ቅዱስ ቃሉ የድነትን መሰረት ሲያስረዳ "እነሆ በጽዮን የእንቅፋት ድንጋይና የማሰናከያ ዓለት አኖራለሁ፤ በእርሱ የሚያምን ሁሉ አያፍርም" ይለናል (ሮሜ 9:33)። "አያፍርም" የሚለው ቃል እዚህ ላይ ተስፋ አለመቁረጥን፣ ውርደት አለመገጠምን፣ እንዲሁም በፍርድ ቀን ፊት አለመደፋትን የሚያመለክት ነው። ይህ ማለት በክርስቶስ ላይ እምነቱን የጣለ ሰው በመጨረሻው ዘመን ፍጹም ዋስትናና ድልን ያገኛል ማለት ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ፣ ይህ ቃል የተወሰደው ከነቢዩ ኢሳይያስ ትንቢት ነው። እስራኤላውያን በራሳቸው የሕግ ሥራና ጽድቅ በመመካታቸው ምክንያት፣ በጸጋ ብቻ ለሚገኘው መዳን መሰረት የሆነው ክርስቶስ ለእነርሱ "የእንቅፋት ድንጋይ" ሆነባቸው። ነገር ግን ራሳቸውን ዝቅ አድርገው በዚህ በተመረጠው የማዕዘን ድንጋይ ላይ እምነታቸውን የገነቡ ሁሉ ከውድቀትና ከዘላለም ውርደት ዳኑ።
ይህንን ማረጋገጫ ሌላው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍልም በስፋት ይደግፈዋል። ሐዋርያው ጴጥሮስ ይህንኑ ቃል በመድገም፣ ክርስቶስ ለሚያምኑት የከበረ የማዕዘን ራስ እንደሆነና የማያምኑ ግን እንደሚያሰናክላቸው ቃሉ ይነግረናል (1 ጴጥሮስ 2:6-8)። በእርሱ ማመን ማለት ሕይወትን ሙሉ በሙሉ በእርሱ የማዳን ሥራ ላይ መጣልና በእርሱ ብቻ መታመን ማለት ነው።
የዚህ እውነት ውጥረት የሚፈጠረው ሰው በራሱ አቅም ጽድቅን ለማግኘት በሚያደርገው ትግልና፣ እግዚአብሔር ባዘጋጀው መንገድ ላይ በማረፍ መካከል ነው። በሥራው የሚመካ ሁሉ በመጨረሻ በእግዚአብሔር ቅድስና ፊት ማፈሩ አይቀርም፤ ነገር ግን የገዛ ጽድቁን ትቶ በክርስቶስ መስቀል ላይ የተደገፈ ሰው ፍጹም መለኮታዊ ከለላ ስላለው መቼም አያፍርም።
ቃሉ ለእኛም የምንደገፍበትን መሠረት እንድንመረምር ያሳስበናል። በገንዘብ፣ በዕውቀት፣ ወይም በሰዎች ላይ የሚጣል ተስፋ ውርደትን ሊያመጣ ይችላል፤ ነገር ግን ሕይወታችንን በክርስቶስ ላይ ከገነባን ምንም ዓይነት የሕይወት ማዕበልም ሆነ የዘላለም ፍርድ ሊያሳፍረን እንደማይችል ታላቅ መጽናናትን ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛው ክብር የሚገኘው በክርስቶስ ብቻ ነው። "በገዛ ራሱ ሥራ የሚመካ በመጨረሻው ፊቱን ይደፋል፤ በክርስቶስ አዳኝነት የታመነ ግን በዘላለም አደባባይ አክሊልን ይቀዳጃል" እንደሚባለው፣ እምነታችንን በማያሳፍረው ዓለት ላይ ልናጸና ይገባናል።