ቃሉ ስለ ብሉይ ኪዳን ሥርዓቶች ፍጻሜ ሲያስተምር፡ እንግዲህ በመብል ወይም በመጠጥ ወይም ስለ በዓል ወይም ስለ ወር መባቻ ወይም ስለ ሰንበት ማንም አይፍረድባችሁ፤ እነዚህ ሊመጡ ያሉት ነገሮች ጥላ ናቸውና፥ አካሉ ግን የክርስቶስ ነው ይላል (ቆላስይስ 2፡16-17)። ይህ ቃል እግዚአብሔር የአዲስ ኪዳን ክርስቲያኖችን በሕግ ሥር ያለውን የሰንበት ቀን እንዲያከብሩ እንደማይጠይቅ በግልጽ ያሳያል።
በታሪክ እና በሕግ ዳራ የሰንበት እረፍት ለእስራኤል ሕዝብ በሲና ተራራ የተሰጠ ልዩ ኪዳን ነበር። በቆላስይስ የነበሩ የሐሰት አስተማሪዎች ይህንን የአይሁድ ባህላዊ እና ሕጋዊ ሥርዓት በአሕዛብ ክርስቲያኖች ላይ ለመጫን ይሞክሩ ነበር። ሐዋርያው ግን ይህ ድርጊት የወንጌልን ነጻነት የሚያሳጣ እና ሰዎችን ወደ ባርነት ቀንበር የሚመልስ መሆኑን አጥብቆ ተቃውሞታል።
በነገረ መለኮት ትምህርት መሠረት ሰንበት የክርስቶስ ጥላ ነበር። በብሉይ ኪዳን ሰዎች ከሥጋዊ ድካማቸው በሰባተኛው ቀን ያርፉ ነበር፤ ይህ ግን የነፍስን ዕረፍት አይሰጥም። ክርስቶስ ሲመጣ ግን እውነተኛውን የመዳን ዕረፍት ሰጠን (ማቴዎስ 11፡28)። አካሉ (እውነታው) ክርስቶስ ስለሆነ፣ ክርስቶስን ያገኘ ሰው ጥላ የሆነውን የቀን አጠባበቅ ሥርዓት መከተል አይጠበቅበትም።
በዚህ አውድ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በጸጋ እና በሕግ መካከል ያለ ትግል ነው። ማንም በሰንበት ቀን አይፍረድባችሁ መባሉ አማኞች ከቀን መቆጠር ሕግ ነጻ መሆናቸውን ያረጋግጣል። ክርስቲያን የሳምንቱን ቀናት ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብር ይኖራል እንጂ ጽድቅን ለማግኘት በአንድ የተወሰነ ቀን ላይ አይታመንም። እውነተኛው ሰንበታችን ራሱ ክርስቶስ ነው።
በሰብዓዊ ደረጃ ይህ ነጻነት ታላቅ እፎይታን ያመጣል። ሃይማኖት ሰውን በቀን፣ በመብል እና በውጫዊ ሥርዓት ሲያስረው፣ ወንጌል ግን ነጻ ያወጣል። የነፍሳችን ዕረፍት የተመሠረተው በእኛ የቀን አጠባበቅ ላይ ሳይሆን፣ ክርስቶስ በመስቀል ላይ በፈጸመው ፍጹም የማዳን ሥራ ላይ መሆኑን ስናውቅ ልባችን በእውነተኛ ሰላም ይሞላል።
ቃሉ ለእኛም በክርስቶስ ያገኘነውን ዕረፍት ጠብቀን እንድንኖር ያስተምረናል። ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን እና የቀን አጠባበቅን ከመከተል ይልቅ፣ ዘወትር በክርስቶስ ጸጋ ውስጥ በማረፍ መንፈሳዊ ሕይወታችንን በፍቅር እና በነጻነት እንድንመራ ኃይል ይሰጠናል።