ሐዋርያው ጳውሎስ የመንፈስ ቅዱስ ሙላት ስለሚያመጣው የአምልኮ ሕይወት ሲገልጽ፣ "በልባችሁ ለጌታ ተቀኙና ዘምሩ" በማለት የእውነተኛ አምልኮን ሚስጥርና ማዕከል ያስቀምጣል (ኤፌሶን 5፡19)። "በልብ መቀኘት" የሚለው አገላለጽ አምልኮ ከከንፈርና ከውጫዊ ድምጽ ብቻ የሚመነጭ ሳይሆን፣ ከውስጣዊው የሰውነት ክፍል፣ ከነፍስ ጥልቀትና ከእውነተኛ ፍቅር የሚፈልቅ መሆን እንዳለበት የሚያሳይ መለኮታዊ ሐሳብ ነው።
በታሪካዊ አውድ "መቀኘት" (በግሪኩ ፕሳሎ) የሚለው ቃል መጀመሪያ የሙዚቃ መሣሪያን (እንደ በገና ያለውን) አውታር መምታትን ወይም መንካትን የሚያመለክት ቃል ነበር። ጳውሎስ ይህንን ቃል ሲጠቀም፣ መንፈስ ቅዱስ የሚጫወትበት ዋነኛው የሙዚቃ መሣሪያ የሰዎች ልብ መሆኑን ያሳያል። እግዚአብሔር የሚፈልገው በገና ከመደርደር ይልቅ የልብ አውታር በፍቅርና በምስጋና ሲነካ ነው። የቱንም ያህል ውብ ድምጽ ቢኖረን፣ ልባችን ከጌታ የራቀ ከሆነ አምልኮአችን ከንቱ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት እግዚአብሔር ሰውን የሚያየው እንደ ሰው እይታ አይደለም፤ ሰው ውጫዊውን ሲያይ እግዚአብሔር ግን ልብን ያያል (1 ሳሙኤል 16፡7)። በልብ ለጌታ መዘመር ማለት፣ የዝማሬው ቃላት ከሕይወት ልምምድ፣ ከእምነትና ከንስሐ ጋር የተቆራኙ መሆን አለባቸው ማለት ነው። አምልኮ ሰዎችን ለማስደሰት፣ ሞገስን ለማግኘት ወይም የኪነ-ጥበብ ችሎታን ለማሳየት የሚደረግ ትዕይንት ሳይሆን፣ በአማኙና በፈጣሪው መካከል የሚደረግ እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ግንኙነት ነው።
በልብ መዘመር በጸጥታ ብቻ መዘመር ማለት አይደለም፤ ይልቁንም ድምጻችን ሲወጣ የልባችንም ፍቅር አብሮ መውጣት አለበት ማለት ነው። ጌታ (ክርስቶስ) የዚህ ዝማሬ ብቸኛ ተቀባይና ዒላማ ነው። ይህ አምልኮ በማንኛውም ስፍራ፣ በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በግል ሕይወት፣ በመከራም ሆነ በደስታ ጊዜ ሊቀርብ የሚችል ዘላለማዊ የምስጋና መሥዋዕት ነው።
ቃሉ ለእኛም አምልኮአችንን እንድንመረምር ያደርገናል። ዛሬ በመድረክ ላይ የሙዚቃው ድምቀትና የዘማሪው ችሎታ ብቻ ጎልቶ በሚታይበት ጊዜ፣ እውነተኛው አምልኮ ያለው በልብ ቅንነት ውስጥ መሆኑን ማስታወስ አለብን። ዘወትር ስንዘምር ቃላቱን በአፋችን ብቻ ሳይሆን በሕይወታችን እየኖርነው እንደሆነ ራሳችንን በመጠየቅ፣ መንፈስና እውነት የሆነውን አምልኮ ልናቀርብ ይገባል።
እውነተኛ አምልኮ ከልብ ይመነጫል። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ "እግዚአብሔር መንፈስ ነው፥ የሚሰግዱለትም በመንፈስና በእውነት ሊሰግዱለት ያስፈልጋቸዋል" (ዮሐንስ 4፡24) እንዳለው፣ ውጫዊውን ሥርዓት ብቻ ከመጠበቅ አልፈን ልባችንን ለእግዚአብሔር ክብር የዝማሬ መሠዊያ ልናደርገው ይገባል።