በዕብራውያን 11፡35 ላይ የሚበልጠው ትንሣኤ የተባለው ምንድን ነው?

የዕብራውያን ጸሐፊ የእምነት ጀግኖችን መስዋዕትነት ሲዘረዝር "ሴቶች ሙታናቸውን በትንሣኤ ተቀበሉ፤ ሌሎችም የሚበልጠውን ትንሣኤ እንዲያገኙ ነጻ መውጣትን ሳይቀበሉ እስከ ሞት ድረስ ተደበደቡ" በማለት እጅግ አስደናቂ ታሪክ ያቀርባል (ዕብራውያን 11፡35)። "የሚበልጠው ትንሣኤ" የተባለው ቃል በትንቢትና በሐዲስ ኪዳን የተገለጠውን፣ ዳግም የማይሞቱበትንና ከክርስቶስ ጋር በክብር የሚኖሩበትን ዘላለማዊ የትንሣኤ ሕይወት ለማመልከት የተነገረ ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ይህ ክፍል የሚያስታውሰው በነቢዩ ኤልያስና ኤልሳዕ ዘመን የነበሩ ሴቶች የሞቱ ልጆቻቸው በተአምር ወደ ምድራዊ ሕይወት እንደተመለሱላቸው ነው (1 ነገሥት 17፤ 2 ነገሥት 4)። ነገር ግን ጸሐፊው አያይዞ የሚያነሳው በመቃብያን ዘመን (ከክርስቶስ ልደት በፊት) የነበሩት አይሁዳውያን ሰማዕታት ያሳለፉትን ዘግናኝ ስደት ነው። እነዚህ ሰማዕታት እምነታቸውን ከካዱ በሕይወት እንዲኖሩ (ነጻ እንዲወጡ) ዕድል ተሰጥቷቸው ነበር፤ እነርሱ ግን ጊዜያዊውን ምድራዊ ሕይወት ንቀው ስለ እግዚአብሔር ሲሉ መሰየፍን መረጡ።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር ሁለት ዓይነት የትንሣኤ ታሪኮች አሉ። አንደኛው እንደ አልዓዛርና የሴቶች ልጆች ዓይነት ትንሣኤ ሲሆን፥ እነዚህ ሰዎች ከሞት ቢነሱም በኋላ ተመልሰው ሞተዋል። ነገር ግን ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ያመጣው "የሚበልጠው ትንሣኤ" ማንም የማይነጥቀው፣ የማይበሰብሰውና የሞት ሥልጣን ፈጽሞ የሌለበት ሕጋዊ የዘላለም ሕይወት ነው (1 ቆሮንቶስ 15፡42-44)። ሰማዕታቱ ይህንን ሕጋዊ የዘላለም ኪዳን ተስፋ ስላደረጉ ምድራዊውን ሕይወት በድፍረት ሰጡ።

በሥነ መለኮታዊ አውድ እዚህ ላይ ያለው ታላቅ ውጥረት በጊዜያዊ ነጻ መውጣትና በዘላለማዊ ክብር መካከል የተደረገው ምርጫ ነው። የሰው ልጅ ነፍሱን ለማዳን ሲል እምነቱን የመካድ ከባድ ፈተና ይገጥመዋል። ነገር ግን እነዚህ ጀግኖች ሥጋቸው ሲቆራረጥ ነጻ መውጣትን አልፈለጉም። ምክንያቱም ከዚህ ከሚያልፈው ዓለም ሥቃይ ይልቅ ወደፊት ከእግዚአብሔር ዘንድ የሚጠብቃቸው ክብር እጅግ እንደሚበልጥ በመንፈሳዊ ዓይን አይተዋል። የሚበልጠው ትንሣኤ የሞትን ፍርሃት አሸንፏል።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው ሥቃይን ይጠላል፣ መሞትንም ይፈራል። ሰማዕታቱ ሥቃይ አልተሰማቸውም ማለት አይደለም፤ ነገር ግን ሥቃያቸውን የሚያስረሳ ታላቅ ተስፋ በውስጣቸው ነበረ። እግዚአብሔርን አክደው ሥጋቸውን ከማዳን ይልቅ፣ በእምነት ጸንተው ነፍሳቸውን ለፈጣሪ አሳልፈው መስጠትን እንደ ክብር ቆጠሩት። ይህ የእምነት ጫፍ ሰውን ከሥጋዊ ፍላጎት በላይ ከፍ የሚያደርግ መንፈሳዊ ጀግንነት ነው።

ቃሉ ለእኛም እምነታችንን በምድራዊ ጥቅምና ጊዜያዊ ምቾት እንዳንለውጥ ታላቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬም ለእውነት ስንቆም መከራ ሊገጥመን ይችላል፤ ሆኖም መጨረሻችን የክብር ትንሣኤ መሆኑን ማወቅ አለብን። "የሚጠፋውን ሕይወት የሰጠ፥ የማይጠፋውን አክሊል ይቀበላል" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም የሚበልጠውን ትንሣኤ ተስፋ በማድረግ ፈተናን ሁሉ በእምነት ጽናት ልናልፍ ይገባል።