ባለን ነገር እንድንረካ ለምን ታዘዝን (ዕብራውያን 13፡5)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የአማኞችን የዕለት ተዕለት ኑሮ በተመለከተ ሲመክር "አካሄዳችሁ ገንዘብን ያለ መውደድ ይሁን፥ ባላችሁ ነገር እርኩ፤ እርሱ ራሱ። አልለቅህም ከቶም አልተውህም ብሎአልና" በማለት ጥልቅ መንፈሳዊ መመሪያ ያስተላልፋል (ዕብራውያን 13፡5)። "እርካታ" (በግሪክኛው ‘አውታርኬያ’) ማለት በውጫዊ ሁኔታዎች ወይም በቁሳቁስ ብዛት ላይ ያልተመሠረተ፥ ከውስጥ የሚመነጭ የነፍስ ሙሉነትና ሰላም ማለት ነው። ባለን ነገር እንድንረካ የታዘዝነው ደኅንነታችን በንብረት ሳይሆን በእግዚአብሔር ላይ ብቻ የተመሠረተ መሆን ስላለበት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የዕብራውያን አማኞች በእምነታቸው ምክንያት ንብረታቸውን ተነጥቀውና ቤታቸውን ጥለው የተሰደዱ ነበሩ (ዕብራውያን 10፡34)። በድህነትና በመከራ ውስጥ ሲያልፉ፣ የቀድሞ ሀብታቸውን መናፈቅና ገንዘብን በመውደድ ወደ ኋላ የማፈግፈግ ትልቅ ፈተና ገጥሟቸው ነበር። ጸሐፊው ይህንን በመረዳት፥ እውነተኛው የሕይወት መሠረት የተሰረቀባቸው ገንዘብ ሳይሆን ፈጽሞ የማይተዋቸው አምላክ መሆኑን በማስታወስ፥ የገንዘብን ፍቅር ከልባቸው እንዲነቅሉ መከራቸው።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር መጽሐፍ ቅዱስ አስራተኛውን ትእዛዝ "የባልንጀራህን ቤት አትመኝ" በማለት ስግብግብነትን ይከለክላል (ዘጸአት 20፡17)። ሐዋርያው ጳውሎስም "ገንዘብን መውደድ የክፋት ሁሉ ሥር ነው" በማለት ያስጠነቅቃል (1 ጢሞቴዎስ 6፡10)። ገንዘብን መውደድ ኃጢአት የሚሆነው በእግዚአብሔር መታመንን ተክቶ ጣዖት ስለሚሆን ነው። የእግዚአብሔር ቃል እንደሚለው፥ እኛ ወደዚህ ዓለም ምንም አላመጣንም፥ ምንም ይዘን አንሄድምና ባለን ነገር መርካት መንፈሳዊ ግዴታችን ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትእዛዝ ውጥረት በቁሳዊ ሀብትና በመንፈሳዊ አቅርቦት መካከል ባለው ፍልሚያ ላይ ነው። የገንዘብ ፍቅር የሰውን ልብ ከእግዚአብሔር ያርቃል። ሀብት መቼም ቢሆን "በቃኝ" የሚል ስሜት አይሰጥም። እግዚአብሔር ግን የሕይወታችን ፈጣሪና አቅራቢ በመሆኑ፥ "ባላችሁ ነገር እርኩ" ብሎ ሲያዝዝ፥ የጎደለውን እርሱ እንደሚሞላ ቃል ኪዳን እየገባልን ነው። እርካታ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ አቅርቦት ላይ ሙሉ በሙሉ መደገፍ ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው ያልያዘውን ነገር ይመኛል፤ የሌላውን እያየ ይቅበጠበጣል። ይህ ስግብግብነት ሰውን ወደ ጭንቀት፣ ወደ ውድድርና ወደ ሕሊና ዕረፍት ማጣት ይመራዋል። ነገር ግን እውነተኛ ሰላም የሚመጣው ያጣነውን ከመቁጠር ይልቅ ያለንን ነገር በእግዚአብሔር ፊት በምስጋና ስንቀበል ነው። ገንዘብ ዛሬ ኖሮ ነገ ሊጠፋ ይችላል፤ ልባችንን በገንዘብ ላይ ካደረግን ኑሯችን ሁሉ የፍርሃት ይሆናል።

ቃሉ ለእኛም በተለይም ቁሳዊነት በነገሠበት በዚህ ዘመን ታላቅ የሕይወት ሚዛን ይሰጠናል። ዛሬ ዓለም "ብዙ ባገኘህ መጠን ደስተኛ ትሆናለህ" ብትልም፥ እኛ ግን ደስታችንን በክርስቶስ ማግኘት አለብን። "እውነተኛ ሀብት የገንዘብ ብዛት ሳይሆን የልብ እርካታ ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም እግዚአብሔር በሰጠን ነገር ረክተን ከስግብግብነት ርቀን በሰላም ልንኖር ይገባል።