"ከመጥምቁ ከዮሐንስ ዘመን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ መንግሥተ ሰማያት ትገፋለች፥ ግፈኞችም ይናጠቃታል" (ማቴ 11:12) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እግዚአብሔር መንግሥት መንፈሳዊ ተለዋዋጭነት እጅግ ጥልቅ እና ኃይለኛ የሆነ ትምህርት ሰጥቷል። በግሪኩ ቋንቋ "ቢያዜታይ" የተባለው ቃል "በኃይል መገፋፋትን" ወይም "በብርቱ መገስገስን" ሲያመለክት፣ "ቢያስታይ" የሚለው ቃል ደግሞ "ኃያላን" ወይም "በብርቱ የሚጋደሉ" ሰዎችን ይገልጻል። ይህ አዋጅ፣ የእግዚአብሔር መንግሥት በምድር ላይ ስትሰፋ ያለውን ኃይለኛ መንፈሳዊ ፍልሚያ እና አማኞች ተስፋውን ለመውረስ ሊኖራቸው የሚገባውን መንፈሳዊ ቅንዓት የሚያሳይ ታላቅ የሥነ-መለኮት ትምህርት ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ መጥምቁ ዮሐንስ እስኪመጣ ድረስ እስራኤላውያን መሢሑን በጸጥታ እና በሃይማኖታዊ ሥርዓት ይጠብቁ ነበር። ነገር ግን ዮሐንስ በምድረ በዳ ተነስቶ የንስሐን ጥሪ ሲያውጅ፣ ታላቅ መንፈሳዊ መነቃቃት ተፈጠረ። ሕጉና ነቢያት እስከ ዮሐንስ ነበሩ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የእግዚአብሔር መንግሥት ይሰበካል፥ ሁሉም ወደ እርስዋ በኃይል ይገባል (ሉቃ 16:16)። የክርስቶስ ወንጌል በተሰበከ ጊዜ ሰዎች ሃይማኖታዊውን ልማድ እና የፈሪሳውያንን ሕግ ጥሰው፣ በታላቅ የልብ መሻት እና ጥማት ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ለመግባት መንፈሳዊ ግፊያ ጀመሩ።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በሁለት አቅጣጫ የሚታይ ነው። አንደኛው፣ የእግዚአብሔር መንግሥት ከጨለማው ዓለም የሚገጥማትን ኃይለኛ ተቃውሞ ያሳያል። መጥምቁ ዮሐንስ በሄሮድስ መታሰሩ፣ ብርሃን ወደ ዓለም መጥቶ ሰዎች ግን ጨለማን ስለ ወደዱ የሚፈጠረውን የዓለምን ጠላትነት ያሳያል (ዮሐ 3:19)። ሁለተኛው እና ዋነኛው ትርጉም ግን፣ መንግሥተ ሰማያት ለላላ፣ ለሰነፈ እና ቸልተኛ ለሆነ ሃይማኖታዊ ሕይወት እጅ እንደማትሰጥ ማሳየቱ ነው። ግፈኞች (ኃያላን) የሚባሉት በሥጋዊ ኃይል የሚጣሉ ሳይሆኑ፣ በጸሎት፣ በጾም፣ በንስሐ እና በጽኑ እምነት የእግዚአብሔርን ተስፋ ለመውረስ ቆርጠው የተነሱ መንፈሳዊ ተጋዳዮች ናቸው።
የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ ይህ የጌታ ቃል በመንፈሳዊ ውጊያ ውስጥ ያለንን የድል አድራጊነት አቋም የሚያጸና ነው። ክርስትና የዝምታ እና የፍርሃት ጉዞ ሳይሆን፣ የጨለማውን አሠራር ሰብሮ የማለፍ ኃይለኛ ውጊያ ነው። መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና (ኤፌ 6:12)፣ እኛም ይህንን ውጊያ የምናሸንፈው በሥጋዊ ክንድ አይደለም። መንፈሳዊውን ጦርነት ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል የሆነውን የመንፈስን ሰይፍ አጥብቀን ልንይዝ ይገባል (ኤፌ 6:17)። ያዕቆብ መልአኩን ታግሎ አልለቅህም ብሎ በረከቱን እንደተናጠቀው (ዘፍ 32:26)፣ ዛሬም ቤተ ክርስቲያን የሰማይን ደጃፍ በኃይለኛ የጸሎት ማንኳኳት እና በመንፈስ ቅዱስ እሳት ተሞልታ የእግዚአብሔርን ተስፋ መናጠቅ አለባት።
በመጨረሻም፣ መንግሥተ ሰማያት ትገፋለች የሚለው ቃል መንፈሳዊ ስንፍናን አውልቀን የቅንዓትን ካባ እንድንለብስ የሚጠራን መለኮታዊ ደወል መሆኑን ልንገነዘብ ይገባል። ጠላት ዝም ብሎ ተስፋችንን አሳልፎ አይሰጥም፤ እኛም ዝም ብለን ፈቃዳችንን ለጠላት አንሰጥም። ዘወትር በመጸለይ እና ባለመታከት በእምነት መጋደል አለብን (ሉቃ 18:1)። ይህ እውነት፣ በምድር ላይ ስንመላለስ መንፈሳዊ ቸልተኝነትን አስወግደን፣ በጾም፣ በጸሎት፣ እና በቃሉ እውነት ጸንተን በመቆም የእግዚአብሔርን መንግሥት በረከቶች በቅዱስ ቅንዓት እንድንወርስ በግልጽ ያስተምረናል።