የእግዚአብሔር ቃል "ለሰው ሳይሆን ለጌታ እንደምታደርጉ፣ የምታደርጉትን ሁሉ በትጋት አድርጉት" በማለት የሥራን መንፈሳዊ ልዕልና ያስቀምጣል (ቈላስይስ 3፥23)። "በትጋት" የሚለው ቃል ከግሪክኛው ቋንቋ የመጣ ሲሆን፣ ትርጉሙም ከነፍስ፣ ከሙሉ ልብ እና በከፍተኛ ጥረት ሥራን ማከናወን ማለት ነው።
በታሪክ እና በሕግ አውድ፣ የጥንቱ ዓለም ሠራተኞች እና ባሪያዎች ሥራቸውን የሚያዩት እንደ ከባድ እርግማን እና የድካም ምንጭ አድርገው ነበር። የሥራ ዋጋ የሚለካው በምድራዊ ክፍያ እና በጌቶች ጭካኔ ነበር። ሆኖም፣ የጳውሎስ ትምህርት ይህንን ማኅበራዊ መዋቅር በመለወጥ፣ ማንኛውም የጉልበት ሥራ ለእግዚአብሔር ሲቀርብ የከበረ ክርስቲያናዊ ተግባር መሆኑን አወጀ።
የነገረ መለኮት መርህ ለምን በትጋት መሥራት እንዳለብን ሲያስረዳ፣ እውነተኛው ቀጣሪያችን እና ደመወዝ ከፋያችን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ስለሆነ ነው ይላል። በምድር ላይ የምናገኘው ክፍያ ትንሽ ቢሆንም እንኳ፣ "ከጌታ የርስትን ብድራት እንድትቀበሉ ታውቃላችሁና" የሚለው የተስፋ ቃል ታላቅ መጽናናትን ይሰጣል (ቈላስይስ 3፥24)። የሥራችን የመጨረሻ ግብ ሰማያዊ ዋጋ ማግኘት ነው።
የምናደርገውን ሁሉ ለጌታ ስናደርግ፣ ተራ እና አሰልቺ የሚመስሉ ተግባራት እንኳ መንፈሳዊ ትርጉም ይኖራቸዋል። ወለል መጥረግ፣ ምግብ ማብሰል፣ ማስተማር ወይም በቢሮ ውስጥ መሥራት፣ ሁሉም በሙሉ ልብ ከተደረጉ እግዚአብሔርን የሚያስደስቱ አገልግሎቶች ናቸው። ይህ እውነት ክርስቲያኖችን በሥራ ገበታቸው ላይ እጅግ ተፈላጊ እና ታታሪ ሠራተኞች ያደርጋቸዋል።
ቃሉ ለእኛም የሥራ ባህላችንን እንድናሳድግ አጥብቆ ይመክረናል። ብዙ ጊዜ ስለ ደመወዝ ማነስ ወይም ስለ አለቆች አስቸጋሪነት በማማረር ሥራችንን እናበላሻለን። ነገር ግን አመለካከታችንን ቀይረን፣ እያንዳንዱን ተግባር እግዚአብሔር አደራ እንደሰጠን ሥራ ስንቆጥረው፣ ብቃታችን ይጨምራል፣ የውስጥ ሰላማችንም ይበዛል።
በማጠቃለያ፣ ትጋታችን እግዚአብሔርን የማክበር መግለጫ ነው። ሐዋርያው ይህንኑ አደራ ሲያጸና፣ "ድካማችሁ በጌታ ከንቱ እንዳይሆን አውቃችኋልና፣ የምትጸኑና የማትነቃነቁ የጌታም ሥራ ሁልጊዜ የሚበዛላችሁ ሁኑ" እንዳለው፣ በጌታ ስም የምናከናውነው ማንኛውም ታታሪ ሥራ የዘላለም ፍሬ አለው (1 ቆሮንቶስ 15፥58)።