ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እውነተኛ ክርስቲያናዊ ሥነ-ምግባር ሲያስተምር "ሌላውን የሚወድ ሕግን ፈጽሞታልና… ፍቅር ለባልንጀራው ክፉ አያደርግም፤ ስለዚህ ፍቅር የሕግ ፍጻሜ ነው" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ ሥነ-መለኮታዊ ድምዳሜ ይሰጣል (ሮሜ 13፡8-10)። በዚህ አውድ "የሕግ ፍጻሜ" የሚለው ቃል ሕግን መሻር ወይም ማፍረስ ማለት ሳይሆን፣ የሕግን ዋነኛ ዓላማ፣ ግብ እና ውስጣዊ መንፈስ ሙሉ በሙሉ በተግባር ማሳካት ማለት ነው። ፍቅር የአሥርቱን ትእዛዛት እና የብሉይ ኪዳን ሕግጋት ሁሉ ማጠቃለያና መድረሻ መሆኑን ይህ ቃል ያረጋግጣል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ፈሪሳውያን እና የሕግ መምህራን ሕግን የሚረዱት በውጫዊ የፊደል አፈጻጸም፣ በክልከላዎች እና በሥርዓቶች ስብስብነት ነበር። አንድ ሺህ የሚጠጉ ጥቃቅን ሕጎችን በማውጣት የሰውን ሕይወት በሸክም አክብደውት ነበር። ጌታ ኢየሱስ ግን ሕጉን ሁሉ በሁለት ታላላቅ ትእዛዛት አጠቃለለው፤ እነርሱም እግዚአብሔርን በፍጹም ልብ መውደድ እና ባልንጀራን እንደ ራስ መውደድ ናቸው (ማቴዎስ 22፡37-40)። ጳውሎስም ይህንን የጌታን ትምህርት በመቀበል፣ ከውጫዊው የሕግ ሸክም ወጥተን የሕጉ አስኳል ወደሆነው ፍቅር እንድናተኩር መንገዱን በግልጽ አሳይቶናል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የክርስትናን የሞራል ልዕልና ያሳያል። አሥርቱ ትእዛዛት "አታመንዝር፣ አትግደል፣ አትስረቅ፣ አትመኝ" በማለት ክፉ ድርጊቶችን ይከለክላሉ። ነገር ግን አንድ ሰው ባልንጀራውን በቅንነት የሚወድ ከሆነ፣ እነዚህን ሕጎች እንዳይጥስ የሚከለክለው የሕጉ ፊደል ሳይሆን በውስጡ ያለው የፍቅር ኃይል ነው። ሰውን የሚወድ ሰው፣ በወደደው ሰው ላይ ጉዳት አያደርስም፤ ንብረቱን አይሰርቅም፣ ትዳሩን አያፈርስም። ፍቅር ክፉ ከማድረግ መታቀብን ብቻ ሳይሆን፣ መልካም ማድረግንም ስለሚያካትት ሕጉን ከጠበቀው በላይ አብዝቶ ይፈጽመዋል።
ይህ እውነታ በሕግና በጸጋ መካከል ያለውን ውጥረት ይፈታል። ብዙ ጊዜ ሕግ ሰውን ያስፈራራል፣ ይኮንናል፣ እንዲሁም ሸክም ይሆናል። መንፈስ ቅዱስ በልባችን የሚያፈሰው ፍቅር ግን (ሮሜ 5፡5)፣ ሕግን በፍርሃት ሳይሆን በደስታ እንድንፈጽመው ያደርገናል። ፍቅር የሌለው መታዘዝ ባርነት ሲሆን፣ በፍቅር የሚደረግ መታዘዝ ግን ነጻነት ነው። እግዚአብሔር የሚፈልገው ፊደልን የሚጠብቁ ሮቦቶችን ሳይሆን፣ ከልባቸው በመነጨ የፍቅር ግፊት ጽድቅን የሚያደርጉ ልጆችን ነው። ፍቅር የሕጉን ጥያቄዎች ሁሉ በተፈጥሯዊ መንገድ ያሟላል።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን መለኪያ እንድንመረምር ያሳስበናል። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ምን ያህል አገለገልን፣ ምን ያህል ጸለይን፣ ወይም ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን ፈጸምን ከሚለው ይልቅ፣ ወንድሞቻችንንና እኅቶቻችንን ምን ያህል ወደድን የሚለው በእግዚአብሔር ፊት ትልቁ መለኪያ ነው። ማናቸውም መንፈሳዊ እንቅስቃሴያችን በፍቅር ያልታሸ ከሆነ፣ ከንቱና ምንም እንደሌለ መጽሐፍ ቅዱስ ያስጠነቅቃል (አንደኛ ቆሮንቶስ 13፡1-3)።
በማጠቃለያም፣ ፍቅር የሕግ ፍጻሜ መሆኑ የክርስትና ዋነኛ መለያ ነው። "ሕግ የሚነግረንን ትእዛዝ፣ ፍቅር በተግባር ይኖረዋል" እንደሚባለው፣ የሕግን ፊደል ከማሳደድ ወጥተን፣ እግዚአብሔር ባፈሰሰብን መለኮታዊ ፍቅር ተሞልተን ባልንጀራችንን በቅንነት ስንወድ እውነተኛውን ጽድቅ እየኖርን መሆኑን ማመን ይገባናል።