ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “የማታምን ጠማማ ትውልድ ሆይ፥ እስከ መቼ ከእናንተ ጋር እኖራለሁ? እስከ መቼስ እታገሣችኋለሁ?” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ግሣጼን አስተላልፏል (ማቴዎስ 17፡17)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ኢየሱስ ከደብረ ታቦር ተራራ ከክብሩ መገለጥ በኋላ ወደ ታች ሲወርድ፣ ደቀ መዛሙርቱ ጋኔን ያደረበትን ልጅ መፈወስ አቅቷቸው ሕዝቡ በተሰበሰበበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “የማታምን” የሚለው ቃል በእግዚአብሔር ኃይል ላይ ያለን የልብ ጥርጣሬና እምነት ማጣትን ሲያመለክት፣ “ጠማማ” የተባለው ደግሞ ከቀናው መለኮታዊ መንገድ ያፈነገጠውንና በእግዚአብሔር ቃል ላይ ያመፀውን የሰዎችን መንፈሳዊ ድንዛዜ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ በቦታው የነበሩትን ደቀ መዛሙርት፣ የልጁን አባት፣ ጻፎችንና አጠቃላይ የሆነውን የዚያን ዘመን ሕዝብ መንፈሳዊ ክስረት ለማሳየት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በብሉይ ኪዳን ዘመን፣ እስራኤላውያን በምድረ በዳ ሲጓዙ እግዚአብሔር ያደረገላቸውን ታላላቅ ተአምራት እያዩ በተደጋጋሚ በማመፃቸው “ጠማማና እምነት የለሽ ትውልድ” ተብለው በነቢያት ተጠርተዋል (ዘዳግም 32፡5፤ 20)። በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ የሃይማኖት መሪዎችና ሕዝቡ መሲሑን በተአምራት ይፈልጉት የነበረ ቢሆንም፣ ልባቸው ግን ከእውነተኛው አምላክ የራቀ ነበረ። ደቀ መዛሙርቱ ራሳቸው ሥልጣን ተሰጥቷቸው ሳለ አጋንንትን ማስወጣት አለመቻላቸው፣ እንዲሁም ጻፎች በጉዳዩ ላይ ክርክር መክፈታቸው፣ በቦታው ከፍተኛ የሆነ መንፈሳዊ እና የባህል ውጥረት የፈጠረ አሳዛኝ ክስተት ነበር። ኢየሱስ ይህን ታሪካዊ ሐረግ በመጠቀም፣ ያሁኑ ትውልድም ከቀደሙት አባቶቻቸው የተለየ እንዳልሆነ እና አሁንም በመንፈሳዊ ዓይነ ስውርነት ውስጥ መሆናቸውን በግልጽ አሳይቷል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው የእግዚአብሔር ኃይል እና የሰው ልጅ እምነት በሚገናኙበት ሚስጥር ላይ ነው። ደቀ መዛሙርቱ ጋኔኑን ለማውጣት ቢሞክሩም አልቻሉም፤ ምክንያቱም ኃይሉ የነበረው በራሳቸው ሥልጣን ውስጥ ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ጋር ባላቸው ጽኑ የጸሎትና የእምነት ግንኙነት ውስጥ መሆኑን ዘንግተው ነበር (ማቴዎስ 17፡20)። በሌላ በኩል ደግሞ፣ የልጁ አባት “ቢቻልህስ እዘንልን” በማለት እምነት የጎደለው ጥያቄ ማቅረቡ የሕዝቡን አጠቃላይ የጥርጣሬ መንፈስ ያንጸባርቃል (ማርቆስ 9፡22)። የክርስቶስ ግሣጼ በእግዚአብሔር አብ ዘንድ ያለውን ኃይል በሥጋዊ መመዘኛ ለሚለካው እና መለኮታዊውን ጸጋ በጥርጣሬ ለሚገድበው አጠቃላይ ትውልድ የተሰጠ ፍርድ ነው። እምነት የጎደለው ልብ እግዚአብሔርን እንደሚያሳዝነው ይህ ክፍል አጥብቆ ያስተምረናል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ክርስቶስ በተራራ ላይ ካሳየው መለኮታዊ ክብር እና ከተራራው ሥር ከታየው የሰዎች መንፈሳዊ ውድቀት መጋጨት ላይ ነው። ኢየሱስ አምላካዊ ኃይሉን በመግለጥ አጋንንት ያሠቃየውን ልጅ በአንድ ቃል ፈውሶ የሕዝቡን እምነት አልባነት ሰበረው (ማቴዎስ 17፡18)። ይህ ድርጊት የሚያሳየው የእግዚአብሔር መንግሥት ሥራ በሰዎች ድካምና ጥርጣሬ የማይገታ መሆኑን ነው። ምንም እንኳን ትውልዱ ጠማማና እምነት የለሽ ቢሆንም፣ የክርስቶስ ርኅራኄና መለኮታዊ ፈውስ ግን የሰዎችን ድካም የሚሸፍን እና በጸጋው የሚያድን መሆኑን ይህ መለኮታዊ ጣልቃ ገብነት ያረጋግጣል።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እግዚአብሔር በእኛ ሕይወት ውስጥ ተአምራትን እንዳያደርግ የሚከለክለው የፈተናው ትልቅነት ሳይሆን የራሳችን እምነት ማጣት መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ኃይላችን በማያወላውል እምነትና ከእግዚአብሔር ጋር ባለ የጸሎት ኅብረት ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በጥርጣሬ ማዕበል ውስጥ ከመስመጥ ይልቅ፣ አምላካችን ሁሉን ማድረግ እንደሚችል በማመን እና በመንፈሳዊ ቅንነት መመላለስ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ግሣጼ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን እምነታችንን እንድንመረምር እና በመንፈሳዊ ንቃት እንድንመላለስ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በጠማማና ክፉ ትውልድ መካከል ለእግዚአብሔር ቃል ታምኖ ብርሃን ሆኖ መገኘት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው የእግዚአብሔር ኃይል የሚገለጠው በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ ጥርጣሬን አሸንፎ በጸሎት ወደ እርሱ በሚቀርብ የጸና የእምነት ልብ ውስጥ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።