"እናንተ… እኔን ሰርቃችኋልና በእርግማን ርጉሞች ናችሁ። በቤቴ ውስጥ መብል እንዲሆን አስራቱን ሁሉ ወደ ጎተራ አምጡ" (ሚልክያስ 3፥9-10)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል በብሉይ ኪዳንም ሆነ በሐዲስ ኪዳን ዘመን በሚገኙ ምእመናን ዘንድ ስለ ገንዘብ አያያዝ እና ስለ አምልኮ ሥርዓት ሰፊ ክርክር የሚያስነሣ ኃይለኛ ትምህርት ነው። በዕብራይስጥ "ማአሴር" የሚለው ቃል የትኛውንም ገቢ አሥረኛ እጅ (አንድ አሥረኛ) ያመለክታል። ይህ ሕግ ለጥንት እስራኤላውያን ብቻ የተሰጠ የሕግ ትእዛዝ ነው ወይስ በጸጋው ዘመንም ለቤተ ክርስቲያን የሚሠራ መንፈሳዊ መርህ ነው የሚለው ጥያቄ የብዙዎችን ልብ ይመረምራል።
ታሪካዊውን እና መጽሐፍ ቅዱሳዊውን ዳራ ስንመለከት፣ የአስራት አሰጣጥ የሙሴ ሕግ ከመሰጠቱ ከብዙ መቶ ዓመታት በፊት የጀመረ መሆኑን እናገኛለን። አብርሃም ለልዑል እግዚአብሔር ካህን ለነበረው ለመልከ ጼዴቅ ከሁሉ አሥረኛውን ሰጥቷል (ዘፍጥረት 14፥20)። እንዲሁም ያዕቆብ እግዚአብሔር ከሚሰጠው ሁሉ አሥረኛውን እንደሚሰጥ ስእለት ተስሏል (ዘፍጥረት 28፥22)። ስለዚህ አስራት ከሕግ በፊት በነበሩት አባቶች የተጀመረ፣ በሕግ የተደነገገ፣ እና ለእግዚአብሔር አቅርቦት ዕውቅና የሚሰጥ ጥንታዊ የአምልኮ እና የክብር መግለጫ ነው።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ በሐዲስ ኪዳን ውስጥ የጸጋው ትምህርት የአስራትን መርህ አይሽረውም። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ፈሪሳውያንን በገሠጸበት ወቅት፣ ፍትሕን እና ምሕረትን ትተው በአዝሙድና በከሙን አስራት ላይ ብቻ ማተኮራቸውን ነቅፏል። ነገር ግን "ያንን ሳትተዉ ይህን ልታደርጉ ይገባችሁ ነበር" (ማቴዎስ 23፥23) በማለት አስራት ማውጣት ዛሬም አስፈላጊ መሆኑን አጽድቆታል። በጸጋው ዘመን አሥር በመቶው የትእዛዝ ጣሪያ ሳይሆን፣ የልግስና እና ለእግዚአብሔር መንግሥት ሥራ የምንሰጠው የመነሻ መሠረት ነው።
በዚህ ጉዳይ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በሕግ ፍርሃት እና በፍቅር መታዘዝ መካከል ያለ ሚዛን ነው። አንዳንዶች በሐዲስ ኪዳን ስላለን አስራት መስጠት አንገደድም ብለው ይከራከራሉ። ሆኖም የጸጋው ሕግ ከሙሴ ሕግ የላቀ ነው። ክርስቶስ ሕይወቱን ሙሉ በሙሉ ለኛ አሳልፎ ከሰጠ፣ የገቢያችንን አሥረኛ ለእርሱ መንግሥት ሥራ መስጠት እንዴት ይከብደናል? እግዚአብሔር አስራትን የሚፈልገው በሕግ ጠበቅነት ሳይሆን፣ የወንጌል አገልግሎት እንዳይጓደል እና በቤቱ መብል እንዲኖር ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የገንዘብ ቁጥጥርን ማጣት ይፈራል። አስራት መስጠት ሂሳብን ሳይሆን እምነትን ይጠይቃል። ዘጠና በመቶው ከእግዚአብሔር በረከት ጋር ሲሆን፣ መቶ በመቶው ያለ እግዚአብሔር በረከት ከሚሆነው ይበልጣል የሚለው እውነት በሕይወት ልምምድ የተረጋገጠ ነው። አስራት መዳንን መግዣ ሳይሆን፣ በምድራዊው ሀብታችን ላይ የእግዚአብሔርን ጌትነት የምናውጅበት የተግባር እምነት ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የገንዘብ አስተዳደራችንን በቃሉ እውነት ላይ እንድንመሠርት ያሳስበናል። የብሉይ ኪዳንም ሆነ የሐዲስ ኪዳን መርህ የሚነግረን እግዚአብሔር በሁሉ ነገር መከበር እንዳለበት ነው። "የምንሰጠው አስራት እግዚአብሔርን ለማክበር ያለን የልብ መለኪያ እንጂ፣ ሰማያዊ በረከትን የምንገዛበት የገበያ ዋጋ አይደለም" እንደሚባለው፣ በፍቅርና በታዛዥነት እግዚአብሔርን በሀብታችን ልናከብረው ይገባል።