በኤፌሶን 5፡19 እና በቆላስይስ 3፡16 ላይ የተጠቀሱት መዝሙራት፣ ውዳሴና መንፈሳዊ ዝማሬዎች ምንድን ናቸው?

ሐዋርያው ጳውሎስ በመንፈስ ቅዱስ ስለ መሞላት ሲያስተምር፣ የዚህ ሙላት ውጫዊ መገለጫ የሆነውን የአምልኮ ሥርዓት ሲገልጽ፣ "በመዝሙርና በውዳሴ በመንፈሳዊም ዝማሬ እርስ በርሳችሁ ተነጋገሩ" ይላል (ኤፌሶን 5፡19፣ ቆላስይስ 3፡16)። እነዚህ ሦስት ቃላት በመጀመሪያይቱ ቤተ ክርስቲያን የነበረውን እጅግ የበለጸገ፣ የተለያየና መንፈሳዊነት የሞላበትን የአምልኮና የሙዚቃ ዓይነት የሚያመለክቱ መለኮታዊ መመሪያዎች ናቸው።

"መዝሙር" (በግሪኩ ፕሳልሞስ) የሚለው ቃል ዋነኛ መሠረቱን ያደረገው በብሉይ ኪዳን የመዝሙረ ዳዊት መጽሐፍ ላይ ነው። እነዚህ መዝሙራት ብዙውን ጊዜ በበገና ወይም በልዩ ልዩ የሙዚቃ መሣሪያዎች ታጅበው የሚዘመሩ፣ የእግዚአብሔርን ኃይል፣ ታሪክና ፍርድ የሚገልጹ ጥልቅ የቅኔ ቃላት ነበሩ። ጥንታውያን ክርስቲያኖች የአይሁድን ምኩራብ ሥርዓት በመውረስ እነዚህን መዝሙራት ለክርስቶስ ክብር ይዘምሩ ነበር።

"ውዳሴ" ወይም ሃይማኖታዊ መዝሙር (በግሪኩ ሂምኖስ) የሚለው ደግሞ በቀጥታ ለእግዚአብሔር፣ ለክርስቶስ ወይም ለመንፈስ ቅዱስ የሚቀርብ የውዳሴና የክብር ቃል ነው። ይህ ዝማሬ የክርስቶስን አዳኝነት፣ የመስቀሉን ሥራና መለኮታዊ ባሕሪውን ከፍ አድርጎ የሚሰቅል ነው። "መንፈሳዊ ዝማሬ" (በግሪኩ ኦዴ ፕኒውማቲኬ) የተባለው ደግሞ አስቀድሞ ከተጻፈው ውጪ በመንፈስ ቅዱስ መሪነትና ቅኝት በዚያው ቅጽበት የሚፈልቅ የነፍስ ቃላትና ድንገተኛ መዝሙርን ያመለክታል።

በነገረ መለኮት ጥናት እነዚህ ዝማሬዎች ለእግዚአብሔር ከመቅረባቸውም ባሻገር፣ "እርስ በርሳችሁ ተነጋገሩ" ወይም "ተማማሩ" እንደሚል፣ እጅግ ጠንካራ የሆነ የማስተማሪያና የመገሠጫ መሣሪያዎች ነበሩ። እውነተኛ መዝሙር ስሜትን ከማስደሰት አልፎ፣ የክርስቶስን ቃል በሙላት የሚያሳድርና አማኞችን በእምነት የሚያንጽ መሆን አለበት።

ቃሉ ለእኛም ስለ ቤተ ክርስቲያን አምልኮ ታላቅ መመሪያ ይሰጠናል። ዛሬ አንዳንድ ጊዜ መዝሙሮቻችን ወደ ሥጋዊ ዘፈን ወይም ሥነ-መለኮታዊ ይዘት ወደሌላቸው ባዶ ቃላት ያዘነብላሉ። ነገር ግን እኛ በመንፈስ የተሞላን ከሆንን፣ ዝማሬያችን ቃሉን መሠረት ያደረገ፣ እግዚአብሔርን የሚያከብርና ምእመናንን ወደ መንፈሳዊ ብስለት የሚያሳድግ ልዩ ልዩ ዓይነት (መዝሙር፣ ውዳሴና መንፈሳዊ ዝማሬ) ሊሆን ይገባል።

ዝማሬ የመንፈስ ሙላት ፍሬ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ "እስትንፋስ ያለው ሁሉ እግዚአብሔርን ያመስግን" (መዝሙር 150፡6) እንደሚል፣ የእግዚአብሔርን ጸጋና ቸርነት በማሰብ ሁልጊዜ በልባችንም ሆነ በከንፈራችን ለእግዚአብሔር ክብር የሚገባውን ንጹሕ አምልኮ ልናቀርብ ይገባል።