“በዚያን ጊዜ እግዚአብሔርን የሚፈሩ እርስ በርሳቸው ተነጋገሩ፤ እግዚአብሔርም አዳመጠ፥ ሰማም፥ እግዚአብሔርንም ለሚፈሩ ስሙንም ለሚያስቡ የመታሰቢያ መጽሐፍ በፊቱ ተጻፈ” (ሚልክያስ 3፥16)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል እጅግ አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ ምዝገባን የሚያሳይ ነው። በዕብራይስጥ ቋንቋ “ሴፈር ዚካሮን” የሚለው ቃል ታሪካዊ ክስተቶች፣ መልካም ሥራዎች እና የታማኝ ሰዎች ዝርዝር የሚጻፍበትን የታሪክ ወይም የመታሰቢያ መዝገብ ያመለክታል። እግዚአብሔር ይህንን መጽሐፍ የሚጠቀመው እንደ ሰው ረሺ ሆኖ ሳይሆን፣ ታማኝ ባሪያዎቹን ለዘላለም እንደሚያከብራቸው እና እንደማይረሳቸው ለማረጋገጥ ነው።
ታሪካዊውን እና ባህላዊውን ዳራ ስንመረምር፣ በጥንቱ የፋርስ መንግሥት ነገሥታት ዘንድ ታላላቅ የጀግንነት ሥራ የሠሩ ወይም ለንጉሡ ታማኝ የነበሩ ሰዎች ስም በልዩ ዜና መዋዕል (የመታሰቢያ መጽሐፍ) ውስጥ ይመዘገብ ነበር። ለምሳሌ መርዶክዮስ ንጉሡን ከሞት ባዳነ ጊዜ፣ ድርጊቱ በመታሰቢያ መጽሐፍ ተጽፎ ነበር (አስቴር 6፥1-2)፤ ጊዜው ሲደርስም ንጉሡ መጽሐፉን አስነብቦ ታላቅ ክብር ሰጥቶታል። ነቢዩ ሚልክያስ ይህንን የዘመኑን ባህላዊ አገላለጽ በመጠቀም፣ የሰማዩ ንጉሥ ለታማኝ ባሪያዎቹ ልዩ የመዝገብ ቤት እንዳለው ይገልጻል።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ ይህ የመታሰቢያ መጽሐፍ የእግዚአብሔርን ፍጹም ፍትሕ የሚያሳይ ሕጋዊ ሰነድ ነው። በሚልክያስ ዘመን የነበሩ ክፉ ሰዎች ሲበለጽጉ፣ እግዚአብሔርን የሚፈሩት ግን ይጨቆኑ ነበር። አንዳንዶችም “ለእግዚአብሔር መገዛት ከንቱ ነው” ማለትን ጀምረው ነበር (ሚልክያስ 3፥14)። ነገር ግን እግዚአብሔር ፍትሕ የጎደለው ዳኛ አይደለም። በእርሱ ፊት በሚጻፈው መጽሐፍ ውስጥ ስማቸው የሰፈረው ሰዎች፣ በክፋት ዘመን እውነትን የያዙ እና ስሙን ያከበሩ ናቸው። ይህ መጽሐፍ ከሕይወት መጽሐፍ ጋር የሚዛመድ ሆኖ፣ የእግዚአብሔርን ምርጦች የጽድቅ ሥራ አጉልቶ የሚያሳይ የሽልማት መዝገብ ነው።
በዚህ ራእይ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ በምድራዊ መረሳት እና በሰማያዊ መታወስ መካከል ያለው ልዩነት ነው። ብዙ ጊዜ የእግዚአብሔር ሰዎች በዚህ ዓለም ሲገፉ፣ ሲናቁ እና መልካም ሥራቸው ዕውቅና ሲነፈግ ይታያል። ውጥረቱ የሚፈታው ግን ሰማያዊው አምላክ “አዳመጠ፣ ሰማም” በሚለው ቃል ነው። ዓለም የረሳቸውን ቅዱሳን፣ እግዚአብሔር በመታሰቢያ መጽሐፉ ውስጥ በወርቅ ቀለም ይጽፋቸዋል። እነርሱም እርሱ በሰበሰበ ጊዜ ልዩ ገንዘቡ (ውድ ሀብቱ) እንደሚሆኑ ቃል ገብቷል (ሚልክያስ 3፥17)።
በሰው ልጅ ሕይወት ውስጥ ማንም ሰው መረሳትን አይፈልግም። መልካም ስንሠራ ማበረታቻ እንሻለን። ሰዎች ውለታ ቢረሱም፣ ሰማያዊው አባታችን ግን አንዲት የውኃ ጽዋ እንኳ በስሙ ብንሰጥ ዋጋችን እንደማይጠፋ ዋስትና ሰጥቶናል። በድቅድቅ ጨለማ ውስጥ ሆነን ለእግዚአብሔር የምናንሾካሹከው ጸሎት እና የምናሳየው የቅድስና ኑሮ፣ በሰማይ መላእክት ፊት በመታሰቢያ መጽሐፍ ውስጥ እየተመዘገበ መሆኑን ማወቁ ታላቅ መጽናኛ ይሰጣል።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በምድር ላይ ለምናደርገው መንፈሳዊ ሩጫ ትልቅ ብርታት ይሰጠናል። ሰዎች ቢያዩንም ባያዩንም፣ ዋናው ጉዳይ ስማችን በእግዚአብሔር የመታሰቢያ መጽሐፍ ውስጥ መስፈሩ ላይ ነው። የምድራዊ ሹማምንት ፊርማ ያልፋል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር በመታሰቢያ መጽሐፉ የጻፈው የታማኝነት ታሪክ ለዘላለም ሕያው ሆኖ ይኖራል እና ፈጣሪያችን በሚያየው ሚስጥራዊ ስፍራ ታማኞች ሆነን ልንመላለስ ይገባናል።