የዕብራውያን ጸሐፊ አማኞች በገንዘብ ፋንታ በእግዚአብሔር እንዲታመኑ ሲመክር "እርሱ ራሱ። አልለቅህም ከቶም አልተውህም ብሎአልና" በማለት ታላቁን ቃል ኪዳን ይጠቅሳል (ዕብራውያን 13፡5)። ይህ ቃል በግሪክኛው መሠረታዊ ጽሑፍ ውስጥ እጅግ ጠንካራ በሆኑ አፍራሽ ቃላት የተዋቀረ ሲሆን፥ "በምንም ዓይነት ሁኔታ፣ ፈጽሞ፣ በጭራሽ ጥዬህ አልሄድም፤ አላቋርጥህም፣ አልረሳህም" የሚል ጥልቅ መለኮታዊ ማረጋገጫና የማይነቃነቅ የአምላክ ዋስትና ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ይህ ቃል መጀመሪያ የተነገረው እግዚአብሔር ለሙሴና ለኢያሱ በሰጠው የኪዳን ቃል ላይ ነው (ዘዳግም 31፡6፤ ኢያሱ 1፡5)። ኢያሱ ታላቁ መሪ ሙሴ ከሞተ በኋላ ሕዝቡን ለመምራት ሲፈራ፥ እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር እንደሚሆን ቃል ገብቶለታል። የዕብራውያን ክርስቲያኖችም በስደት ምክንያት ወዳጆቻቸውን፣ ሀብታቸውንና መሪዎቻቸውን አጥተው በብቸኝነት ፍርሃት ውስጥ ነበሩ። ጸሐፊው የጥንቱን ኪዳን በማምጣት፥ አምላክ በዘመናት ሁሉ ለሕዝቡ የሚሰጠው ተስፋ የማይለወጥ መሆኑን አስታወሳቸው።
ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር ይህ ቃል የእግዚአብሔርን የቃል ኪዳን ታማኝነት (በዕብራይስጡ ‘ሄሴድ’) ያሳያል። እግዚአብሔር በገባው ኪዳን መሠረት ሕዝቡን አሳልፎ መስጠት አይችልም። ምንም እንኳ የሰው ልጅ ታማኝነቱ ቢጎድልም፥ እግዚአብሔር ራሱን ሊክድ አይችልምና ለቃሉ ታማኝ ሆኖ ይኖራል (2 ጢሞቴዎስ 2፡13)። ይህ "አልተውህም" የሚለው አዋጅ ሁኔታዎች ቢለዋወጡም የእግዚአብሔር ሕልውና ከአማኙ ጋር በሕጋዊ መንገድ ለዘላለም የተቆራኘ መሆኑን ያረጋግጣል።
በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትምህርት ውጥረት በሚታየው መከራና በማይታየው የእግዚአብሔር መገኘት መካከል ነው። ሰዎች በችግር ውስጥ ሲያልፉ "እግዚአብሔር ጥሎኛል" ብለው ማሰብ ይጀምራሉ። መከራ የእግዚአብሔር መራቅ ምልክት ይመስላቸዋል። ነገር ግን ቃሉ የሚያስተምረን በእሳትና በውኃ ውስጥ ስናልፍ እርሱ አብሮን መኖሩን ነው እንጂ፥ እሳቱን ሙሉ በሙሉ እንደሚያጠፋው አይደለም። የእርሱ አለመተው መከራን በማስቀረት ሳይሆን በመከራው ውስጥ አብሮን በመሆን ይገለጻል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ብቸኝነትን እጅግ ይፈራል፤ ወዳጅ፣ ዘመድ ወይም ገንዘብ ጥሎት ሲሄድ የሕይወት ትርጉም ያጣል። ሰዎች ሊከዱ ይችላሉ፣ ጓደኞች በችግር ጊዜ ጀርባ ሊሰጡ ይችላሉ። ነገር ግን እግዚአብሔር እንደ ሰው አይደለም። እርሱ በሚያስፈራው የሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ እንኳ የቅርብ ወዳጅ ሆኖ ይጓዛል። ይህ ቃል ለተሰበረና ለተተወ የሰው ልብ ከምንም በላይ ታላቅ የመንፈስ ማጽናኛና የመኖር ጉልበት ነው።
ቃሉ ለእኛም በማንኛውም የሕይወት ማዕበል ውስጥ ጸጥታንና ድፍረትን ይሰጠናል። ዛሬ ሰዎች ጥለውን ቢሄዱም ወይም ባዶነት ቢሰማንም፥ የሰማዩ አባታችን ግን ከእኛ ጋር ነው። "በጨለማ ሸለቆ ውስጥ ብርሃን የሚሆነው ፈጽሞ የማይተወን አምላክ መገኘት ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም አምላካችን እንደማይተወን አምነን ያለ ፍርሃት በእምነት ጎዳና ልንጓዝ ይገባል።