ቃሉ ስለ ጋብቻና ስለ ነጠላነት ሲያስተምር "ራሳቸውን መግዛት ባይችሉ ያግቡ" በማለት የራስን መግዛት አስፈላጊነት ያነሳል (1 ቆሮንቶስ 7:9)። "ራስን መግዛት" የሚለው ቃል የሰውን ሥጋዊ ፍላጎት፣ ስሜትና መሻት በመንፈስ ቅዱስ ኃይል መቆጣጠርን፣ ለኃጢአት እምቢ ማለትንና የውስጥን ሥርዓት ማስከበርን የሚያመለክት ጥልቅ መንፈሳዊ ጽንሰ ሐሳብ ነው።
በግሪካውያን ባህል ራስን መግዛት እንደ ትልቅ የፍልስፍና በጎነት ይቆጠር ነበር፤ በተለይም በአትሌቶች ዘንድ ውድድርን ለማሸነፍ ሲባል ስሜትን መቆጣጠር የተለመደ ነበር። ክርስትና ይህንን ሐሳብ ወደ ላቀ ደረጃ በማሳደግ፣ ራስን መግዛት በራስ ጥረት የሚመጣ ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በሰው ልብ ውስጥ ሲሠራ የሚገኝ ፍሬ መሆኑን አስተማረ። በተለይም በፆታዊ ስሜት ዙሪያ ራስን መግዛት የቅድስና ሁሉ መሠረት ነው።
ይህንን የመንፈስ ፍሬ መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ይገልጸዋል። የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፣ ደስታ፣ ሰላም… የዋህነት፣ ራስን መግዛት ነው በማለት ቃሉ ይነግረናል (ገላትያ 5:22-23)። ያለ መንፈስ ቅዱስ እርዳታ የሥጋን ኃይለኛ ምኞት መግታት አይቻልም፤ ራስን መግዛት መንፈስ ሥጋን የሚያሸንፍበት መለኮታዊ ልጓም ነው።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት ሥጋ ሁልጊዜ የራሱን ፈቃድ በፍጥነት ለማርካት በሚያደርገው አመጽ ላይ ይታያል። ስሜት "አሁን" ሲል፣ ራስን መግዛት ግን "አይሆንም" ወይም "ጠብቅ" ይላል። ራስን መግዛት ነጻነትን ማጣት ሳይሆን፣ ከኃጢአት ባርነት ነጻ መውጣት ነው። ራሱን መግዛት ያቃተው ሰው የራሱ ስሜት ባሪያ ይሆናልና።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ውስጥ መንፈሳዊ ሥርዓት እንዲኖረን ያደርገናል። በንግግራችን፣ በቁጣችን፣ በምግባችንም ሆነ በፆታዊ ሕይወታችን ራሳችንን መግዛት ካልቻልን፣ የእግዚአብሔርን ክብር እንደምናጎድል አውቀን፣ መንፈስ ቅዱስ አእምሯችንንና አካላችንን እንዲቆጣጠር ራሳችንን አሳልፈን እንድንሰጥ ያሳስበናል።
በማጠቃለያው፣ ራስን መግዛት የእውነተኛ ጥንካሬ ምልክት ነው። "ታላቅ ከተማን ከሚቆጣጠር ጦረኛ ይልቅ፣ የገዛ ራሱን መንፈስ የሚገዛ ሰው እጅግ ኃያል ነው" በሚለው የሕይወት መርህ ጸንተን፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ራሳችንን ዘወትር ልንገዛ ይገባናል።