ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “በእኔ ከሚያምኑ ከእነዚህ ከታናናሾቹ አንዱን የሚያሰናክል ሁሉ፥ የወፍጮ ድንጋይ በአንገቱ ታስሮ በባሕር ጥልቅ መስጠም ይሻለው ነበር” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ማስጠንቀቂያን አስተላልፏል (ማቴዎስ 18፡6)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ደቀ መዛሙርቱ በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ የሚበልጥ ማን እንደሆነ በጠየቁት ጊዜ፣ ኢየሱስ ሕፃንን በመካከላቸው አቁሞ ባስተማረበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “ታናናሾች” የሚለው ቃል በዕድሜ ትንንሽ የሆኑ ሕፃናትን ብቻ ሳይሆን፣ በእምነት አዲስ የሆኑትን፣ በትሕትና የሚመላለሱትን እና በኅብረተሰቡ ዘንድ ዝቅተኛ ግምት የሚሰጣቸውን ተከታዮቹን ሲያመለክት፣ “የሚያሰናክል” የተባለው ደግሞ እነዚህን ቅን አገልጋዮች ወደ ኃጢአት የሚመራውን ወይም በእምነት ጉዟቸው ላይ እንቅፋት የሚሆንባቸውን ሰው የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ትሕትና ያለውን ከፍተኛ ስፍራ እና አማኞችን መጠበቅ ያለውን ከባድ ኃላፊነት ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ሕፃናት እና ድሆች በማኅበረሰቡ መዋቅር ውስጥ ምንም ዓይነት ሕጋዊ መብት ወይም ማኅበራዊ ክብር አልነበራቸውም። በወቅቱ የነበረው የክብር መለኪያ በሥልጣን፣ በሀብት እና በኃይል ላይ የተመሠረተ ነበረ። ደቀ መዛሙርቱ በክርስቶስ መንግሥት ውስጥ ታላቅ ሥልጣን እና ክብር ለማግኘት እርስ በርሳቸው ሲከራከሩ፣ ኢየሱስ ግን ማኅበረሰቡ ዝቅ አድርጎ የሚመለከተውን ሕፃን በመካከላቸው አቁሞ “እንደ ሕፃናት ካልሆናችሁ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም” ማለቱ በቦታው ከፍተኛ የሆነ የባህል እና መንፈሳዊ ውጥረት የፈጠረ አሳዛኝ ክስተት ነበር (ማቴዎስ 18፡3)። ይህን ማድረጉ የሰውን ምድራዊ የክብር መለኪያ ሙሉ በሙሉ የሚሽር እና እውነተኛ ታላቅነት በራስን ዝቅ ማድረግ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው እግዚአብሔር ለትሑታን እና ለደካሞች ባለው ጥልቅ ፍቅር እና መለኮታዊ ጥበቃ ላይ ነው። አንድን አማኝ ማሰናከል በእግዚአብሔር ፊት እጅግ የከፋ ወንጀል ተደርጎ ይቆጠራል፤ ለዚህም ነው የወፍጮ ድንጋይ በአንገቱ ታስሮ በባሕር ጥልቅ መስጠም የሚሻለው በማለት ክርስቶስ አስፈሪውን ፍርድ የተናገረው። ሐዋርያው ጳውሎስም ይህንን እውነት በመረዳት ማንም በወንድሙ ፊት እንቅፋትን ወይም ማሰናከያን እንዳያኖር አጥብቆ ያስተምረናል (ሮሜ 14፡13)። ታናናሾች የተባሉት እነዚህ አማኞች በሰው ዓይን ሲታዩ ምንም የማይመስሉ ወይም መንፈሳዊ ድካም ያለባቸው ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን በሰማይ ያሉ መላእክቶቻቸው ዘወትር የእግዚአብሔርን ፊት እንደሚያዩ ክርስቶስ ስላረጋገጠ፣ በክርስቶስ አካል ውስጥ ማንም ተራ ወይም የተናቀ አማኝ አለመኖሩን ይህ መለኮታዊ ቃል በግልጽ ሚዛን ላይ ያስቀምጠዋል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ራሳቸውን እንደ ጠንካራ እና አዋቂ በሚቆጥሩት ሰዎች እና በእነዚህ “ታናናሾች” መካከል በሚፈጠረው ግጭት ላይ ነው። ብዙ ጊዜ እውቀት እና መንፈሳዊ ልምድ አለን የሚሉ ሰዎች በኑሯቸው፣ በንግግራቸው ወይም በግብዝነታቸው ምክንያት አዲስ የሆኑትን አማኞች ወደ ጥርጣሬ እና ውድቀት ሲገፏቸው ይታያል። ክርስቶስ ይህንን አስከፊ ድርጊት አጥብቆ ያወግዛል፤ ምክንያቱም የተሰበረውን ሸንበቆ አለመስበር እና የሚጤሰውን የጧፍ ክር አለማጥፋት የክርስቶስ ባሕርይ ነው (ማቴዎስ 12፡20)። ይህ መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ የሚያሳየው፣ እግዚአብሔር በኃያላኑ ብርታት ሳይሆን በታናናሾቹ ቅንነት እንደሚደሰት እና የቤተ ክርስቲያን ዋነኛ ኃላፊነት እነዚህን ደካማ ብልቶች በፍቅር መንከባከብ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛ መንፈሳዊነት እና ታላቅነት የሚለካው በሥልጣን ሳይሆን ለሌሎች በምናሳየው ጥንቃቄ እና የፍቅር እንክብካቤ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ኃላፊነታችን ከእኛ ይልቅ በድካም ውስጥ ያሉትን ወንድሞቻችንን እና እኅቶቻችንን በመደገፍ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ ራስን ከሌሎች አግዝፎ ከማየት ይልቅ፣ በእምነት አዲስ የሆኑትን እና የተሰበሩትን ነፍሳት በእንክብካቤ ይዞ አብሮ ወደ መንግሥተ ሰማያት መጓዝ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ለወንድሞቻችን እንቅፋት ከመሆን እንድንቆጠብ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያሉትን ታናናሾች እንደ ክርስቶስ የዓይን ብሌን አድርጎ ማክበር እና መጠበቅ ነው። በመሆኑም፣ “በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ እውነተኛው ታላቅነት የሚለካው በቆምንበት ከፍታ ሳይሆን፣ የታችኞቹን እና ታናናሾቹን ለማንሳት ራሳችንን በምናስገዛበት የትሕትና ጥልቀት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።