ሐዋርያው ጳውሎስ የመንግሥትን አመጣጥ ሲያብራራ "ከእግዚአብሔር ካልተገኘ በቀር ሥልጣን የለምና፤ ያሉትም ባለሥልጣኖች በእግዚአብሔር የተሾሙ ናቸው" በማለት ጥልቅ ሥነ-መለኮታዊ መሠረት ያስቀምጣል (ሮሜ 13፡1)። በዚህ አውድ "ሥልጣን ሁሉ ከእግዚአብሔር ነው" ማለት እያንዳንዱ የምድር መሪ ፍጹም ነው ወይም የሚያደርገው ነገር ሁሉ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት አለው ማለት አይደለም። ይልቁንም የ"ሥልጣን" ጽንሰ-ሐሳብ እና ተቋማዊ አወቃቀሩ ራሱ የመነጨው ከእግዚአብሔር መለኮታዊ ዕቅድ ነው ማለት ነው። እግዚአብሔር የዓለማት ሁሉ የበላይ ሉዓላዊ ንጉሥ እንደመሆኑ፣ በምድር ላይ ለሚነሱ መሪዎች ሥልጣንን አውሶ የሚሰጥ የሥልጣን ሁሉ ብቸኛ ምንጭ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ በጥንቱ ዓለም ነገሥታት (እንደ ግብጽ ፈርዖኖች እና የሮም ቄሣሮች) ራሳቸውን እንደ አምላክ ይቆጥሩ ነበር። ሕዝቡም ሥልጣናቸውን የሚያየው ከራሳቸው መለኮትነት እንደመነጨ አድርጎ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስ ግን ይህንን የጣዖት አስተሳሰብ አፍርሶ፣ የምድር ነገሥታት ከእግዚአብሔር በታች የሆኑ ተራ ፍጡራን መሆናቸውን፣ ሥልጣናቸውም የተዋሱት አደራ መሆኑን ያውጃል። ዳንኤል ለናቡከደነጾር "ልዑሉ በሰዎች መንግሥት ላይ እንዲሠለጥን፣ ለማንም ለወደደው እንዲሰጠው" በማለት እንደነገረው (ዳንኤል 4፡17)፣ ታላላቅ የሚባሉ ግዛቶች እንኳ በእግዚአብሔር ፈቃድ የሚቆሙና የሚወድቁ ናቸው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የእግዚአብሔርን ሁሉን አቀፍ አስተዳደር ያሳያል። እግዚአብሔር ዓለምን በሁለት ዓይነት መንገድ ያስተዳድራል። አንደኛው በቤተ ክርስቲያን በኩል በሚሠራው የጸጋ አገዛዝ ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ በመንግሥታት በኩል በሚሠራው አጠቃላይ የፍትሕና የሥርዓት አገዛዝ ነው። መሪዎች ቢያውቁትም ባያውቁትም፣ የእግዚአብሔርን ዓላማ በምድር ላይ ለማስፈጸም የተቀመጡ መሣሪያዎች ናቸው። ሥልጣናቸው የተገደበና በእግዚአብሔር ሕግ ሥር ተጠያቂነት ያለበት በመሆኑ፣ ፍትሕን የማስፈን መለኮታዊ ኃላፊነት ተጥሎባቸዋል።
ይህ እውነታ መጥፎ መሪዎችን በሚመለከት ትልቅ ውጥረት ያስነሳል። አምባገነን እና ጨካኝ መሪዎች ሲነሱ፣ "እነዚህም በእግዚአብሔር የተሾሙ ናቸውን?" የሚል ከባድ ጥያቄ ይፈጠራል። መጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ክፉ መሪዎችን ለሕዝብ ቅጣት፣ ለፍርድ ወይም የራሱን ጥልቅ ዓላማ ለማስፈጸም ሊፈቅድ እንደሚችል ያስተምራል። ፈርዖን ለዚህ ግልጽ ምሳሌ ነው። እግዚአብሔር ሥልጣኑን ከእርሱ እንደተቀበሉ ያውጃል፣ ነገር ግን ያንን ሥልጣን በአግባቡ ካልተጠቀሙበት ደግሞ እርሱ ራሱ ከዙፋናቸው አውርዶ በጽኑ እንደሚፈርድባቸው ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም በምድራዊ ፖለቲካ ውስጥ ከልክ ያለፈ ፍርሃትም ሆነ ተስፋ መቁረጥ እንዳይኖረን ያደርገናል። ማንም መሪ በገዛ ኃይሉ ወይም በሕዝብ ብዛት ብቻ ሥልጣን ላይ አልወጣም፤ ከበስተጀርባው የልዑል እግዚአብሔር ሉዓላዊ እጅ አለ። ስለዚህ መሪዎችን ከመራገም ይልቅ፣ ፍትሕንና ሰላምን እንዲያሰፍኑ ልንጸልይላቸው፣ እንዲሁም ሥልጣናቸው ከፈጣሪ የተሰጠ አደራ መሆኑን ተገንዝበው በሕዝብ ላይ በቅንነት እንዲፈርዱ ልናሳስባቸው ይገባል።
በማጠቃለያም፣ ሥልጣን ሁሉ ከእግዚአብሔር መሆኑ የምድርን ፖለቲካ በመለኮታዊ ቁጥጥር ሥር ያደርገዋል። "የምድር ነገሥታት ዘውድ የእግዚአብሔር የሥልጣን ውሰት ነው" እንደሚባለው፣ የትኛውም ምድራዊ ሥልጣን ጊዜያዊና ተጠያቂ መሆኑን አውቀን፣ አእምሯችንንና እምነታችንን የሥልጣን ሁሉ ባለቤት በሆነው በዘላለማዊው አምላክ ላይ ብቻ ልናሳርፍ ይገባናል።