። መስረቅ ማለት የሰማዩን አምላክ ሕጋዊ መብት መጋፋት ማለት ነው።
በዚህ ጉዳይ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ሕዝቡ የነበራቸው የእንከን የለሽነት ስሜት እና የእግዚአብሔር ፍጹም ዕውቀት መጋጨት ነው። ሕዝቡ "በምን ሰረቅንህ?" ብለው የሞገቱት፣ ተግባራቸው ኃጢአት መሆኑን ባለመረዳት ወይም ራሳቸውን በማጽደቅ ነበር። ምድራዊ መንግሥትን ግብር መከልከል ወንጀል እንደሆነ ሁሉ፣ የሰማዩን ንጉሥ ድርሻ መከልከልም መለኮታዊ ወንጀል ነው። እግዚአብሔር የሰዎችን የኪስ ቦርሳ ሳይሆን፣ ከገንዘቡ ጀርባ ያለውን የልብ ታማኝነት ነው የሚመዝነው።
በሰው ልጅ ሕይወት ውስጥ ስግብግብነት እና የነገን ማጣት ፍርሃት ብዙዎችን ከእግዚአብሔር ጋር ያጣላል። ገንዘብን አጥብቆ መያዝ ደኅንነትን የሚያመጣ ይመስለናል፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን በመስረቅ የሚገኝ ሀብት እርግማንን እንጂ በረከትን አያመጣም (ሚልክያስ 3፥9)። እውነተኛው የሕይወት ዋስትና የሚገኘው በባንክ ሂሳባችን መጠን ሳይሆን፣ ለሰጠን አምላክ በምናሳየው የቃል ኪዳን ታማኝነት እና በሚለቀቅልን መለኮታዊ ጥበቃ ውስጥ ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ከሀብታችን ጋር ያለንን ግንኙነት እንድንመረምር ያሳስበናል። ገንዘባችን እና ንብረታችን ሁሉ የጌታ መሆኑን ተረድተን፣ እርሱ ያዘዘንን ድርሻ በታማኝነት ልንመልስ ይገባል። "እግዚአብሔር እኛን የሚባርከው የምንሰጠውን ገንዘብ ፈልጎ ሳይሆን፣ በገንዘባችን ላይ ያለውን ጌትነት አምነን ስንገዛ የሚመጣውን ታዛዥነት ለማክበር ነው" እንደሚባለው፣ እጆቻችንን ለመለኮታዊው አሠራር ክፍት ልናደርግ ይገባል።