ነቢዩ ሶፎንያስ የኢየሩሳሌምን መንፈሳዊ ውድቀት ሲገልጽ፣ “ነቢያቶችዋ ቀላሎችና አታላዮች ናቸው፤ ካህናቶችዋ መቅደሱን አርክሰዋል፣ ሕጉንም አፍርሰዋል” በማለት በመሪዎች ላይ ከባድ ወቀሳ ያቀርባል (ሶፎንያስ 3፥4)። ይህ ቃል የሃይማኖት መሪዎች ኃላፊነታቸውን ጥለው በኃጢአት ሲወድቁ፣ በሕዝቡ ላይ የሚደርሰውን መንፈሳዊ ቀውስና ውዥንብር በግልጽ የሚያሳይ መለኮታዊ ክስ ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ በእስራኤል ማኅበረሰብ ውስጥ ካህናትና ነቢያት ሕዝቡን ወደ እግዚአብሔር የማቅረብና የእውነትን ቃል የማስተማር ኃላፊነት ነበረባቸው። ነገር ግን በሶፎንያስ ዘመን፣ መሪዎቹ ራሳቸው ምግባረ ብልሹ ሆነው፣ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ ለጥቅማቸው ያውሉ፣ ፍትሕንም ያዛቡ ነበር። ተራው ሕዝብ መሪዎቹ እንደዚያ ሲበላሹ በማየቱ፣ የከፋ መንፈሳዊ ድቅድቅ ጨለማ ውስጥ ወድቆ ነበር። የሃይማኖት ሥርዓቱ ሙሉ በሙሉ በመበላሸቱ ሕዝቡ መሄጃ አጥቶ ነበር።
በባህላዊና ሕጋዊ የኪዳን ሥርዓት፣ ካህናቱ በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል የቆሙ ሕጋዊ አስታራቂዎች ነበሩ። ካህናቱ ሲረክሱ፣ መሥዋዕቱና አምልኮው ተቀባይነት ያጣል። እግዚአብሔር ግን መሪዎቹ በድለዋል ብሎ ሕዝቡን ከኃላፊነት ነጻ አላደረገም፤ ይልቁንም ሕዝቡ የእግዚአብሔርን ሕግ በራሱ አውቆና ተረድቶ መኖር እንዳለበት የኪዳኑ ሕግ ያስገድዳል። መሪዎች ቢወድቁም፣ መለኮታዊው ሕግና የእግዚአብሔር ጽድቅ ግን ፈጽሞ አይለወጥም።
በሥነ መለኮት፣ ሰዎች እምነታቸውን በሃይማኖት መሪዎች ላይ ሲጥሉና መሪዎቹ ሲወድቁ እምነታቸው አብሮ ይፈርሳል። መጽሐፍ ቅዱስ ግን፣ “ጻድቁ እግዚአብሔር በመካከልዋ ነው፤ እርሱ ግፍን አያደርግም” በማለት እውነተኛው መሪያችንና ፈራጃችን እግዚአብሔር ራሱ መሆኑን ያስተምራል (ሶፎንያስ 3፥5)። መሪዎች ሰብአዊና አጥፊ ሊሆኑ ይችላሉ፤ አማኞች ግን አይኖቻቸውን ከወደቁት ሰዎች አንሥተው፣ ፍጹም ጻድቅ በሆነው በጌታ ላይ ብቻ ማድረግ አለባቸው።
የእምነታችን ጀማሪና ፈጻሚ ኢየሱስ ነው። ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያሉ የሃይማኖት መሪዎች በኃጢአት ሲወድቁ ወይም ሕዝቡን ሲያታልሉ፣ ተስፋ ቆርጠን ከእግዚአብሔር ከመራቅ ይልቅ፣ የእግዚአብሔርን ቃል በግላችን በማንበብ አምልኳችንንና እምነታችንን በማይሳሳተው በጌታችን ላይ ብቻ እንድናጸና አጥብቆ ያስተምረናል። እውነተኛው እረኛ ክርስቶስ ብቻ ነው።
እግዚአብሔር ብቸኛ ተስፋችን ነው። በሰው ከመታመን ይልቅ በእግዚአብሔር መታመን ይሻላል፤ በገዦች ከመታመን ይልቅ በእግዚአብሔር መታመን ይሻላል እንደሚለው የመዝሙረኛው ቃል፣ መደገፊያችን ጌታ ብቻ ሊሆን ይገባል (መዝሙር 118፥8-9)።