“ከሁለታቸው አንድን አዲስ ሰው በራሱ ይፈጥር ዘንድ ሰላምንም ያደርግ ዘንድ…” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ቤተ ክርስቲያን መወለድ ታላቅ ምሥጢር ይገልጻል (ኤፌሶን 2፥15)። “አንድ አዲስ ሰው” ማለት ከእንግዲህ አይሁዳዊ ወይም አሕዛብ ተብሎ የማይጠራ፣ የተለያየ ዳራ ያላቸው አማኞች በክርስቶስ ኢየሱስ ተዋሕደው የሚፈጥሩት አዲስ መንፈሳዊ ማኅበረሰብ፣ የሰው ዘር ወይም የክርስቶስ አካል ማለት ነው።
በታሪካዊ አውድ የዓለም ሕዝብ በሁለት ትልልቅ ጎራዎች የተከፈለ ነበር፤ እነርሱም አይሁድና አሕዛብ ነበሩ። አይሁድ በሕግና በቃል ኪዳን ይመካሉ፣ አሕዛብ ደግሞ በዓለማዊ ጥበብና ኃይል ይመካሉ። ሁለቱም የየራሳቸው ሥጋዊ ማንነት ነበራቸው። ነገር ግን ጳውሎስ እንዳስተማረው፣ ክርስቶስ አሕዛብን ወደ አይሁድነት አልለወጠም፣ አይሁዳውያንንም ወደ አሕዛብነት አልቀየረም፤ ይልቁንም ሁለቱንም ወደ ራሱ በማምጣት ሦስተኛ የሆነ አዲስ ዘር ፈጠረ።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ይህ አዲሱ ሰው የተፈጠረው በመንፈስ ቅዱስ አሠራርና በክርስቶስ መስቀል ነው። በክርስቶስ የሚያምኑ ሁሉ አዲስ ፍጥረት ናቸው (2 ቆሮንቶስ 5፥17)። እያንዳንዱ ግለሰብ ዳግመኛ ሲወለድ አዲስ እንደሚሆን ሁሉ፣ በአጠቃላይም ቤተ ክርስቲያን አንድ አዲስ አካል ሆና ተፈጥራለች። የዚህ አዲስ ሰው ራስ ክርስቶስ ሲሆን፣ አባላቱ ደግሞ ከየብሔሩ፣ ከየቋንቋውና ከየዘሩ የተውጣጡ አማኞች ናቸው።
ይህ እውነት ሰዎች ሥጋዊ ማንነታቸውን ከክርስቶስ ማንነት አስበልጠው በሚያዩበት ዓለም ውስጥ ትልቅ ውጥረት አለው። ክርስቶስ ሰዎችን አንድ አዲስ ሰው ሲያደርግ፣ የቀድሞውን የዘርና የጎሳ መለያ አስወግዶ የሰማይ ዜግነትን አጎናጽፏቸዋል። ስለዚህ በክርስቶስ አካል ውስጥ “አይሁዳዊ ወይም የግሪክ ሰው የለም” (ገላትያ 3፥28)። ሁሉም በእግዚአብሔር ቤተሰብ ውስጥ እኩል የመንፈሳዊ መብትና ክብር አላቸው።
ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን የትኛው እንደሆነ ግልጽ ያደርግልናል። ከምድራዊ ብሔራችን፣ ከጎሳችን ወይም ከባህላችን ይልቅ በክርስቶስ ያገኘነው የ“አዲስ ሰው” ማንነት ሊበልጥብን ይገባል። ቤተ ክርስቲያን የተለያዩ ሰዎችን አንድ አድርጋ በማቀፍ ለዓለም እውነተኛውን የአንድነት ምስጢር በተግባር የምታሳይ መለኮታዊ ማኅበረሰብ መሆን አለባት።
በማጠቃለያው፣ እኛ በክርስቶስ አንድ አዲስ አካል ሆነናል። “እንግዲያስ ከእንግዲህ ወዲህ ከቅዱሳን ጋር ባላገሮችና የእግዚአብሔር ቤተ ሰዎች ናችሁ እንጂ እንግዶችና መጻተኞች አይደላችሁም” በሚለው እውነት በመደሰት፣ በክርስቶስ ባገኘነው አዲስ ማንነትና ወንድማማችነት በእውነተኛ ፍቅር ልንመላለስ ይገባል (ኤፌሶን 2፥19)።