“በዓይኖቻቸው እንዳያዩ፥ በልባቸውም እንዳያስተውሉ፥ እንዳይመለሱም፥ እኔም እንዳልፈውሳቸው፥ ዓይኖቻቸውን አሳወረ ልባቸውንም አደነደነ” (ዮሐ 12:40)። ይህ ጥቅስ ከነቢዩ ኢሳይያስ የተወሰደ ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን ሉአላዊ ፍርድና የሰውን ልጅ የማያቋርጥ አምጽ የሚያሳይ እጅግ ከባድ መንፈሳዊ እውነት ነው። “ማደንደን” የሚለው ቃል የሰውን ልብ ለእውነት ዝግ እንዲሆን መተው ማለት ነው።
በታሪካዊ አውድ፣ አይሁዳውያን የክርስቶስን በርካታ ተአምራት አይተውና ትምህርቱን ሰምተው ማመን አልፈለጉም ነበር (ዮሐ 12:37)። እግዚአብሔር ሰውን ገና ከመጀመሪያው ሳያጠፋ ልቡን አያደነድንም። ይልቁንም ሰዎች ብርሃን እየታያቸው ጨለማን ሲመርጡና እውነትን በተደጋጋሚ ሲክዱ፣ እግዚአብሔር ለራሳቸው ምርጫ አሳልፎ ይሰጣቸዋል።
በዚህ ክፍል ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት በሰው ነጻ ፈቃድና በእግዚአብሔር ፍርድ መካከል ያለው ግንኙነት ነው። ፈርዖን መጀመሪያ የራሱን ልብ እንዳደነደነ ሁሉ፣ እነዚህም አይሁዳውያን በመጀመሪያ ቃሉን ለመቀበል ፈቃደኛ ባለመሆናቸው ልባቸው ደነደነ። ከዚያ በኋላ ግን የእግዚአብሔር የጽድቅ ፍርድ መጣባቸው፤ ይህም እውነትን እንዳያስተውሉ ልባቸው እንዲደነድን ማድረጉ ነው (ሮሜ 1:24)።
ይህ የሚያሳየው የእግዚአብሔርን ቃል በተደጋጋሚ አለመቀበል እጅግ አደገኛ መሆኑን ነው። ብርሃንን የናቀ ሰው በመጨረሻ የማየት አቅሙን ያጣል። እግዚአብሔር እውነትን ለሚፈልጉት ሲገልጥ፣ ሆን ብለው እውነትን ለሚክዱት ግን ማስተዋላቸውን ይጋርዳል።
መንፈሳዊ እውርነት ከሁሉ የከፋ በሽታ ነው። ቃሉ ለእኛም የእግዚአብሔርን ድምጽ ስንሰማ ልባችንን እንዳናደነድንና ለቃሉ በቶሎ እንድንገዛ፣ አለበለዚያ ግን መንፈሳዊ ትብነትን ልናጣ እንደምንችል ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል።
የእግዚአብሔርን ድምጽ መስማት ጸጋ ነው። “እውነትን ለመቀበል ያልፈቀደ ልብ፣ በመጨረሻ እውነትን እንዳያይ በራሱ ምርጫ ይታወራል” እንደሚባለው፣ ዘወትር ቃሉን በፈራና በተሰበረ ልብ ልንቀበለው ይገባል።