"ከነቢዩ ከኤልያስም እንዲህ የሚል ጽሕፈት መጣለት፦ የአባትህ የዳዊት አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል…" (2 ዜና መዋዕል 21፥12)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ በነቢዩ ኤልያስ የሕይወት ታሪክ እና በነገሥታት የዘመን አቆጣጠር ውስጥ ትልቅ ሚስጥርን ያዘለ ክስተት ነው። በዕብራይስጥ "ሚክታብ" የተባለው ይህ ደብዳቤ ወይም ጽሑፍ፣ ኤልያስ ለክፉው የይሁዳ ንጉሥ ለኢዮራም የላከው የፍርድ መልእክት ነው። ጥያቄው የሚነሣው፣ በሁለተኛ ነገሥት ምዕራፍ ሁለት ላይ ኤልያስ በአውሎ ነፋስ ወደ ሰማይ እንደተወሰደ ከተጻፈ በኋላ፣ እንዴት ከብዙ ዓመታት በኋላ ለነገሠው ለኢዮራም ደብዳቤ ሊልክ ቻለ? የሚለው ነው።
ታሪካዊውን ዳራ ስንመረምር፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራን ይህንን ክስተት የሚፈቱበት ሁለት ዋና ዋና የታሪክ አተያዮች አሏቸው። የመጀመሪያው፣ የነገሥታት መጽሐፍ ጸሐፊ ታሪኩን ያስቀመጠው በትክክለኛ የጊዜ ቅደም ተከተል ሳይሆን በጭብጥ መሆኑን በማመን፣ ኤልያስ ያረገው ኢዮራም መንገሥ ከጀመረ በኋላ ነው የሚለው ነው። ሁለተኛውና በስፋት የሚታመነው ግን፣ ንጉሥ ኢዮራም ከአባቱ ከኢዮሣፍጥ ጋር ለተወሰኑ ዓመታት በአንድ ላይ ይገዛ ስለነበር፣ ኤልያስ ወደ ሰማይ ከማረጉ በፊት የዚህን ንጉሥ ክፋት አይቶ ደብዳቤውን አስቀድሞ ጽፎት እንደነበር ነው።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ የነቢይነት ዋነኛ መገለጫ የወደፊቱን ማየት እና የእግዚአብሔርን ፍርድ አስቀድሞ ማወጅ ነው። ኤልያስ በመንፈስ ቅዱስ ተመርቶ ኢዮራም ወንድሞቹን እንደሚገድልና የይሁዳን ሕዝብ ወደ ጣዖት አምልኮ እንደሚመራ አስቀድሞ አይቷል። ስለዚህም መለኮታዊውን የፍርድ ቃል በሕጋዊ ሰነድ (በደብዳቤ) አዘጋጅቶ፣ ጊዜው ሲደርስ ለንጉሡ እንዲሰጥ ለደቀ መዝሙሩ ለኤልሳዕ ወይም ለሌላ ነቢይ አደራ ሰጥቶ አልፏል። የእግዚአብሔር ቃል ነቢዩ በአካል ቢኖርም ባይኖርም፣ ሕጋዊ ኃይሉን አያጣም።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ በጊዜ ሂደት እና በእግዚአብሔር ቃል የማይለወጥ ባሕርይ መካከል የሚገኝ ነው። ንጉሥ ኢዮራም ታላቁ ነቢይ ኤልያስ ከምድር ስለተለየ ማንም የሚገሥጸው አልመሰለውም ነበር። ኃጢአትን ያለ ከልካይ እየሠራ ሳለ፣ በድንገት ከዓመታት በፊት የተጻፈና ያረገው ነቢይ የፈረመበት የፍርድ ደብዳቤ ደረሰው። ውጥረቱ የሚፈታው፣ እግዚአብሔር ኃጢአትን ለመቅጣት የነቢዩን በአካል መገኘት እንደማይፈልግ፣ ቃሉ ራሱ ሕያው ሆኖ ፍርዱን እንደሚፈጽም በማሳየት ነው።
በሰው ልጅ ሕይወት፣ መልካምም ሆነ ክፉ ተጽዕኖ እኛ ካለፍን በኋላም ይቀጥላል። ታላላቅ የእግዚአብሔር ሰዎች በሥጋ ቢለዩንም፣ ትተውት የሚያልፉት መንፈሳዊ ጽሑፍ እና ቃል ኪዳን ትውልድን መገሠጹን ይቀጥላል። የኤልያስ ደብዳቤ ኢዮራምን በአሰቃቂ በሽታ እንደሚመታው የተነበየ ሲሆን፣ ቃሉም ቃል በቃል ተፈጽሟል (2 ዜና መዋዕል 21፥15-19)። የሰው ልጅ ዕድሜ አጭር ቢሆንም፣ ከእግዚአብሔር የሆነ ቃል ግን ዘላለማዊ ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ እግዚአብሔር ቃል ኃይል እና ስለ መንፈሳዊ አደራ በጥልቀት ያስተምረናል። እኛም በምድር ላይ ስንኖር የምንተወው መንፈሳዊ አሻራ ከእኛ በኋላም ሊሠራ ይገባል። "እውነተኛ መንፈሳዊ አገልጋይ ቢያልፍም፣ የተናገረው የእግዚአብሔር እውነት ግን ትውልድን መፈለጉን አያቆምም" እንደሚባለው፣ ለነገው ትውልድ የሚሆን የእውነትና የቅድስና መልእክት አስቀምጠን ልናልፍ ይገባል።