ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ክርስቲያን የዕለት ተዕለት ሕይወት የመጨረሻውን ታላቅ መመሪያ ሲያስቀምጥ፣ "እንግዲህ ብትበሉም ብትጠጡም ማናቸውንም ነገር ብታደርጉ፣ ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር አድርጉት" በማለት ያዛል (1 ቆሮ 10:31)። "ክብር" የሚለው ቃል በግሪኩ "ዶክሳ" ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን ታላቅነት፣ ቅድስናና ክብደት ከፍ አድርጎ ማሳየትን ያመለክታል። ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር ማድረግ ማለት፣ እጅግ ቀላልና ተራ የሚመስሉ ሰብዓዊ ድርጊቶቻችን እንኳ ሳይቀሩ (እንደ መብላትና መጠጣት ያሉት)၊ የፈጣሪያችንን ስም የሚያስመሰግኑና የእርሱን ባሕርይ የሚያንጸባርቁ መሆን አለባቸው ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ከተማ መብላትና መጠጣት ትልቅ የማኅበራዊና ሃይማኖታዊ ክርክር አስነስቶ ነበር። ሰዎች ለጣዖት የተሠዋውን ሥጋ በመብላት፣ ወይም በግብዣ ላይ ከልክ በላይ በመጠጣት ወንድሞቻቸውን ያሰናክሉ ነበር። የቆሮንቶስ አማኞች መብታቸውን ለማስከበር ሲሉ የጌታን ስም የሚያሰድብ ተግባር ይፈጽሙ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ውዝግብ ለመፍታት፣ ማንኛውም ተግባር ሊመዘን የሚገባው "ለእኔ ይጠቅመኛልን?" በሚል ራስ ወዳድነት ሳይሆን፣ "ይህ ድርጊት የእግዚአብሔርን ስም በሰው ፊት ያከብራልን?" በሚለው የላቀ መለኮታዊ ሚዛን መሆን እንዳለበት አሳያቸው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ትምህርት "መንፈሳዊ" እና "ዓለማዊ" የሚባለውን የሕይወት ክፍፍል ያፈርሰዋል። በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ ቤተ ክርስቲያን መሄድ፣ መጸለይና ማገልገል ብቻ ሳይሆን፣ መብላት፣ መጠጣት፣ መሥራትና መዝናናት ሁሉ አምልኮ ነው። አምልኮ ማለት የሰንበት ቀን ፕሮግራም ሳይሆን የሕይወት ዘመን አኗኗር ነው። ጳውሎስ በቆላስይስ 3:17 ላይ፣ "በቃል ቢሆን ወይም በሥራ የምታደርጉትን ሁሉ… በጌታ በኢየሱስ ስም አድርጉት" እንዳለው፣ ማናቸውም ድርጊታችን ለእግዚአብሔር የሚቀርብ ቅዱስ መሥዋዕት መሆን አለበት። ሕይወታችን ሙሉ በሙሉ የመለኮት ማደሪያ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ ራስን ማስደሰትና እግዚአብሔርን ማስደሰት መጋጨታቸው ነው። የሰው ልጅ በተፈጥሮው የሚበላውም ሆነ የሚጠጣው የገዛ ሥጋውን ፍላጎት ለማርካት ነው። ነገር ግን ጳውሎስ የሚያስተምረን፣ በነጻነታችን ስንጠቀም እንኳ የሌላውን ሰው ድነትና የእግዚአብሔርን ክብር ማስቀደም እንዳለብን ነው። ምግባችን ኃጢአት ባይሆንም፣ ወንድማችንን የሚያሰናክል ከሆነ ያን መብል መተው ለእግዚአብሔር ክብር መስጠት ነው። ነጻነታችን በእግዚአብሔር ክብር ጥላ ሥር መገዛት አለበት።
ቃሉ ለእኛም የሕይወት ኮምፓስ ሆኖ ያገለግላል። ዛሬ በሥራ ቦታችን፣ በትምህርት ቤታችን ወይም በመዝናኛ ስፍራችን የምናደርገው ነገር ሁሉ፣ "ይህ እግዚአብሔርን ያስከብረዋልን?" ተብሎ ሊጠየቅ ይገባል። አነጋገራችን፣ አለባበሳችን፣ የገንዘብ አጠቃቀማችንና ማኅበራዊ ሕይወታችን የእግዚአብሔርን ስም የሚያስመሰግን መሆን አለበት። ሰዎች የእኛን የዕለት ተዕለት ኑሮ አይተው በሰማይ ያለውን አባታችንን ሊያከብሩት ይገባል። እያንዳንዱ የሕይወት ቅጽበት ለአምላክ ክብር የተሰጠ መድረክ ነው።
በማጠቃለያ፣ ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር ማድረግ የክርስትና ሕይወት የመጨረሻው ግብ ነው። "ተራ የሚመስለው የዕለት ተዕለት ተግባራችን፣ በፍቅርና በቅድስና ሲደረግ የሰማይን ዙፋን የሚያስደስት ታላቅ አምልኮ ይሆናል" እንደሚባለው፣ ለክርስቲያን አነስተኛና ትልቅ ኃጢአት እንደሌለ ሁሉ፣ አነስተኛና ትልቅ አምልኮም የለም። ሕይወታችንን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር ክብር አሳልፈን በመስጠት፣ የምድር ቆይታችንን የጌታ ውዳሴ ማሳያ ልናደርገው ይገባል።