የዕብራውያን ጸሐፊ በምዕራፍ 11 ላይ ያሉትን የእምነት ጀግኖች ታሪክ ከዘረዘረ በኋላ ምዕራፍ 12ን ሲጀምር "እንግዲህ እነዚህን የሚያህሉ ምስክሮች እንደ ደመና በዙሪያችን ካሉልን… በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ" በማለት ኃይለኛ ማበረታቻ ይሰጣል (ዕብራውያን 12፡1)። "ምስክሮች" (በግሪክኛው ‘ማርቱሬስ’) የተባሉት ቀደም ሲል የተጠቀሱት እንደ አብርሃም፣ ሙሴ፣ ዳዊትና ሌሎችም የእምነት አባቶች ሲሆኑ፥ "ደመና" የሚለው አገላለጽ ደግሞ ቁጥራቸው እጅግ ብዙ የሆነና ሰማይን የሸፈነ ታላቅ መንፈሳዊ ጉባኤ መሆናቸውን ያመለክታል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት ግሪካውያንና ሮማውያን ታላላቅ የስፖርት ውድድሮችን (ኦሎምፒክን) በአምፊቲያትር (ስታዲየም) ውስጥ ያካሂዱ ነበር። አትሌቶቹ በሚሮጡበት ጊዜ በዙሪያቸው ያሉት በሺዎች የሚቆጠሩ ተመልካቾች በከፍተኛ ድምጽ ያበረታቷቸዋል። ጸሐፊው ይህንን የታወቀ ሥዕል በመጠቀም፥ አማኞች በምድር ላይ የሚያደርጉትን የእምነት ሩጫ በሰማይ ያሉ ቅዱሳን (ውድድሩን በድል ያጠናቀቁት) እንደ ስታዲየም ታዳሚዎች ሆነው እየተመለከቱና እያበረታቱ መሆናቸውን በሚገባ አስረድቷል።
ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር እነዚህ ሰዎች "ምስክሮች" የተባሉት ዝም ብለው ተመልካቾች ስለሆኑ ብቻ ሳይሆን፥ እግዚአብሔር ታማኝ እንደሆነ በሕይወታቸው ሕጋዊ ምስክርነት ስለሰጡ ነው። መከራን አልፈው፣ ባሕር ከፍለው፣ የአንበሳን አፍ ዘግተው እምነታቸውን በድል አጠናቀዋል (ዕብራውያን 11፡33)። የእነርሱ ሕይወትና ያገኙት የጽድቅ አክሊል፥ ዛሬ በሩጫ ላይ ላለነው አማኞች የእግዚአብሔር ቃል ኪዳን የማይነቃነቅ እውነት ለመሆኑ ሕያው የፍርድ ቤት ማስረጃ (ምስክር) ነው።
በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትምህርት ውጥረት አሁን በምድር እያገለገለች ባለችው (የምትጋደለው) ቤተ ክርስቲያንና በሰማይ ድል በነሳችው ቤተ ክርስቲያን መካከል ያለውን መንፈሳዊ ትስስር ማሳየቱ ነው። እኛ ብቻችንን አይደለንም። የጀመርነው ሩጫ አዲስ አይደለም፤ ከእኛ በፊት ብዙዎች የሮጡትና ያሸነፉት ሩጫ ነው። የደመናው ጉባኤ መኖር፥ በስደትና በመከራ ለደከሙት ክርስቲያኖች ተስፋ እንዳይቆርጡና የቅብብሎሹን በትር እስከ መጨረሻው ይዘው እንዲዘልቁ የሚያደርግ መለኮታዊ ኃይል ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ሩጫ ሲረዝምበትና ፈተና ሲበዛበት ብቸኝነት ይሰማዋል፤ "እኔ ብቻ ነኝ የምሰቃየው" ብሎ ያስባል። ነገር ግን ወደ ላይ ቀና ብሎ የእነዚህን አባቶች የድል ታሪክ ሲያይ አዲስ ጉልበት ያገኛል። አብርሃም ልጁን ለመሠዋት አልገደደውምን? ዮሴፍ በጉድጓድ አልተጣለምን? እነዚህ ሁሉ አሸንፈው አልፈዋል። የእነርሱ ድል የእኛም ድል መሆኑን ማወቅ መንፈሳዊ ድካምን ያስወግዳል።
ቃሉ ለእኛም የጀመርነውን የክርስትና ሩጫ አቋርጠን እንዳንወጣ ብርቱ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በእምነት ጸንተን ስንሮጥ ታላላቅ ምስክሮች በዙሪያችን አሉ። "የቀደሙት አባቶች የድል ታሪክ፥ ለኋለኞቹ የሩጫ ጉልበት ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በፊታችን ያለውን የክርስትና ሩጫ እነርሱን አብነት በማድረግና እግዚአብሔርን በመታመን በድል ልናጠናቅቅ ይገባል።