ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ይህ ሕዝብ በከንፈሩ ያከብረኛል፥ ልቡ ግን ከእኔ በጣም የራቀ ነው” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 15፡8)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ጻፎችና ፈሪሳውያን የሽማግሌዎችን ወግ በማክበር የእግዚአብሔርን ትእዛዝ መተላለፋቸውን ኢየሱስ ባጋለጠበት ወቅት ሲሆን፣ ትምህርቱንም ከነቢዩ ኢሳይያስ ትንቢት በመጥቀስ አረጋግጧል (ኢሳይያስ 29፡13)። እዚህ ላይ “በከንፈሩ ያከብረኛል” የሚለው ሐረግ ውጫዊ የሆነን ሃይማኖታዊ ሥርዓት፣ የቃላት አምልኮን እና የውሸት ቅድስናን ሲያመለክት፣ “ልቡ ግን ከእኔ የራቀ ነው” የሚለው ደግሞ የሰውን ውስጣዊ ማንነት ለእግዚአብሔር ቃል አለመገዛት እና መንፈሳዊ ባዶነትን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ እውነተኛ አምልኮ ከውጫዊ ትዕይንት ይልቅ የልብን መታደስ የሚጠይቅ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ሕግን መጠበቅ እና ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን መፈጸም የጽድቅ ሁሉ መለኪያ ተደርጎ ይወሰድ ነበር። ፈሪሳውያን ከእግዚአብሔር ሕግ ይልቅ የሰውን ወግ እና ባህል በማስቀደም፣ አምልኮን ወደ ሜካኒካዊ እና ስሜት አልባ ሥርዓት ቀይረውት ነበር። አባታቸውንና እናታቸውን ከመጦር ይልቅ ለእግዚአብሔር መባ (ቁርባን) አድርገናል በማለት ኃላፊነታቸውን መሸሻቸው፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አሳዛኝ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ተግባር ነበር (ማርቆስ 7፡11)። ይህን ሲያደርጉ ሕጉን የጠበቁ ቢመስላቸውም፣ ፍትሕን እና ምሕረትን ግን በመተው የእግዚአብሔርን ልብ አሳዝነዋል (ማቴዎስ 23፡23)።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው እግዚአብሔር ከሰው ልጆች በሚፈልገው እውነተኛ አምልኮ እና የልብ መገዛት ላይ ነው። ፈሪሳውያን አፋቸው በምስጋና የተሞላ ቢሆንም፣ ልባቸው ግን በትዕቢት፣ በግብዝነት እና በክፋት የተሞላ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔር የሚያየው የሰውን ውጫዊ ገጽታ ሳይሆን ልብን መሆኑን አጥብቆ ያስተምረናል (1ኛ ሳሙኤል 16፡7)። በከንፈር ብቻ የሚደረግ አምልኮ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት የሌለው እና ከንቱ መሆኑን ክርስቶስ አጋልጧል። እውነተኛ አምላኪዎች አብን በመንፈስና በእውነት ሊያመልኩት እንደሚገባ፣ እግዚአብሔርም መንፈስ ስለሆነ የሚሰግዱለት ሁሉ በእውነት ሊሰግዱለት እንደሚገባ መለኮታዊው ቃል ያስገነዝበናል (ዮሐንስ 4፡23-24)።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ሰው ራሱን እያታለለ እግዚአብሔርን እያመለከ ያለ በሚመስለው የግብዝነት ሕይወት ላይ ነው። ኢየሱስ የፈሪሳውያንን ድብቅ ማንነት ሲገልጥ፣ ሰውን የሚያረክሰው ከአፍ የሚወጣው እንጂ ወደ አፍ የሚገባው አለመሆኑን አስረድቷል (ማቴዎስ 15፡11)። ክፋት፣ ዝሙት፣ መስረቅ፣ በውሸት መመስከር እና ስድብ ከልብ የሚወጡ እና ሰውን የሚያረክሱ መሆናቸውን በመግለጽ፣ የችግሩ ሁሉ ምንጭ የልብ መበላሸት መሆኑን አሳይቷል (ማቴዎስ 15፡18-19)። ይህ እውነት የሚያሳየው፣ ውጫዊው አካላችን በሃይማኖታዊ ሥርዓት አምሮ ቢታይም፣ ውስጣችን በእግዚአብሔር ቃል ካልተቀረጸ አምልኳችን ሁሉ ከንቱ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ አምልኳችን ልማዳዊ እና ስሜት አልባ እንዳይሆን ሁልጊዜ ልባችንን መመርመር እንዳለብን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ አምልኳችን በውጫዊ ሥርዓት ላይ ሳይሆን በልብ ንጽሕና ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በከንፈራችን ከምንዘምረው እና ከምንጸልየው በላይ፣ ሕይወታችንን እና ልባችንን ለእርሱ ታዛዥ ማድረግ፣ እንዲሁም ከሰዎች ወግ ይልቅ ለመለኮታዊው ቃል ፍጹም ቅድሚያ መስጠት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ከግብዝነት ርቀን በቅንነት እና በእውነት እግዚአብሔርን እንድንፈልግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በከንፈር ማክበር ብቻ ሳይሆን ፈቃዱን በሕይወታችን በመኖር ደስ ማሰኘት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛ አምልኮ የሚለካው ከንፈር በሚያወጣው ቃላት ብዛትና ድምቀት ሳይሆን፣ ልብ ለእግዚአብሔር በሚሰጠው ፍጹም እና ዝምተኛ መታዘዝ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።