ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ መጨረሻው ዘመን የፍርድ ሒደት ሲያስተምር "በመቃብር ያሉቱ ሁሉ ድምፁን የሚሰሙበት ሰዓት ይመጣል፤ መልካምም ያደረጉ ለሕይወት ትንሣኤ ክፉም ያደረጉ ለፍርድ ትንሣኤ ይወጣሉ" በማለት የዓለምን የመጨረሻ ዕጣ ፈንታ ይገልጻል (ዮሐንስ 5፡28-29)። "የፍርድ ትንሣኤ" ማለት እግዚአብሔርን የካዱ፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ያላመኑና ኃጢአታቸውን ያልተናዘዙ ሰዎች፣ በታሪክ ፍጻሜ ላይ በሥጋቸው ተነስተው በእግዚአብሔር የጽድቅ ዙፋን ፊት በመቆም የዘላለም ኩነኔያቸውን የሚቀበሉበት አሰቃቂ ፍጻሜ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ትምህርት የሰውን ልጅ ዘላለማዊነት ያረጋግጣል። ሞት የሕልውና ማብቂያ አይደለም፤ እያንዳንዱ የሰው ልጅ ይነሳል። ጻድቃን ለዘላለም ሕይወትና ክብር ሲነሱ፣ ክፉዎች ደግሞ ለዘላለም እሳትና ውርደት ይነሳሉ። ይህ የፍርድ ትንሣኤ በራእይ መጽሐፍ "ታላቁ ነጭ ዙፋን" ተብሎ በሚጠራው ፍርድ ላይ የሚከናወን ሲሆን፣ በሕይወት መጽሐፍ ስማቸው ያልተጻፉት ሁሉ በሥራቸው መጠን ተመዝነው ወደ እሳት ባሕር የሚጣሉበት ክስተት ነው (ራእይ 20፡11-15)።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዳራ፣ ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር በቀጥታ የጠቀሰው የነቢዩ ዳንኤልን ትንቢት ነው። ዳንኤል "በምድርም ትቢያ ውስጥ ካንቀላፉቱ ብዙዎች ይነቃሉ፤ አንዳንዶቹ ወደ ዘላለም ሕይወት፥ አንዳንዶቹም ወደ እፍረትና ወደ ዘላለም ጉስቁልና" ብሎ ተንብዮ ነበር (ዳንኤል 12፡2)። አይሁዳውያን የጻድቃንን ትንሣኤ ቢጠብቁም፣ ክርስቶስ ግን እርሱ ራሱ የሕያዋንና የሙታን ፈራጅ መሆኑን በማረጋገጥ የትንሣኤን ቁልፍ በገዛ እጁ እንዳለ አሳወቀ።
በዚህ የፍርድ አዋጅ ውስጥ እጅግ ከባድ የሆነ መለኮታዊ ውጥረት እናያለን። እግዚአብሔር የፍቅር አምላክ ሆኖ ሳለ፣ እንዴት ሰዎችን ለዘላለም ፍርድ ያስነሳል? የሚል ጥያቄ ይነሳል። ነገር ግን የእግዚአብሔር ፍቅር ጽድቁን አያጠፋውም። የፍርድ ትንሣኤ የሚመጣው ሰዎች ብርሃን ወደ ዓለም ሲመጣ ብርሃኑን ትተው ጨለማውን ስለመረጡ፣ እንዲሁም እግዚአብሔር በልጁ የሰጣቸውን የጸጋ መዳን በገዛ ፈቃዳቸው ስለገፉ ነው። ፍርዱ የሰው ልጅ የራሱ ምርጫ ፍትሐዊ ውጤት ነው።
የሰው ልጅ ዘወትር ኃጢአቱን ደብቆ ማምለጥ የሚችል ይመስለዋል። ሞትም ከኃላፊነት የሚያመልጥበት የመጨረሻ ማረፊያ አድርጎ ያስበዋል። ነገር ግን የፍርድ ትንሣኤ የሚያስተምረን፣ መቃብር ኃጢአትን ሊደብቅ እንደማይችል ነው። ክፉ አድራጊዎች ሁሉ ከመቃብር ወጥተው ለሠሩት ሥራ በፈጣሪያቸው ፊት ሒሳብ ማቅረባቸው ፈጽሞ የማይቀር መለኮታዊ ቀጠሮ ነው።
ቃሉ ለእኛም የክርስቶስን አዳኝነት አምነን ከዚህ አሰቃቂ የፍርድ ትንሣኤ ማምለጣችንን አውቀን፣ በታላቅ ምስጋናና በቅድስና እንድንኖር ያሳስበናል። "እንግዲህ በክርስቶስ ኢየሱስ ላሉት አሁን ኵነኔ የለባቸውም" እንደሚለው ቃሉ (ሮሜ 8፡1)፣ እኛም በእምነታችን የተነሳ ለሕይወት ትንሣኤ የተዘጋጀን መሆናችንን አምነን ወንጌልን ላልዳኑት ነፍሳት ዘወትር ልንሰብክ ይገባናል።