ሐዋርያው ያዕቆብ ክርስቲያናዊ የሕይወት ፍልስፍናን ሲያስተምር "በዚህ ፈንታ ጌታ ቢፈቅድ ብንኖርም ይህን ወይም ያን እናደርጋለን ማለት ይገባችኋል" ይላል (ያዕቆብ 4:15)። "ጌታ ቢፈቅድ" (በላቲን ዴኦ ቮለንቴ) ማለት፣ ሕይወታችንም ሆነ ዕቅዳችን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ቁጥጥርና ቸርነት ሥር መሆኑን አምኖ መቀበል፣ እንዲሁም የግል ፍላጎትን ለፈጣሪ ዓላማ ማስገዛት ማለት ነው።
በታሪካዊውና ባህላዊው የጥንት ዓለም፣ ሰዎች ዕጣ ፈንታቸውን ለተለያዩ አማልክት ወይም ለከዋክብት ኃይል ይሰጡ ነበር። አንዳንዶች ደግሞ በራሳቸው ጥበብ ብቻ ይተማመኑ ነበር። ያዕቆብ "ጌታ ቢፈቅድ" እንድንል ሲያዘን፣ ይህ ቃል እንደ ልማድ በአፍ የሚነገር ተራ ሃይማኖታዊ ሐረግ እንዲሆን ሳይሆን፣ ክርስቲያን የሕይወቱን ዙፋን ለእግዚአብሔር ማስረከቡን የሚያሳይ እውነተኛ የልብ አቋም መግለጫ እንዲሆን ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ "ጌታ ቢፈቅድ" ማለት የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት ማወጅ ነው። ይህ ቃል የሰውን ነጻ ፈቃድ አያስወግድም፣ ነገር ግን የሰውን ዕቅድ ከእግዚአብሔር ፍጹም ዕቅድ ጋር ያስማማል። ዕቅዳችን ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር ሲጋጭ፣ የኛን ትተን የእርሱን ለመቀበል ያለንን ፈቃደኝነት ያሳያል። እኛ የምንኖረው እርሱ ስለፈቀደ፣ የምንሠራውም እርሱ መንገድ ስለከፈተ መሆኑን አምኖ የመቀበል ትሕትና ነው።
ይህንን የሕይወት መርህ ሐዋርያው ጳውሎስ በተደጋጋሚ ተጠቅሞበታል። ከኤፌሶን ሰዎች ሲለይ፣ እግዚአብሔር ቢፈቅድ ደግሞ ወደ እናንተ እመለሳለሁ በማለት የጉዞው መሪ እግዚአብሔር መሆኑን መስክሯል (የሐዋርያት ሥራ 18:21)። ከሁሉ በላይ ደግሞ ጌታ ኢየሱስ በጌቴሴማኒ የአትክልት ሥፍራ፣ አባት ሆይ፣ ፈቃድህስ ቢሆን ይህችን ጽዋ ከእኔ ውሰድ፤ ነገር ግን የእኔ ፈቃድ አይሁን የአንተ እንጂ በማለት ፍጹም የሆነውን መገዛት አሳይቶናል (ሉቃስ 22:42)።
ቃሉ ለእኛም የምንናገረውን ቃል ኃይል እንድናስተውል ያደርገናል። "ጌታ ቢፈቅድ" የሚለው ቃል የልማድ ቋንቋችን ሳይሆን የልባችን እምነት መሆን አለበት። ሥራ ስንጀምር፣ ትዳር ስንመሠርት ወይም ጉዞ ስናስብ፣ ፈቃዳችንን ለእግዚአብሔር አሳልፈን በመስጠት፣ እርሱ የሚዘጋውን በር ለመተውና የሚከፍተውን ለመግባት ዘወትር ዝግጁ መሆን አለብን።
የሕይወት ኮምፓስ የእግዚአብሔር ፈቃድ መሆኑን ማመን የሰላም ሁሉ መሠረት ነው። "ጌታ ቢፈቅድ የሚለው ቃል የድክመት ምልክት ሳይሆን፣ የሕይወትን መሪ ለሁሉን ቻዩ አምላክ የማስረከብ ታላቅ ጥበብ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ዕቅዳችንን ሁሉ ለጌታ በማስገዛት ዘወትር በርሱ ምሪት ልንጓዝ ይገባል።