የዮሐንስ ወንጌል ስለ ሥላሴያዊው ኅብረትና ስለ ክርስቶስ መታዘዝ ሲያብራራ፣ ጌታ ኢየሱስ "እኔ ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም፤ እንደሰማሁ እፈርዳለሁ ፍርዴም ቅን ነው፥ የላከኝን ፈቃድ እንጂ ፈቃዴን አልሻምና" በማለት ታላቅ የትሕትና ቃል ይናገራል (ዮሐንስ 5፡30)። "ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም" ማለት ክርስቶስ ኃይል የሌለው ደካማ ነው ማለት ሳይሆን، ከእግዚአብሔር አብ ፈቃድ ውጪ፣ ከአብ ተነጥሎና በራሱ ብቻ የሚያደርገው ምንም ዓይነት ገለልተኛ ድርጊት የለም ማለት ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የሥላሴን አንድነት እና በሥላሴ መካከል ያለውን ኢኮኖሚያዊ የሥራ ክፍፍል ያሳያል። አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ በባሕሪያቸውና በመለኮትነታቸው እኩል ቢሆኑም، በመዳን ሥራ ውስጥ ግን ወልድ ራሱን ለአብ ፈቃድ ያስገዛል። ኢየሱስ ይህንን ቃል የተናገረው ፈቃዱ ከአብ ፈቃድ ጋር ፍጹም የተዋሐደና አንድ መሆኑን ለማሳየት ነው። እርሱ ራሱን አዋርዶ የአባቱን ሐሳብ ብቻ የሚፈጽም ፍጹም ታዛዥ አምላክ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ አይሁዳውያን የሃይማኖት መሪዎች ኢየሱስን በሰንበት ቀን በሽተኛን በመፈወሱ ምክንያት ሊገድሉት ይፈልጉ ነበር። ከዚህም በላይ "እግዚአብሔር አባቴ ነው በማለቱ ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር አስተካከለ" ብለው ከሰሱት (ዮሐንስ 5፡18)። ኢየሱስ ይህንን ቃል የተናገረው ለእነርሱ ክስ መልስ ለመስጠት ነው። እኔ ከእግዚአብሔር ጋር የምፎካከር ሌላ አማጺ አምላክ አይደለሁም፤ እኔ የማደርገው አባቴ የሚያደርገውን ብቻ ነው በማለት ፍጹም መለኮታዊ አንድነቱን አረጋገጠላቸው።
በዚህ የክርስቶስ ንግግር ውስጥ ታላቅ የትሕትናና የሥልጣን ውጥረት እናያለን። የዓለማት ፈጣሪ የሆነው ጌታ፣ ፍጹም ሥልጣን እያለው ሳለ "ከራሴ አንዳች አላደርግም" ማለቱ ለሰው ልጅ አእምሮ የሚከብድ ጥልቅ ትሕትና ነው። የሰው ልጅ ትንሽ ሥልጣን ሲያገኝ ከማንም በላይ ሆኖ በራሱ ፈቃድ መወሰን ይፈልጋል። ክርስቶስ ግን ሁሉን ቻይ ሆኖ ሳለ፣ ፍጹም ጥገኝነትንና ለእግዚአብሔር አብ መታዘዝን መረጠ። እውነተኛ ኃይል ራስን በማስገዛት ውስጥ እንደሚገኝ አሳየን።
የሰው ልጅ መሠረታዊ የኃጢአት ምንጭ እግዚአብሔርን ትቶ በራሱ ፈቃድ ብቻ ለመኖር መሞከሩ ነው። አዳም የወደቀው የራሱን ፈቃድ ለማድረግ ሲሞክር ነው። ነገር ግን ሁለተኛው አዳም የሆነው ክርስቶስ، የሰውን ልጅ ያዳነው የራሱን ፈቃድ ክዶ የአባቱን ፈቃድ እስከ መስቀል ሞት ድረስ በመፈጸም ነው። የክርስቶስ ፍጹም ጥገኝነት የእኛ መዳን መሠረት ሆነ።
ቃሉ ለእኛም በራሳችን ማስተዋል ከመደገፍና የራሳችንን ፈቃድ ከመፈለግ ተቆጥበን፣ ራሳችንን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር ፈቃድ እንድናስገዛ ያሳስበናል። "ያለ እኔ አንዳች ልታደርጉ አትችሉምና" እንደሚለው ቃሉ (ዮሐንስ 15፡5)፣ እኛም እንደ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔርን ሐሳብ ብቻ እየፈጸምን ዘወትር በታዛዥነት ልንመላለስ ይገባናል።