መልካም ማድረግን እያወቀ ለማያደርገው ሰው ኃጢአት የሆነበት ለምንድን ነው? (ያዕቆብ 4:17)

የእግዚአብሔር ቃል ስለ ኃጢአት ያለንን ግንዛቤ ሲያሰፋ "እንግዲህ በጎ ማድረግን አውቆ ለማያደርገው ኃጢአት ነው" ይላል (ያዕቆብ 4:17)። ይህ ዓይነቱ ኃጢአት በሥነ-መለኮት "የመተው ኃጢአት" በመባል ይታወቃል። ኃጢአት ማለት ሕግን በመጣስ ክፉ ነገር ማድረግ ብቻ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔር ፈቃድ የሆነውን በጎ ሥራ ማድረግ ሲቻል፣ ያንን ሆን ብሎ መተውም በእግዚአብሔር ፊት ኃጢአት ነው።

በታሪካዊው የአይሁድ ማኅበረሰብ፣ የሃይማኖት መሪዎች (ፈሪሳውያን) ጽድቅን የሚለኩት በማያደርጉት ክፉ ነገር ነበር። "አልገደልኩም፣ አልሰረቅሁም፣ አላመነዘርኩም" በማለት ራሳቸውን እንደ ጻድቅ ይቆጥሩ ነበር። ያዕቆብ ግን ይህንን አመለካከት አፈረሰው። እውነተኛ ጽድቅ ክፉውን ከመተው አልፎ፣ የተራበውን በማብላት፣ የታረዘውን በማልበስና ለተገፋው በመቆም የሚገለጥ መሆኑን አበክሮ አስተማረ። መልካምን ማድረግ እየተቻለ መተው የፍቅር ሕግን መጣስ ነው።

የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት ያለው፣ እውቀት ኃላፊነትን በሚያመጣበት መርህ ላይ ነው። አንድ ሰው የተራበን ሰው እያየና መርዳት እየቻለ ፊቱን ካዞረ፣ ምንም ክፉ ነገር ባያደርግም እንኳ ፍቅርን ስለነፈገ በእግዚአብሔር ዘንድ ኃጢአተኛ ነው። እግዚአብሔር መልካም እንድናደርግ የሰጠንን አቅምና አጋጣሚ አለመጠቀም፣ በእግዚአብሔር የጸጋ ዓላማ ላይ እንደማመጽ ይቆጠራል። ስለዚህ ቸልተኝነት ራሱን የቻለ ዓመፅ ነው።

ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን እውነት በደጉ ሳምራዊ ምሳሌ በሚገባ አስረድቶታል። ካህኑና ሌዋዊው የተደበደበውን ሰው ሲያዩ ምንም ክፉ ባያደርጉበትም፣ ሊያደርጉ የሚችሉትን መልካም ነገር ስለተዉ ኃጢአት ሠሩ (ሉቃስ 10:31-32)። በፍርድ ቀንም ጌታ ሲናገር፣ ተርቤ አላበላችሁኝምና… ታምሜ አልጠየቃችሁኝምና ወደ ዘላለም እሳት ሂዱ በማለት፣ ላላደረጉት መልካም ሥራ ፍርድ እንደሚጠብቃቸው አስጠንቅቋል (ማቴዎስ 25:41-45)።

ቃሉ ለእኛም ስለ ጽድቅ ሕይወታችን ራሳችንን እንድንመረምር ታላቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬ እኛም "ክፉ አልሠራሁም" በማለት ብቻ ልንረካ አይገባም። እግዚአብሔር በቤተ ክርስቲያን፣ በማኅበረሰብ ወይም በቤተሰብ ውስጥ እንድንሠራው ያዘጋጀልንን መልካም ሥራ (ማበረታታት፣ መርዳት፣ ወንጌል መመስከር) ቸል ካልን ኃጢአት እየሠራን ነው። እውቀት የተሰጠን እንድንታዘዝ እንጂ እንድንኮራበት አይደለም።

እውነተኛ ጽድቅ ክፉን ከመተው አልፎ መልካምን በማድረግ ይገለጣል። "ክፉ ባለማድረጉ ብቻ የሚመካ ሰው፣ ፍሬ እንደሌለው ዛፍ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ያጣል" እንደሚባለው፣ እኛም የተሰጠንን አጋጣሚ ሁሉ በመጠቀም ዘወትር መልካሙን በማድረግ ልንመላለስ ይገባል።