“እኔም ከምድር ከፍ ከፍ ያልሁ እንደ ሆነ ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ” (ዮሐ 12:32)። ይህ አባባል የክርስቶስን ሞት አይነትና የሞቱን አለም አቀፋዊ ውጤት በትንቢታዊ መንገድ የሚገልጽ ታላቅ ቃል ነው። “ከፍ ከፍ ማለት” የሚለው ሃረግ በአንድ በኩል በመስቀል ላይ መሰቀልን፣ በሌላ በኩል ደግሞ መክበርን ያመለክታል።
በሮማውያን የቅጣት ስርአት፣ ወንጀለኞች በእንጨት ላይ ተሰቅለው ከምድር ከፍ ይደረጉ ነበር፤ ይህ ደግሞ እጅግ አሳፋሪና አዋራጅ የሞት አይነት ነበረ። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንኑ አሳፋሪ የሞት መንገድ በመቀበል፣ በጎልጎታ ኮረብታ ላይ ከምድር ከፍ ብሎ ተሰቀለ (ዮሐ 12:33)። ነገር ግን የሰው ልጅ ውርደት ያደረገውን፣ እግዚአብሔር የድነትና የክብር ምልክት አደረገው።
እዚህ ላይ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በማዋረድና በማክበር መካከል ያለው ልዩነት ነው። አይሁዳውያን መሲሁ ለዘላለም ይኖራል ብለው ስለሚያምኑ በመስቀል ላይ የሚሞት አዳኝ አልጠበቁም ነበር (ዮሐ 12:34)። ነገር ግን ሙሴ በምድረ በዳ እባብን ከፍ እንዳደረገ፣ የሰው ልጅም እንዲሁ ሊሰቀል ይገባው ነበር (ዮሐ 3:14)። ይህ መለኮታዊ የድነት እቅድ ነው።
“ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ” ማለቱ የእግዚአብሔር ማዳን ለአይሁድ ብቻ ሳይሆን ለአህዛብም፣ ለሰው ዘር ሁሉ ክፍት መሆኑን ማወጁ ነው። መስቀሉ የሰው ልጆች ሁሉ የኃጢአት ዕዳ የተከፈለበት ታላቅ የማግኔት ማዕከል ነው። ክርስቶስ የተሰቀለበት መስቀል ዛሬም ሰዎችን በጸጋው ኃይል ወደ እግዚአብሔር ይስባል።
የእግዚአብሔር የማዳን ስራ ድንበር የለውም። ቃሉ ለእኛም የክርስቶስ መስቀል የድነታችን ብቸኛ ማእከል መሆኑን አውቀን፣ የእርሱን የማዳን ወንጌል ለሰው ሁሉ እንድንመሰክር ትልቅ አደራ ይሰጠናል።
የክርስቶስ መስቀል ታላቅ የፍቅር ማሳያ ነው። “በመስቀል ላይ የተዘረጉት የጌታ እጆች፣ የዓለምን ህዝብ ሁሉ ወደ አባቱ እቅፍ ለመሰብሰብ የተከፈቱ የጸጋ በሮች ናቸው” እንደሚባለው፣ ድነታችን የተገኘው እርሱ ከፍ ከፍ በማለቱ ነው።