መጽሐፍ ቅዱስ በነቢዩ ሶፎንያስ በኩል የእግዚአብሔርን ቁጣ ሲገልጽ፣ “በሰገነትም ላይ ሆነው ለሰማይ ሠራዊት የሚሰግዱትን… አጠፋለሁ” በማለት ከባድ የፍርድ ቃል ይናገራል (ሶፎንያስ 1፥5)። “የሰማይ ሠራዊት” የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ፀሐይን፣ ጨረቃን፣ ከዋክብትንና ፕላኔቶችን የሚያመለክት ሲሆን፣ እነዚህን ግዑዝ ፍጥረታት እንደ አማልክት ቆጥሮ መስገድን፣ ማምለክንና የሕይወት መመሪያን ከእነርሱ መፈለግን ይገልጻል።
በታሪካዊ አውድ ስንመለከተው፣ የእስራኤልና የይሁዳ ሕዝቦች በዙሪያቸው ከነበሩት አሕዛብ፣ በተለይም ከአሦርና ከባቢሎን መንግሥታት ይህንን የከዋክብት አምልኮ ተምረው ነበር። በንጉሥ ምናሴ ዘመን ይህ አምልኮ እጅግ ስለተስፋፋ፣ ሰዎች በየቤታቸው ጣሪያ (ሰገነት) ላይ በመውጣት ለፀሐይ፣ ለጨረቃና ለከዋክብት ዕጣን ያጥኑና ይሰግዱ ነበር (2ኛ ነገሥት 21፥3)። ይህ ድርጊት አምላካቸውን ትተው፣ የሕይወታቸውን ዕጣ ፈንታ በከዋክብት እንቅስቃሴ ላይ የጣሉበትን የጨለማ ታሪክ ያሳያል።
በባህላዊና ሕጋዊ የኪዳን ሥርዓት መሠረት፣ እግዚአብሔር በሲና ተራራ በሰጠው ሕግ፣ እስራኤላውያን ፀሐይን፣ ጨረቃንና ከዋክብትን እንዳያመልኩ ጥብቅ ሕጋዊ ክልከላ አድርጎ ነበር (ዘዳግም 4፥19)። ሕዝቡ ግን በእግዚአብሔርም እየማሉ በጣዖታቸውም (በሚልኮም) ይምሉ ነበር፤ ይህ መንፈሳዊ ቅልቅል (ዝሙት) ይባላል። እግዚአብሔር ቀናተኛ አምላክ በመሆኑ አምልኮን ለሌላ አያካፍልም። ስለዚህ የሰማይ ሠራዊትን ማምለክ፣ ሕጋዊ የሆነውን የጋብቻ ኪዳን በማፍረስ፣ ፈጣሪን በግልጽ የመካድ ወንጀል ተደርጎ ተቆጠረ።
በሥነ መለኮት አተያይ፣ ይህ ኃጢአት የሰው ልጅ ከፈጣሪው ይልቅ የተፈጠረውን ነገር ማምለኩን ቁልጭ አድርጎ ያሳያል (ሮሜ 1፥25)። ከዋክብት የእግዚአብሔርን ክብር እንዲያወሩ የተፈጠሩ አገልጋዮች እንጂ፣ የሰውን ልጅ ታሪክ ወይም ዕጣ ፈንታ የሚወስኑ ኃይላት አይደሉም። ፀሐይንና ጨረቃን ማምለክ ማለት፣ ሉዓላዊ የሆነውን የእግዚአብሔርን ጠባቂነትና የሕይወት መሪነት ክዶ፣ በተፈጥሮ ኃይሎች ላይ መደገፍ ማለት ነው።
ፈጣሪ እንጂ ፍጥረት አይመለክም። ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ዛሬም ቢሆን የኮከብ ቆጠራን፣ ሆሮስኮፕን፣ ወይም ዕጣ ፈንታችንን በተፈጥሮ ኃይሎች ላይ የተመሠረተ አድርጎ ማሰብን አጥብቀን እንድንጸየፍና፣ የሕይወታችን መሪ ጌታችን ብቻ መሆኑን እንድናምን ያስገነዝበናል። የነገን ሁኔታ የሚያውቀው የሰማይ ሠራዊትን የፈጠረው እግዚአብሔር ብቻ ነው።
የእግዚአብሔር ሥልጣን በፍጥረት ሁሉ ላይ ነው። ዓይኖቻችሁን ወደ ላይ አንሡ፣ እነዚህንም የፈጠረ ማን እንደ ሆነ እዩ፤ ሠራዊታቸውን በቁጥር የሚያወጣ እርሱ ነው፣ ሁሉንም በየስማቸው ይጠራቸዋል ተብሎ እንደተጻፈው፣ አምልኳችን ለከዋክብት ፈጣሪ ብቻ ይገባል (ኢሳይያስ 40፥26)።