ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች በመንፈሳዊ ንቃት እንዲመላለሱ ሲመክር፣ "ከእንቅልፍ የምትነሡበት ሰዓት አሁን እንደ ደረሰ ዘመኑን እወቁ፤ ካመንንበት ጊዜ ይልቅ መዳናችን አሁን ወደ እኛ ቀርቦአልና" ይላል (ሮሜ 13፡11)። በዚህ አውድ "ዘመኑን ማወቅ" የሚለው ቃል በግሪክኛው "ካይሮስ" ብሎ የሚጠራው ልዩ ጊዜ ሲሆን፣ ይህ አገላለጽ ተራ የሆነውን የሰዓት ወይም የቀን ቆጠራን ሳይሆን፣ እግዚአብሔር የወሰነውን፣ መንፈሳዊ ትርጉም ያለውንና ወሳኝ የሆነውን የድኅነት ታሪክ ወቅት ያመለክታል። ዘመኑን ማወቅ ማለት የምንኖርበትን ወቅት መንፈሳዊ ክብደት፣ አጣዳፊነትና የመጨረሻውን ዘመን ቅርበት በልብ ማስተዋል ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የጥንቱ ቤተ ክርስቲያን አማኞች የጌታ ኢየሱስን ዳግም ምጽዓት እጅግ በቅርብ ይጠባበቁ ነበር። በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የነበሩት ክርስቲያኖች የሚኖሩት የዓለም መጨረሻ እንደደረሰ አድርገው በማሰብ ነበር። ጳውሎስ ይህንን አስተሳሰብ በማጠናከር፣ ጊዜው እያለቀ መሆኑን እና ክርስቶስ የተስፋውን ቃል ሊፈጽም በሩ ላይ መሆኑን ያስታውሳቸዋል። ይህ የዘመን ግንዛቤ ክርስቲያኖች በምድራዊ ኑሮ ምቾት እንዳይዘናጉ፣ ይልቁንም ዘመኑን እየዋጁ በቅድስናና በወንጌል ሥራ እንዲተጉ ትልቅ ሞተር ሆኖ አገልግሏል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት በአሁንና በወደፊቱ መካከል ያለውን የመዳን ሂደት ያሳያል። "ካመንንበት ጊዜ ይልቅ መዳናችን ቀርቧል" ሲል፣ ቀድሞ ያገኘነውን የነፍስ ድነት ሳይሆን፣ ወደፊት የምናገኘውን የአካል ቤዛነትና ፍጹም የሆነውን የእግዚአብሔር መንግሥት መገለጥ ማለቱ ነው። ዘመኑን ማስተዋል ማለት የዚህ አሮጌው ዓለም ሥርዓት አብቅቶ፣ አዲሱ የጽድቅ ዘመን እየነጋ መሆኑን መረዳት ነው። የክርስቶስ የመጀመሪያ መምጣት ብርሃኑን ሲፈነጥቅ፣ ዳግም ምጽዓቱ ደግሞ ፍጹም የሆነውን ቀን ያመጣል። ስለዚህ እኛ ያለነው በሌሊቱ ማብቂያና በቀኑ መባቻ ላይ ነው።
ይህ እውነታ ክርስቲያኖች ከሚገጥማቸው ዓለማዊ ግዴለሽነት ጋር ከፍተኛ ውጥረት ይፈጥራል። ዓለም ጊዜን የምታየው ለመብላት፣ ለመጠጣትና ሀብት ለማካበት እንደተሰጠ ዕድል አድርጋ ነው። ነገር ግን ዘመኑን የሚያውቅ አማኝ፣ ጊዜ እግዚአብሔር የሰጠው ውድ አደራ መሆኑን ይረዳል። የዓለም ፍጻሜ መቅረቡን የሚያውቅ ሰው፣ በኃጢአት፣ በጭቅጭቅ፣ በቅንዓትና በስካር ጊዜውን አያባክንም (ሮሜ 13፡13)። ዘመኑን ማወቅ የሕይወትን ቅድሚያ የሚሰጣቸውን ነገሮች ያስተካክላል።
ቃሉ ለእኛም በመንፈሳዊ ስንፍና እንዳንወድቅ የማንቂያ ደወል ይሆነናል። ዛሬ ብዙዎች ጌታ መምጣቱን ዘንግተው ምድራዊ ኑሮን ብቻ የሙጥኝ ብለዋል። ነገር ግን በዓለም ላይ የሚታዩት ምልክቶች፣ የክፋት መብዛትና የወንጌል መስፋፋት የዘመኑን መጨረሻ ጠቋሚዎች ናቸው። ስለዚህ ዘመኑን በማስተዋል ከንቱ ከሆኑ የሥጋ ምኞቶች ርቀን፣ ጌታ ሲመጣ ያለ ነቀፋ እንድንገኝ ራሳችንን በቅድስና ልናዘጋጅ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ ዘመኑን ማወቅ በመንፈሳዊ ንቃት የመኖር መሠረት ነው። "የዘመኑን መገባደድ የተረዳ አማኝ፣ የሰማይ ዜግነቱን በምድር ላይ አበክሮ ይኖራል" እንደሚባለው፣ ጊዜው እያጠረ፣ የጌታችንም መምጣት እጅግ እየቀረበ መሆኑን አምነን፣ በቀን ብርሃን እንደሚመላለሱ ልጆች የብርሃንን የጦር ዕቃ ለብሰን በጽድቅ ልንመላለስ ይገባናል።