የእግዚአብሔር ቃል ስለ እምነት አባት ስለ አብርሃም ሲናገር "አብርሃምም በእግዚአብሔር አመነ ጽድቅም ሆኖ ተቆጠረለት፤ የእግዚአብሔርም ወዳጅ ተባለ" በማለት ይገልጻል (ያዕቆብ 2፡23)። "ወዳጅ" የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እጅግ የከበረና ጥልቅ ቅርበትን የሚያሳይ መጠሪያ ነው። እግዚአብሔር የዓለማት ፈጣሪ ሆኖ ሳለ አንድን የሰው ልጅ "ወዳጄ" ብሎ መጥራቱ ታላቅ መንፈሳዊ ሚስጥርና ጸጋን ያንጸባርቃል።
በታሪካዊ አውድ አብርሃም የእግዚአብሔርን ጥሪ ሰምቶ ከዘመዶቹና ከአባቱ ቤት ወጥቶ ወደማያውቀው አገር ተጓዘ (ዘፍጥረት 12፡1)። የዚህ ወዳጅነት ዋነኛ መሠረት አብርሃም በእግዚአብሔር ቃል ላይ የነበረው ፍጹም መታመን ነው። በተለይም እግዚአብሔር አንድያ ልጁን ይስሐቅን መሥዋዕት አድርጎ እንዲያቀርብ በጠየቀው ጊዜ፣ አብርሃም ያለምንም ማመንታት መታዘዙ እምነቱ ሕያው መሆኑን በተግባር አረጋገጠ (ዘፍጥረት 22)። ይህ ተግባራዊ መታዘዝ ነው እምነቱን ፍጹም ያደረገው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ እግዚአብሔርና አብርሃም የገቡት የቃል ኪዳን ግንኙነት የወዳጅነት መሠረት ነው። ወዳጅነት የሐሳብ መግባባትንና ሚስጥር መካፈልን ያካትታል። እግዚአብሔር በሰዶምና ገሞራ ላይ ሊያመጣ ያለውን ፍርድ "እኔ የማደርገውን ከአብርሃም እሰውራለሁን?" በማለት ለአብርሃም አካፍሎት ነበር (ዘፍጥረት 18፡17)። እውነተኛ ወዳጅነት የሚመሠረተው እግዚአብሔርን በማመን ብቻ ሳይሆን እርሱን በማክበርና ከእርሱ ጋር ጥልቅ ኅብረት በማድረግ ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው እግዚአብሔርን እንደ ሩቅ አምላክ ወይም እንደ ፈራጅ ዳኛ ብቻ ሊመለከተው ይችላል። ነገር ግን የአብርሃም ሕይወት የሚያስተምረን እግዚአብሔር ከእኛ ጋር በቅርበት መጓዝ እንደሚፈልግ ነው። ይህን ወዳጅነት ለማግኘት የእኛ ድርሻ እንደ አብርሃም እግዚአብሔርን ማመንና ፈቃዱን ሁሉ ለመፈጸም ፈቃደኛ መሆን ነው። እምነት በድርጊት ሲገለጽ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ግንኙነት እየጠነከረና ወደ ላቀ የወዳጅነት ደረጃ እየተሸጋገረ ይሄዳል።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስም በአዲስ ኪዳን ለደቀ መዛሙርቱ ይህንኑ የወዳጅነት ጥሪ አቅርቧል። "እኔ ያዘዝኋችሁን ሁሉ ብታደርጉ እናንተ ወዳጆቼ ናችሁ" በማለት መታዘዝ የወዳጅነት መለኪያ መሆኑን አስተምሯል (ዮሐንስ 15፡14)። ስለዚህ የአብርሃም ወዳጅነት ለብቻው የተተወ ታሪክ ሳይሆን፣ እኛም ዛሬ በእምነትና በታዘዝ ሕይወት ልንለማመደው የምንችለው የጸጋ በር ነው።
ቃሉ ለእኛም ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ግንኙነት በሕግና በሥርዓት ብቻ ሳይሆን በጥልቅ ፍቅርና መታዘዝ ላይ የተመሠረተ ወዳጅነት ሊሆን እንደሚገባ ያስተምረናል፤ እኛም የጌታን ቃል በታማኝነት እንድንፈጽም ያሳስበናል። "ከእግዚአብሔር ጋር መሄድን" ልማዱ እንዳደረገው እንደ ሄኖክና እንደ አብርሃም፣ እኛም በዕለት ተዕለት ሕይወታችን የልዑል እግዚአብሔር የቅርብ ወዳጆች ሆነን ልንመላለስ ይገባናል።