ነቢዩ ሶፎንያስ አሕዛብ ወደ እግዚአብሔር ስለሚመጡበት ዘመን ሲተነብይ፣ “እግዚአብሔር በእነርሱ ላይ የሚያስፈራ ይሆናል፤ የምድርንም አማልክት ሁሉ ያከሳል፤ ከአሕዛብም ደሴቶች ሁሉ እያንዳንዱ ከየስፍራው ሆኖ ይሰግድለታል” በማለት ያውጃል (ሶፎንያስ 2፥11)። ይህም እግዚአብሔር የሞዓብንና የአሞንን አማልክት ኃይል በማዳከም፣ የሐሰት አምልኮን አጥፍቶ ሕዝቡ ወደ እውነተኛው አምላክ የሚመለሱበትን አስደናቂ የተስፋ ቃል ይገልጻል።
በታሪካዊ አውድ፣ ሞዓብና አሞን ከሎጥ የተወለዱ የእስራኤል የዘመናት ደም አፍሳሽ ጠላቶች ነበሩ። እግዚአብሔር እነዚህን ብሔራት በእስራኤል ላይ ባደረጉት ትዕቢትና ጭካኔ ምክንያት እንደሚቀጣቸው ተናግሮ ነበር። በታሪክም በባቢሎናውያንና በኋላም በናባቴውያን ወረራ ምክንያት አገራቸው ጠፍታ፣ ሕዝቡም ከሌሎች አሕዛብ ጋር ተቀላቅሏል። ነገር ግን መለኮታዊው ትንቢት የሚያተኩረው፣ እነዚህ የተበታተኑና ጠላት የነበሩ ሕዝቦች በመጨረሻው ዘመን እውነተኛውን አምላክ በማምለክ አንድ እንደሚሆኑ ነው።
በባህላዊና ሕጋዊ ሥርዓት፣ እያንዳንዱ ብሔር የራሱ ብሔራዊ አምላክ ነበረው፤ ለምሳሌ የሞዓብ አምላክ ከሞሽ፣ የአሞንም አምላክ ሚልኮም ነበሩ። ጦርነት የሚደረገው በሕዝቦች መካከል ብቻ ሳይሆን በአማልክቱ መካከልም እንደሆነ ይታመን ነበር። እግዚአብሔር እነዚህን አማልክት "ያከሳቸዋል" (ያጠፋቸዋል) ሲል፣ ጣዖታቱ ምንም ኃይል የሌላቸው ከንቱ መሆናቸውን ሕጋዊ በሆነ መንገድ ለዓለም ያረጋግጣል። አማልክቱ ሲዋረዱ፣ ሕዝቡ እውነተኛውን አምላክ መፈለግ ይጀምራል።
በሥነ መለኮት፣ ይህ ትንቢት ፍጻሜውን ያገኘው በሐዲስ ኪዳን መሲሑ ኢየሱስ ክርስቶስ መጥቶ የዓለምን ማዳን በፈጸመ ጊዜ ነው። በበዓለ ኀምሳ (ጴንጤቆስጤ) ቀን መንፈስ ቅዱስ ሲወርድ፣ ከዓረብና ከተለያዩ አሕዛብ አገሮች የመጡ ሰዎች ወንጌልን ሰምተው ወደ እግዚአብሔር ተመልሰዋል (የሐዋርያት ሥራ 2፥11)። በአዲሱ ኪዳን፣ ጠላት የነበሩት አሕዛብ ሁሉ፣ ሞዓባውያንና አሞናውያንን ጨምሮ፣ በክርስቶስ ደም ወደ እግዚአብሔር ቤተሰብነት ተቀላቅለው እውነተኛውን አምልኮ አቅርበዋል።
የእግዚአብሔር ጸጋ ጠላትን ወዳጅ ያደርጋል። ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ወንጌል ማንኛውንም ታሪካዊ ጠላትነትና የዘር ልዩነት በማጥፋት ሰዎችን ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት በእኩልነት እንደሚያቆም፣ እንዲሁም ጌታ ማንም ሰው እንዲጠፋ እንደማይፈልግ በማመን ለዓለም ሁሉ ወንጌልን እንድንሰብክ ያበረታታናል። የጌታ ምሕረት ድንበር የለውም።
እግዚአብሔር የዓለም ሁሉ አዳኝ ነው። እናንተ የምድር ዳርቻ ሁሉ፣ ወደ እኔ ዘወር በሉ ትድኑማላችሁ፤ እኔ እግዚአብሔር ነኝና፣ ከእኔም በቀር ሌላ የለምና እንደሚለው ቃል፣ አምልኮ ከምድር ዳርቻ ሁሉ ወደ እርሱ ብቻ ይቀርባል (ኢሳይያስ 45፥22)።