ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “እውነት እላችኋለሁ፥ ከእነዚህ ከወንድሞቼ ከሁሉ ለሚያንሱት ለአንዱ ስላደረጋችሁት ለእኔ አደረጋችሁት” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 25፡40)። ይህ ክፍል የሚጀምረው የሰው ልጅ በክብሩ በሚመጣበት ጊዜ በጎችን ከፍየሎች እንደሚለይ ከሚናገረው ታላቅ የፍርድ ምሳሌ ነው። እዚህ ላይ “ከሚያንሱት” ወይም “ታናናሾች” የሚለው ቃል በረሃብ፣ በጥም፣ በእንግድነት፣ በዕራቁትነት፣ በበሽታ እና በእስራት ውስጥ የሚያልፉትን የተጎዱና የተረሱ ሰዎችን ሲያመለክት፣ “ወንድሞቼ” የተባለው ደግሞ በዋነኝነት ስለ ስሙ መከራን የሚቀበሉትን ክርስቲያኖችን እና በአጠቃላይ በችግር ውስጥ ያሉትን የሰው ልጆች ሁሉ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ እውነተኛ የክርስትና አገልግሎት እና መለኮታዊ ፍቅር የሚለካው ማኅበረሰቡ ለገፋቸው እና ለረሳቸው ሰዎች በሚሰጥ እንክብካቤ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የሮማውያን ባህል ውስጥ፣ ድሆች፣ ታማሚዎች እና እስረኞች በማኅበረሰቡ መዋቅር ውስጥ ምንም ዓይነት ክብር፣ መብት ወይም ዋጋ አልነበራቸውም። በወቅቱ በነበረው ሥጋዊ አመለካከት ዘንድ፣ ሀብት እና ጤንነት የእግዚአብሔር በረከት ተደርገው ሲቆጠሩ፣ ድህነት እና እስራት ግን የኃጢአት እርግማን ተደርገው ይታሰቡ ነበር። ሆኖም፣ ኢየሱስ ይህንን ባህላዊ ልማድ በመሻር፣ የዓለማት ፈጣሪ የሆነው እርሱ ራሱን ከእነዚህ የተዋረዱ፣ የተራቡ እና ከተገለሉ ሰዎች ጋር አንድ ማድረጉ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ አብዮታዊ ትምህርት ነበር። ይህን ማለቱ፣ እግዚአብሔር በታላላቅ ቤተ መንግሥቶች ውስጥ ብቻ ሳይሆን፣ በችግረኞች ጐጆ እና በመከራ ውስጥ ባሉ ሰዎች መካከል እንደሚገኝ በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በእውነተኛ እምነት እና በተግባር በሚገለጥ ፍቅር ላይ ነው። ሐዋርያው ያዕቆብ ወንድም ወይም እኅት ራቁታቸውን ቢሆኑ የዕለት ምግብንም ቢያጡ፣ በቃላት ብቻ ተባረኩ ማለቱ ከንቱ እንደሆነ አጥብቆ አስተምሯል (ያዕቆብ 2፡15-17)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል የሚሰጠን በልሳን ለመናገር እና ለመንበይ ብቻ ሳይሆን፣ የተሰበረውን ዓለም በፍቅር ለመጠገን ጭምር ነው። ለድሀ የሚያዝን ለእግዚአብሔር ያበድራል ተብሎ እንደተጻፈ (ምሳሌ 19፡17)፣ ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ በታናናሾቹ ላይ የምናሳየው ርኅራኄ በቀጥታ ለክርስቶስ ራሱ የምናቀርበው ቅዱስ አምልኮ እና መንፈሳዊ መሥዋዕት መሆኑን ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በፍርድ ቀን በሚኖረው ድንገተኛ መገለጥ እና በሰዎች የተሳሳተ የአምልኮ መለኪያ መጋጨት ላይ ነው። ጻድቃኑም ሆኑ ኃጢአተኞቹ “ጌታ ሆይ፥ ተርበህ መቼ አየንህ?” ብለው በድንጋጤ ጠይቀዋል (ማቴዎስ 25፡44)። ብዙዎች እግዚአብሔርን የሚያገለግሉት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በሚዘምሩት ዝማሬ እና በሚያቀርቡት ጸሎት ብቻ ይመስላቸዋል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር አገልግሎታቸውን የሚመዝነው በመንገድ ላይ ለወደቀው፣ ለታመመው እና ለታሰረው ሰው በሰጡት ምላሽ ነው። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ መንፈሳዊነት ከሃይማኖታዊ ሥርዓት ባለፈ፣ የክርስቶስን ልብ ይዞ የሰዎችን እንባ በማበስ ውስጥ እንደሚገኝ እና ቸልተኝነት ደግሞ ወደ ዘላለም ፍርድ እንደሚያመራ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛው የክርስቶስ አካል የሆኑት አማኞች የሚታወቁት ለደካሞች እና ለተገፉት በሚያሳዩት ርኅራኄ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ አገልግሎታችን፣ ማኅበራዊ ደረጃ ላላቸው ሰዎች ብቻ ክብር በመስጠት ላይ ሳይሆን፣ ማንም ሊያያቸው እና ሊረዳቸው ለማይፈልገው “ታናናሾች” እጃችንን በመዘርጋት ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በክርስቶስ ፍቅር ተሞልቶ የድሆችን ጩኸት መስማት፣ የታመሙትን መጠየቅ፣ እና ለእስረኞች የእግዚአብሔርን መጽናናት ማድረስ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ትምህርት በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን በዙሪያችን ያሉትን የተቸገሩ ሰዎች በክርስቶስ ዓይን እንድንመለከት አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በራስ ወዳድነት መንፈስ ተዘግቶ ከመኖር ይልቅ፣ የክርስቶስን ርኅራኄ በተግባር ማሳየት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው እና ተቀባይነት ያለው መንፈሳዊ አምልኮ የሚለካው በመቅደስ ውስጥ በምናሰማው የድምፅ ጩኸት ሳይሆን፣ ከሁሉ በሚያንሱት ወንድሞቻችን ላይ በምናሳየው የፍቅር ሥራ ክርስቶስን ራሱን በማገልገል ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።