ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መለኮታዊ የድል አዋጅን አስተላልፏል (ማቴዎስ 28፡18)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ጌታችን የኃጢአትንና የሞትን ኃይል ድል አድርጎ ከተነሣ በኋላ፣ በገሊላ ተራራ ላይ ለደቀ መዛሙርቱ ተገልጦ ታላቁን የተልዕኮ አደራ ከመስጠቱ በፊት ነው። እዚህ ላይ “ሥልጣን ሁሉ” የሚለው ሐረግ ፍጹም የሆነውን ሉዓላዊነት፣ የፍጥረት ሁሉ ገዥነት እና መለኮታዊ መብትን ሲያመለክት፣ “በሰማይና በምድር” የተባለው ደግሞ ከሚታየው ቁሳዊ ዓለም እስከማይታየው የመንፈስ ዓለም፣ እንዲሁም ከመላእክት እስከ አጋንንት ኃይላት ያለውን ጠቅላላ ግዛት የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ ቤተ ክርስቲያን ወንጌልን ይዛ ወደ ዓለም ስትወጣ በራሷ አቅም ሳይሆን በሁሉ ላይ ጌታ በሆነው በክርስቶስ ሉዓላዊ አቅም እንደምትደገፍ ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በሮማውያን የፖለቲካ ሥርዓት ውስጥ፣ ሥልጣን (ሥልጣነ መንግሥት) በወሰን እና በግዛት የተገደበ ነበረ። የሮም ቄሣር በምድር ላይ ባሉት አውራጃዎች ላይ ብቻ ሲሠለጥን፣ የሰማዩ ሥልጣን ግን የሌሎች አማልክት እንደሆነ ይታመን ነበር። ነገር ግን፣ ኢየሱስ ሞትን አሸንፎ በተነሣ ጊዜ የወሰን፣ የጊዜ እና የቦታ ገደብ የሌለውን ፍጹም ሥልጣን መቀበሉን ማወጁ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የመንፈሳዊ ንቃት ውጥረት የፈጠረ አብዮታዊ ድል ነበር። ክርስቶስ ይህንን ሥልጣን “ተሰጠኝ” ማለቱ፣ በመለኮታዊ ባሕርዩ ሥልጣን ኖሮት የማያውቅ ሆኖ ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ለማዳን ሲል ራሱን ባዶ አድርጎ ከነበረበት የውርደት ሥፍራ፣ አሁን ሞትን አሸንፎ በክብር ወደ ቀደመ ዙፋኑ እና ጌትነቱ መመለሱን በግልጽ ያሳያል (ፊልጵስዩስ 2፡9-11)።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በክርስቶስ ፍጹም አሸናፊነት እና ለቤተ ክርስቲያን በተሰጠው የድል ኃይል ላይ ነው። ሥልጣን ሁሉ በእርሱ እጅ ስለሆነ፣ አጋንንት ይገዙለታል፣ በሽታ ይፈወሳል፣ ሞትም ይሸነፋል። ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቶስን “ከአለቅነትና ከሥልጣንም ከኃይልም ከጌትነትም ሁሉ በላይ… አስቀመጠው” በማለት ይህንን ታላቅ እውነት ያረጋግጣል (ኤፌሶን 1፡21)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ ክርስቶስ ይህንን ሥልጣን ለራሱ ብቻ አላስቀረም፤ ይልቁንም “እንግዲህ ሂዱና… ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው” በማለት የዚህ ኃይል ተካፋዮች እና ወኪሎች አድርጎናል (ማቴዎስ 28፡19)። በመሆኑም፣ ጠላት ምንም ዓይነት ፈተና ቢያመጣብን፣ ይህንን መንፈሳዊ ውጊያ ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚነግረን የመንፈስን ሰይፍ እርሱም የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ አለብን (ኤፌሶን 6፡17)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ ወንጌልን ስንሰብክ የምንሄደው በራሳችን ደካማነት ሳይሆን፣ ሥልጣን ሁሉ በተሰጠው በክብር ንጉሥ ጀርባ መሆኑን ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በዓለም ላይ በሚታየው የክፋት ጩኸት እና በክርስቶስ የማይታይ ሉዓላዊ ሥልጣን መካከል ባለው መጋጨት ላይ ነው። አብዛኛውን ጊዜ በዓለም ላይ በሽታ ሲስፋፋ፣ ስደት ሲበረታ፣ እና ፍትሕ ሲጠፋ፣ የክፋት ኃይላት ያሸነፉ ይመስላል። ነገር ግን ክርስቶስ “ሥልጣን ሁሉ የእኔ ነው” በማለቱ፣ የዲያብሎስ መንግሥት የተሸነፈ እና ወሰን ያለው መሆኑን፣ የመጨረሻውም ውሳኔ በእግዚአብሔር እጅ መሆኑን ያረጋግጥልናል። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን የምትመላለሰው በሽንፈት ፍርሃት ሳይሆን፣ ንጉሥ የሆነው ኢየሱስ ታሪክን ሁሉ እንደሚቆጣጠር በማወቅ ሙሉ በሙሉ በማረፍ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ የሕይወታችን፣ የቤተሰባችን፣ እና የአገልግሎታችን መሪ ሥልጣን ሁሉ የተሰጠው ጌታ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ድላችን፣ በምድር ነገሥታት ወይም በሁኔታዎች ላይ ሳይሆን፣ ሰማይና ምድርን በሚገዛው በክርስቶስ ሉዓላዊነት ሥር መሸሸግ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በዓለም ላይ የሚነሣውን ማዕበል አይቶ ከመፍራት ይልቅ፣ የዓለማት ጌታ ከእኛ ጋር መሆኑን አምኖ በድፍረት ወንጌልን መመስከር ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ የድል አዋጅ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን በተሰጠን ታላቅ ተልዕኮ እንድንጸና አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በገዛ አቅማችን መመካት ሳይሆን፣ በሰማይና በምድር ላይ ፍጹም ሥልጣን ባለው በእግዚአብሔር ልጅ ኃይል ላይ መደገፍ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ አገልግሎት እና የድል ሕይወት የሚመነጨው በሰውኛ ጥበብ ሳይሆን፣ የሞትና የሕይወት መክፈቻ በእጁ በሆነውና ፍጥረት ሁሉ በሚንበረከክለት በክርስቶስ ኢየሱስ ፍጹም ሥልጣን ሥር ራስን በማስገዛት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።