ከሁሉ ይልቅ እርስ በርሳችን አጥብቀን መዋደድ የምንችለው እንዴት ነው? (1ኛ ጴጥሮስ 4:8)

ጴጥሮስ የአማኞችን የሕብረት ሕይወት አስመልክቶ "ፍቅር የኃጢአትን ብዛት ይሸፍናልና ከሁሉ ይልቅ እርስ በርሳችሁ አጥብቃችሁ ተዋደዱ" የሚል ጥብቅ ትእዛዝ ያስተላልፋል (1ኛ ጴጥሮስ 4:8)። "አጥብቃችሁ" የሚለው ቃል በግሪኩ "ኤክቴኔስ" ሲሆን፣ አንድን ነገር ያለማቋረጥ መለጠጥን ወይም ጡንቻን እስከ መጨረሻው አቅም ድረስ መወጠርን የሚያሳይ ዘይቤያዊ አገላለጽ ነው።

በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የነበሩ ክርስቲያኖች በሮማውያን መንግሥትና በማኅበረሰቡ ዘንድ የተጠሉ ስለነበሩ፣ ብቸኛ መጠጊያቸው እርስ በርስ የነበራቸው ሕብረት ነበር። በዚህ ሁኔታ ውስጥ፣ ፍቅራቸው የይስሙላ ሳይሆን፣ ፈተናን የሚቋቋምና መከራን የሚያሸንፍ እውነተኛ መሆን ነበረበት። አጥብቆ መዋደድ ለቤተ ክርስቲያን ህልውና እጅግ ወሳኝ የነበረው ለዚህ ነው።

ከሥነ-መለኮት አኳያ፣ ይህ ፍቅር (አጋፔ) በስሜት ላይ የተመሠረተ ሳይሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ አሠራር የሚገለጥ የውሳኔ ፍቅር ነው። አጥብቀን ልንዋደድ የምንችለው የእግዚአብሔርን ፍቅር በልባችን ስንለማመድና ራሳችንን ለሌሎች አሳልፈን ስንሰጥ ብቻ ነው። ይህ ፍቅር ወንድምን መታገሥን፣ በክፉ ጊዜ መደገፍን፣ እና ራስን ዝቅ አድርጎ ማገልገልን በጽናት ይጠይቃል።

ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ሲያስተምር፣ እኔ እንደ ወደድኋችሁ እርስ በርሳችሁ ትዋደዱ ዘንድ አዲስ ትእዛዝ እሰጣችኋለሁ ብሏል (ዮሐንስ 13:34)። ሐዋርያው ጳውሎስም ይህ ፍቅር በራሳችን ጥረት ሳይሆን፣ በተሰጠን በመንፈስ ቅዱስ የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ስለ ፈሰሰ መሆኑን ያረጋግጣል (ሮሜ 5:5)።

ቃሉ ለእኛም ፍቅራችንን በተግባር እንድናሳይ ታላቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ልዩነቶችን፣ አለመግባባቶችን፣ እና የሰዎችን ድካም ማሸነፍ የምንችለው ይህንን የተወጠረና የጸና ፍቅር ስንለማመድ ብቻ ነው። ፍቅራችን በቃላት ብቻ ሳይሆን በተግባር፣ ይቅር በማለትና በመረዳዳት ሊገለጥ ይገባል።

እውነተኛ ፍቅር ድካምን አይፈራም። "መሥዋዕትነት የማይከፈልበት ፍቅር ስሙ ፍቅር ቢሆንም ግብሩ ግን ባዶ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም የእግዚአብሔርን ፍቅር ተሞልተን ወንድሞቻችንን እስከ መጨረሻው አቅማችን አጥብቀን ልንወድ ይገባል።