ነቢዩ ሶፎንያስ በመጽሐፉ ማጠቃለያ ላይ፣ “አምላክሽ እግዚአብሔር በመካከልሽ ነው፣ እርሱም ኃያል አዳኝ ነው፤ በደስታ በአንቺ ሐሤት ያደርጋል፣ በፍቅሩም ያርፍልሻል፣ በእልልታም (በዝማሬም) በአንቺ ደስ ይለዋል” በማለት አስደናቂ የፍቅር ቃል ያውጃል (ሶፎንያስ 3፥17)። ይህ አገላለጽ እግዚአብሔር ለሕዝቡ ያለውን ጥልቅ ርኅራኄ፣ ማዳንና ወደር የለሽ ፍቅር በግጥማዊና ሥዕላዊ መንገድ የሚያሳይ፣ ከብሉይ ኪዳን እጅግ ጣፋጭ ከሆኑት ተስፋዎች አንዱ ነው።
በታሪካዊ አውድ፣ ይህ ቃል የተነገረው መከራን፣ ስደትንና ፍርድን ላለፈችው ቀሪዋ የኢየሩሳሌም ከተማና ሕዝብ ነው። ሕዝቡ በኃጢአቱ ምክንያት የእግዚአብሔርን ቁጣ ቀምሶ፣ በሐዘንና በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ወድቆ ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር የፍርድ ጊዜ ማብቃቱንና አዲስ የተሃድሶ ዘመን መምጣቱን ሲያበስር፣ እንደሚያለቅስ ሕዝብ ሳይሆን፣ ጌታ ራሱ እንደሚያስደስተውና በመካከሉ ሆኖ የሐሤት ዝማሬ እንደሚዘምርለት ማረጋገጫ ሰጠው።
በባህላዊና ሕጋዊ ቋንቋ፣ በጥንቱ የቅርብ ምሥራቅ ባህል አንድ ኃያል ንጉሥ ወይም ተዋጊ ጠላቶቹን ድል አድርጎ ወደ ከተማው ሲመለስ፣ ሕዝቡ በዝማሬና በእልልታ ይቀበለዋል። እዚህ ላይ ግን ታሪኩ ተገልብጦ፣ ድል አድራጊው ኃያሉ አምላክ፣ ራሱ ለሙሽራይቱ (ለሕዝቡ) የፍቅርንና የደስታን ዝማሬ ሲዘምር እንመለከታለን። ይህ እግዚአብሔር ከሕዝቡ ጋር ያለውን ጥልቅ ሕጋዊ የጋብቻ ኪዳንና ርኅራኄ የሚያሳይ፣ እንዲሁም ፍርሀትን ሁሉ የሚያስወግድ ታላቅ ፍቅር ነው።
በሥነ መለኮት፣ ይህ ቃል የእግዚአብሔርን ጸጋ ጥልቀት ይገልጻል። ጌታ ኃጢአተኛውን ይቅር ብሎ በግድ ዝም ብሎ አይቀበልም፤ ይልቁንም በልጁ በክርስቶስ ደም የተዋጁትን አማኞች ሲያይ እጅግ ታላቅ ደስታና ሐሤት ያደርጋል። አባካኙ ልጅ ወደ ቤቱ ሲመለስ አባቱ የደስታ ግብዣ እንዳደረገ ሁሉ፣ እግዚአብሔርም በዳኑት ነፍሳት ላይ ዘወትር የደስታን ዝማሬ ይዘምራል። እርሱ በእኛ ደስ ይለዋል፣ እኛም በእርሱ እናርፋለን።
የእግዚአብሔር ፍቅር ማለቂያ የለውም። ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በኃጢአት ወይም በድካም ምክንያት ራሳችንን እየወቀስንና ፈጣሪ አይወደኝም ብለን ከመሸሽ ይልቅ፣ ጌታ ኃያል አዳኝ መሆኑን አምነን፣ በፍቅሩ እንደሚያሳርፈንና በእኛም ላይ በዝማሬ ደስ እንደሚለው ተረድተን በሰላም እንድንኖር ታላቅ መጽናኛ ይሰጠናል። ጌታ ልጆቹን በእልልታ ይቀበላል።
በእግዚአብሔር ፊት ዋጋችን እጅግ የከበረ ነው። እግዚአብሔር በሕዝቡ ደስ ይለዋልና፣ የዋሆችንም በማዳን ከፍ ከፍ ያደርጋቸዋልና እንደሚባለው፣ ጌታ በእኛ ሐሤት ማድረጉ የሕይወታችን ታላቅ ክብር ነው (መዝሙር 149፥4)።