"ብዙ ዘራችሁ፣ ጥቂትም አገባችሁ፤ በላችሁ፣ ነገር ግን አልጠገባችሁም… ደመወዝንም የሚቀበል ሰው በቀዳዳ ከረጢት ውስጥ ለማስቀመጥ ይቀበላል" (ሐጌ 1፥6)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል እግዚአብሔር የሰውን ልጅ መንፈሳዊ ማንነት ለማንቃት በምድራዊ ሕይወት ውስጥ እንዴት ጣልቃ እንደሚገባ በግልጽ ያሳያል። እግዚአብሔር ሕዝቡ ያገኙት የነበረውን ሀብት "እፍ ብዬ አጠፋሁት" (ሐጌ 1፥9) በማለት የተናገረው ቃል፣ የሕይወት ብስጭት እና የድካም ፍሬ ማጣት ከእግዚአብሔር የቅጣት ወይም የተግሣጽ እጅ ጋር የተያያዘ መሆኑን ያረጋግጥልናል።
ታሪካዊውን ሁኔታ ስንመረምር፣ የእስራኤል ሕዝብ የእግዚአብሔርን ቤት ግንባታ ትተው ወደራሳቸው ጉዳይ ባተኮሩ ጊዜ፣ ተፈጥሮ ራሷ በእነርሱ ላይ እንድትነሳ እግዚአብሔር አድርጓል። ዝናብ ተከለከለ፣ እርሻቸውም ፍሬ አልሰጠም (ሐጌ 1፥11)። ይህ ድርጊት በዘዳግም መጽሐፍ ከተጻፈው የቃል ኪዳን ሕግ ጋር በቀጥታ ይገናኛል። ሕዝቡ ለእግዚአብሔር ሲታዘዙ በረከትን፣ ሲያምፁ ደግሞ እርግማንንና ድርቅን እንደሚቀበሉ ተነግሯቸው ነበር (ዘዳ 28፥38)። ስለዚህ፣ ይህ ክስተት የሕግ መተግበር እንጂ ድንገተኛ አደጋ አልነበረም።
በሥነ መለኮት እይታ፣ እግዚአብሔር የሰውን ልጆች ጥረት የሚያመክነው ወይም ብስጭትን የሚልከው በጥላቻ ሳይሆን በጥልቅ ፍቅር እና አባትነት ነው። ጌታ የሚወደውን ይቀጣልና፣ የሚቀበለውንም ልጅ ሁሉ ይገርፋል ተብሎ እንደተጻፈው (ዕብ 12፥6)፣ የእግዚአብሔር ቅጣት የማንቂያ ደወል ነው። ሕዝቡ በምድራዊ ስኬት ሰክረው የዘላለም አምላካቸውን እንዳይረሱ፣ ከንቱ በሆነው ጉልበታቸው ከመታመን ይልቅ በሚያጸድቃቸው ጸጋ ላይ እንዲደገፉ ለማድረግ እግዚአብሔር የድካማቸውን ፍሬ በቀዳዳ ከረጢት እንዲሆን ፈቀደ።
በዚህ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በሰው ልጅ የነፃ ፈቃድ እና በእግዚአብሔር ሉዓላዊነት መካከል ያለውን ሚዛን ያሳያል። ሰው ያለ እግዚአብሔር በረከት ሌሊትና ቀን ቢደክም፣ ውጤቱ ድካም ብቻ ይሆናል። "መንገዳችሁን አስቡ" (ሐጌ 1፥5) የሚለው የእግዚአብሔር ጥሪ፣ የገጠማቸው የኢኮኖሚ እና የሕይወት ቀውስ መንፈሳዊ ሥር እንዳለው እንዲገነዘቡ የተሰጠ ምሕረት ነው። እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ትኩረታችንን ወደ እርሱ ለመመለስ ምድራዊ በረከታችንን ይነካል።
ይህ በሰው ልጆች ዘንድ ትልቅ የሕይወት ትምህርት ነው። ስኬታችን ሲጓደል፣ ጸሎታችን መልስ ያጣ ሲመስል እና የምንሠራው ሥራ ውጤት ሲያጣ፣ መጀመሪያ ማየት ያለብን ወደ ልባችን እና ከእግዚአብሔር ጋር ወዳለን ግንኙነት ነው። ብስጭቶች ሁልጊዜ የሰይጣን ውጊያ ላይሆኑ ይችላሉ፤ አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔር ራሱ እኛን ከጥፋት መንገድ ለመመለስ የሚጠቀምባቸው የፍቅር አለንጋዎች ናቸው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በመንፈሳዊ ሕይወታችን ንቁ እንድንሆን ያስተምረናል። በሕይወታችን የምናያቸው መሰናክሎች ወይም ፍሬ ማጣት እግዚአብሔር "ወደ እኔ ተመለሱ" እያለን መሆኑን ልንገነዘብ ይገባል። "እግዚአብሔር የሰባበረንን ልብ የሚጠግነው፣ ከእርሱ ርቀን እንዳንጠፋ በምሕረቱ ስለሚወደን ነው" እንደሚባለው፣ ፈተናዎቻችንን ወደ ንስሐ እና ወደ እግዚአብሔር መቅረቢያ መንገድ ልናደርጋቸው ይገባል።