ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ቤተ ክርስቲያን አወቃቀርና መንፈሳዊ ሕንጻነት ሲያስተምር፣ "በሐዋርያትና በነቢያት መሠረት ላይ ታንጻችኋል፥ የማዕዘኑም ራስ ድንጋይ ክርስቶስ ኢየሱስ ነው" በማለት ታላቅ መለኮታዊ እውነት ይገልጣል (ኤፌሶን 2፡20)። በዚህ ስፍራ "መሠረት" የተባለው የቤተ ክርስቲያንን ሕልውና ደግፎ የያዘውንና ወደ ላይ እንድታድግ የሚያስችላትን ጠንካራ የእምነትና የትምህርት መነሻ የሚያመለክት ቃል ነው።
በጥንቱ የስነ-ሕንጻ ጥበብ አውድ መሠረት ከሁሉ ይልቅ እጅግ ወሳኙ የሕንጻው ክፍል ነው። መሠረቱ ጠንካራ ካልሆነ ሕንጻው የቱንም ያህል ውብ ቢሆን መፍረሱ አይቀርም። ጳውሎስ ቤተ ክርስቲያንን እንደ አንድ ታላቅ መንፈሳዊ ቤተ መቅደስ አድርጎ ይስላታል። ይህች ቤተ ክርስቲያን የተተከለችው በሰው ፍልስፍና ወይም በባህላዊ ልማድ ላይ ሳይሆን፣ ሐዋርያትና ነቢያት በተቀበሉትና ባስተላለፉት መለኮታዊ ራእይና ትምህርት ላይ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት "ሐዋርያትና ነቢያት" የሚለው ሐረግ የሚያመለክተው የብሉይ ኪዳን ነቢያትንና የአዲስ ኪዳን ሐዋርያትን፣ እንዲሁም በመጀመሪያይቱ ቤተ ክርስቲያን የነበሩትን የአዲስ ኪዳን ነቢያትን ነው። እነዚህ የእግዚአብሔር አገልጋዮች የክርስቶስን ሚስጥር በመንፈስ ቅዱስ ተገልጦላቸው (ኤፌሶን 3፡5) ይህንን የማይለወጥ የእግዚአብሔር ቃል ለትውልድ አኑረዋል። መሠረት የሚጣለው አንድ ጊዜ ብቻ ሲሆን፣ የእነርሱም ሐዋርያዊ ትምህርት ለቤተ ክርስቲያን አንድ ጊዜና ለመጨረሻ የተሰጠ ፍጹም መሠረት ነው።
ይህ መሠረት በራሱ የቆመ ሳይሆን በማዕዘኑ ራስ ድንጋይ በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ የተደገፈ ነው። የሐዋርያት ትምህርት ማዕከሉ ክርስቶስ ነው። የነቢያት ትንቢት ፍጻሜው ክርስቶስ ነው። ስለዚህ የቤተ ክርስቲያን መሠረት የሰው ስም ወይም ዝና ሳይሆን፣ ሐዋርያቱ የሰበኩት የክርስቶስ ወንጌልና የእግዚአብሔር ቃል እውነት ነው። ቤተ ክርስቲያን ሕልውናዋን የምታገኘው ከዚህ ሐዋርያዊ ትምህርት ሳትወጣ ስትቀር ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ወሳኝ የሆነ የእምነት መለኪያ ይሰጠናል። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አዳዲስ ትምህርቶች፣ ልዩ መገለጦችና ከቃሉ ውጪ የሆኑ ልምምዶች ሲበዙ፣ እምነታችን የተመሠረተው በመጀመሪያዎቹ ሐዋርያትና ነቢያት ትምህርት ላይ መሆኑን መመርመር አለብን። ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጪ የሆነ ማንኛውም አዲስ "መሠረት" ቤተ ክርስቲያንን ወደ ጥፋት ስለሚመራ፣ በሐዋርያት ትምህርት ጸንተን ልንቆም ይገባል።
የእውነተኛይቱ ቤተ ክርስቲያን ጥንካሬ ቃሉን አጥብቆ በመያዝ ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ "ማንም ከተመሠረተው በቀር ሌላ መሠረት ሊመሠርት አይችልምና፥ እርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ ነው" (1 ቆሮንቶስ 3፡11) እንዳለው፣ እምነታችንና ሕይወታችን በዚህ ታላቅ መለኮታዊ መሠረት ላይ ብቻ ሊታነጽ ይገባዋል።