ኢየሱስ አለቀሰ – ኢየሱስ ለምን አለቀሰ?

“ኢየሱስም እንባውን አፈሰሰ” (ዮሐ 11:35)። ይህ በጠቅላላው መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እጅግ አጭር የሆነው ቁጥር፣ ነገር ግን እጅግ ጥልቅ የሆነውን የእግዚአብሔርን ልብ የሚገልጥ ታላቅ ቃል ነው። እዚህ ላይ “እንባውን አፈሰሰ” የሚለው ቃል ጸጥ ያለና ጥልቅ የሆነ የውስጥ ሃዘንን፣ እንዲሁም የልብ መሰበርን የሚያሳይ መለኮታዊ ስሜት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ ዳራው ስንመለከት፣ አልዓዛር በሞተ ጊዜ እህቶቹ ማርታና ማርያም እንዲሁም አብረዋቸው የነበሩት አይሁዳውያን በከፍተኛ ድምጽ ያለቅሱና ዋይታ ያደርጉ ነበር። ሞት በሰው ልጅ ታሪክ ውስጥ ያመጣው ስብራትና መለያየት እጅግ ዘግናኝ መሆኑን ይህ ትእይንት በግልጽ ያሳያል። ኢየሱስ አልዓዛርን ከሞት ሊያስነሳው ስልጣንና ሃይል ቢኖረውም፣ በስፍራው የነበረውን የሞት ሽብርና የሰዎቹን ልብ ሰባሪ ሀዘን ሲያይ በመንፈሱ እጅግ አዘነ።

በዚህ ክፍል ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የሕይወት ጌታ የሆነው አምላክ ከሞት ጋር ፊት ለፊት ሲጋፈጥ የሚታየው ትዕይንት ነው። ክርስቶስ ያለቀሰው አልዓዛር ስለሞተበት ብቻ አልነበረም፤ ምክንያቱም ከጥቂት ደቂቃዎች በኋላ ከሞት እንደሚያስነሳው ያውቅ ነበር (ዮሐ 11:43)። ይልቁንም ሃጢያት በሰው ልጅ ላይ ያመጣውን የሞት እርግማን፣ የሰውን ልጅ ውድቀትና የሚያስከትለውን መራራ ስቃይ በመመልከት ነፍሱ በጥልቅ ተነካች። የፈጠረው ሰው በሞት ጥላ ስር ወድቆ ሲሰቃይ ማየት የጌታን ልብ አቆሰለው።

ይህ ድርጊት የክርስቶስን ፍጹም ሰውነትና ፍጹም አምላክነት በአንድነት ያሳያል። እርሱ በድካማችን ሊራራልን የሚችል ታላቅ ሊቀ ካህናት ነው (ዕብ 4:15)። የእግዚአብሔር ልጅ የሰውን ልጅ ህመም የራሱ አድርጎ ተሸከመ እንጂ፣ ከእኛ ስቃይ የራቀና ስሜት አልባ አምላክ አልነበረም። ይህ እንባ ሞትን ለማሸነፍ ወደ መስቀል ለሚያደርገው ጉዞ ትልቁ ማሳያ ነበር።

የእግዚአብሔር ፍቅር በተግባር የሚገለጥ ነው። ቃሉ ለእኛም በሀዘናችንና በህመማችን ጊዜ ጌታ አብሮን እንደሚገኝና ስቃያችንን እንደሚረዳ በማወቅ ጥልቅ የሆነ መጽናናትን ይሰጠናል። ብቻችንን እንዳላለንና አምላካችን እንባችንን እንደሚያብስ ያስተምረናል።

መለኮታዊው ርህራሄ እጅግ አስደናቂ ነው። “የአምላክ እንባ የሰው ልጅን ስቃይ የሚረዳና ሞትን ድል የሚነሳ የዘላለም ፍቅር ማረጋገጫ ነው” እንደሚባለው፣ በጌታችን እንባ ውስጥ ታላቅ የመዳን ተስፋ እናገኛለን።