የአማኞችን ዋጋና ክብር ለመግለጽ፣ ጴጥሮስ ክርስቲያኖችን "ለርስቱ የተለየ ሕዝብ" (1 ጴጥሮስ 2፡9) ብሎ ይጠራቸዋል። ይህ ሐረግ በአንዳንድ ትርጉሞች "የእግዚአብሔር የራሱ ንብረት የሆነ ሕዝብ" ተብሎ ሲተረጎም፣ አንድ አካል በከፍተኛ ዋጋ ገዝቶት ለራሱ ብቻ ያደረገውንና አብዝቶ የሚሳሳለትን እጅግ ውድ ሀብት የሚያመለክት ነው። ይህ መግለጫ እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ጥልቅ ፍቅርና እኛም በእርሱ ዘንድ ያለንን የከበረ ሥፍራ ያሳያል።
በታሪካዊ አውድ ይህ ጽንሰ-ሐሳብ የተወሰደው፣ ነገሥታት እጅግ ውድ የሆኑ ወርቆችንና ዕንቁዎችን ለይተው "የእኔ የግል ንብረት" (በዕብራይስጥ סְגֻלָּה – ሰጉላህ) በማለት ከሚያስቀምጡበት ሥርዓት ነው (ሚልክያስ 3፡17)። እግዚአብሔር በብሉይ ኪዳን እስራኤልን ከሕዝብ ሁሉ ለይቶ የራሱ ንብረት እንዳደረጋቸው፣ በአዲስ ኪዳን ደግሞ በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ ደም የዋጃቸውን አማኞች ከዓለም ሁሉ ለይቶ የልቡ ማረፊያና ልዩ ሀብቱ አድርጓቸዋል። ይህ ትልቅ መለኮታዊ ክብር ነው።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ትልቅ ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት አለ፤ እርሱም የባለቤትነት መብት ጉዳይ ነው። እኛ የራሳችን አይደለንም፤ በታላቅ ዋጋ የተገዛን የእግዚአብሔር ንብረቶች ነን (1 ቆሮንቶስ 6፡19-20)። የተለየ ሕዝብ መሆን ማለት፣ የሕይወታችንን መሪነትና መብት ሙሉ በሙሉ ለገዛን ጌታ አሳልፈን መስጠት ማለት ነው። እኛን የገዛን አምላክ የሕይወታችን ሁሉ ባለቤት ስለሆነ፣ ፈቃዳችን የእርሱ ፈቃድ ተገዢ ሊሆን ግድ ይለዋል።
የእግዚአብሔር የተለየ ንብረት የመሆን ታላቁ በረከት መለኮታዊ ጥበቃና ዋስትና ነው። ጌታ የራሱ የሆነውን አሳልፎ አይሰጥም። የእግዚአብሔር የሆነውን ማንም ከእጁ ሊነጥቀው አይችልም (ዮሐንስ 10፡28-29)። ሰይጣን፣ ዓለምና አጋንንት በጠቅላላ ቢሰበሰቡ የእግዚአብሔርን ልዩ ንብረት የሆነችውን ቤተ ክርስቲያን ሊያጠፏት አይችሉም፤ ምክንያቱም ባለቤቱ ራሱ በታላቅ ኃይሉ ይጠብቃታል።
ቃሉ ለእኛም ስለ ራሳችን ያለን አመለካከት እንዲስተካከል ያደርገዋል። ዓለም ዝቅ አድርጋ ብትመለከተንም ወይም ሰዎች ዋጋ ቢያሳጡንም፣ እኛ ግን የሰማዩ አምላክ በገዛ ልጁ ደም የገዛን ውድ ንብረቶቹ መሆናችንን አውቀን፣ በልበ ሙሉነትና በደስታ ልንመላለስ ይገባናል።
"የአንድ ነገር ዋጋ የሚተመነው ገዥው በከፈለው ዋጋ ነው፤" እንደሚባለው፣ እኛ ለእግዚአብሔር ርስቱ የሆንን የተለየ ሕዝብ መሆናችን፣ የተከፈለልን ዋጋ የክርስቶስ ሕይወት በመሆኑ ዋጋችን እጅግ የከበረ መሆኑን ያስመሰክራል።