ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ በመስቀል መከራ ውስጥ ሆኖ “ኤሎሄ ኤሎሄ ላማ ሰበቅታኒ? ትርጓሜውም አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?” በማለት፣ እንዲሁም ከትንሣኤ በኋላ ለማርያም መግደላዊት “ወደ አባቴና ወደ አባታችሁ ወደ አምላኬና ወደ አምላካችሁ አርጋለሁ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ሚስጥርን አስተምሯል (ማቴዎስ 27፡46፤ ዮሐንስ 20፡17)። ይህ ክፍል የሚጀምረው የዓለምን ኃጢአት ለማስወገድ የእግዚአብሔር በግ ሆኖ በቀራንዮ አደባባይ ከተሰቀለበት እና ሞትን ድል አድርጎ ከተነሣበት ታላቅ የማዳን ሥራ ነው። እዚህ ላይ “አምላኬ” የሚለው ቃል የክርስቶስን አምላክነት የሚክድ ሳይሆን፣ እርሱ ፍጹም ሰው በመሆኑ ምክንያት በሥጋዌው (ሰው በመሆኑ) ዘመን ለእግዚአብሔር አብ ያለውን የፍጡርነት መታዘዝ፣ የጸሎት ጥገኝነት እና የወኪልነት ድርሻ ሲያመለክት፣ “ተውኸኝ” የተባለው ደግሞ በኃጢአታችን ምክንያት አብ ፊቱን ሲያዞርበት በሰብዓዊ ባሕርዩ የደረሰበትን ከባድ የመንፈስ ጭንቀት የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ ምሥጢረ ሥጋዌን (የሁለት ባሕርያት መዋሐድን) እና በእኛ ምትክ ሆኖ የተቀበለውን ፍጹም የኃጢአት ፍርድ ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ፣ መዝሙረ ዳዊት የሕዝቡ ዋነኛ የጸሎት እና የምስጋና መጽሐፍ ነበረ። በመዝሙር 22 ላይ ዳዊት በመንፈስ ቅዱስ ተመርቶ የተናገረው “አምላኬ አምላኬ፥ ለምን ተውኸኝ?” የሚለው የትንቢት ቃል፣ መሲሑ በመስቀል ላይ ሆኖ የሚጸልየው የመከራ ጸሎት መሆኑን አይሁድ በሚገባ ያውቁ ነበር (መዝሙር 22፡1)። ሆኖም፣ ኢየሱስ ይህንን ቃል በታላቅ ድምፅ ሲጮኽ፣ በቦታው የነበሩት ሰዎች ኤልያስን የጠራ መስሏቸው መሳለቃቸው፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የመንፈሳዊ ዕውርነት ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር። ይህን ማለቱ፣ ክርስቶስ የተሰቀለው በድንገተኛ አደጋ ሳይሆን፣ ከዘመናት በፊት በነቢያት የተነገረውን መለኮታዊ የቤዛነት ዕቅድ እያንዳንዱን ቃል ለመፈጸም መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በክርስቶስ ፍጹም አምላክነት እና ፍጹም ሰብዓዊነት (ሰውነት) ላይ ነው። ክርስቶስ መቶ በመቶ አምላክ እንዲሁም መቶ በመቶ ሰው ነው፤ አምላክ በመሆኑ አብን “አባቴ” ብሎ ሲጠራው፣ ፍጹም ሰው በመሆኑ ደግሞ “አምላኬ” በማለት የሰውን ልጅ ባሕርይ ወክሎ ጸልዮአል። ሐዋርያው ጳውሎስ “እርሱ ኃጢአት ያላወቀውን እኛ በእርሱ ሆነን የእግዚአብሔር ጽድቅ እንሆን ዘንድ ስለ እኛ ኃጢአት አደረገው” በማለት እንዳስተማረን፣ በመስቀል ላይ ክርስቶስ የዓለምን ኃጢአት በሙሉ በሰውነቱ ተሸክሞ ነበር (2ኛ ቆሮንቶስ 5፡21)። አብ ኃጢአትን ስለሚጸየፍ፣ ኃጢአታችንን በተሸከመው በልጁ ላይ የቁጣውን ጽዋ አፈሰሰ፤ ፊቱንም መለሰ። ስለዚህ ኢየሱስ “አምላኬ” ብሎ የጮኸው በመለኮታዊ ባሕርዩ (በአምላክነቱ) ሳይሆን፣ የእኛን ኃጢአት ተሸክሞ የእግዚአብሔርን መለየት በቀመሰው ሰብዓዊ (የሰውነት) ባሕርዩ ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ የዓለማት ፈጣሪ የሆነው ጌታ እንዴት ወደ አምላክ ይጮኻል በሚለው ጥያቄ እና በመስቀሉ ላይ በታየው ውርደት መጋጨት ላይ ነው። የሰው ልጅ አእምሮ ሥላሴን በአንድ ጊዜ ለመረዳት ይቸገራል፤ ነገር ግን አብ፣ ወልድ እና መንፈስ ቅዱስ በባሕርይ አንድ ሲሆኑ፣ በሥጋዌ ሚስጥር ግን ወልድ ራሱን ባዶ በማድረግ የባሪያን መልክ ይዞ ነበር (ፊልጵስዩስ 2፡7)። ኢየሱስ ከትንሣኤ በኋላም “ወደ አምላኬ” ማለቱ፣ ክርስቶስ የለበሰውን የከበረ ሰውነቱን ይዞ ለዘላለም ሊቀ ካህናችን እና አማላጃችን መሆኑን ያረጋግጣል። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ የእግዚአብሔር ልጅ እኛን ከዘላለም ጥፋት ለማዳን ሲል፣ የሰው ልጅ የሚቀምሰውን እጅግ የከፋውን የእግዚአብሔርን ፊት የማጣት ሥቃይ ራሱ በፈቃዱ እንደቀመሰው ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ኢየሱስ ክርስቶስ የእኛን ሥቃይ እና መተው በሚገባ የሚረዳ ሩኅሩኅ አምላክ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ጥንካሬያችን፣ በሕይወታችን ጨለማ በበዛበት እና እግዚአብሔር የራቀን በሚመስለን ጊዜ እንኳ፣ ክርስቶስ ያንን መንገድ አስቀድሞ ስላለፈበት ፈጽሞ ብቻችንን እንዳልሆንን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ ኃጢአት የሌለበት እርሱ በእኛ ምትክ ስለ እኛ ኃጢአት አምላኩን እስከ መጣራት ከደረሰ፣ እኛ ደግሞ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ተደግፈን ይህንን ታላቅ የጸጋ አምላክ አጥብቀን መከተል ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ የምሥጢረ ሥጋዌን ጥልቀት እንድናደንቅ እና በመስቀሉ ሥራ ላይ ብቻ እንድንደገፍ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በሥጋዊ ጥበባችን መለኮትን ለመመራመር ከመሞከር ይልቅ፣ ጌታችን በእኛ ቦታ ሆኖ የከፈለውን የቤዛነት ዋጋ ማመስገን ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ማስተዋል የሚለካው ክርስቶስ ‘አምላኬ’ በማለቱ አምላክነቱን በመጠራጠር ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ለማዳን ሲል ፍጹም ሰው ሆኖ የኃጢአታችንን የፍርድ ጽዋ እስከ መጨረሻው በመጠጣቱ የተገለጠውን ገደብ የለሽ የእግዚአብሔርን ፍቅር በማመን ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።